Nuk e kishte tronditur fjalia. E kishte lënë pa fjalë fakti që ajo, për çdo gjë, e kishte një përgjigje gati.
— Je mosmirënjohëse, — nxori ai me dhëmbë të shtrënguar.
— Mbase, — tha Elvana qetë.
Ajo ia zgjati çantën. Iliri nuk e preku.
Atëherë Elvana hapi derën dhe e la çantën në sheshpushim.
Nga dera përballë u dëgjua kërcitja e bravës. Mimoza Imeri nxori kokën jashtë, me një triko shtëpie me mace të vizatuara dhe me qesen e plehrave në dorë.
— A është çdo gjë në rregull? — pyeti me zë të ulët.
Elvana pohoi me kokë.
— Po, Mimozë. Ka ardhur taksia për Ilirin.
Mimoza vështroi një herë Ilirin, pastaj çantën, pastaj Elvanën.
— Aha. E kuptova.
Iliri e rrëmbeu çantën, e veshi xhupin deri në fund dhe u nis drejt ashensorit, duke hedhur ende fjalë pas shpine. Për mosmirënjohjen. Për moshën. Për atë se si i kishte mbajtur të gjithë mbi kurriz. Ashensori vonoi. Ai mbeti aty, pranë derës, i kuq në fytyrë, i pavend, me atë çantën e vet si të dilte nga banja.
Elvana priti derisa u mbyllën kanatet e ashensorit. Vetëm atëherë u kthye në kuzhinë.
Heshtje.
Kaq ishte.
Tri telefonata njëra pas tjetrës.
Pas dhjetë minutash ra telefoni. Ishte vjehrra.
Elvana pa ekranin. “Teuta Dhrami”. Emri dukej sikur nuk po telefononte një njeri, por një kontroll i befasishëm.
Ajo e hapi.
— Çfarë po bën ti?! Iliri erdhi si i përzënë me turp! Për një pjatë gjelle bëre gjithë këtë teatër!
Elvana u ul në stol. Përpara kishte filxhanin e saj, ende bosh.
— Nuk ishte për pjatën.
— Po për çfarë, atëherë? Burri tha një fjalë dhe ti u hodhe përpjetë! Po kush të ka…
Elvana e ndërpreu thirrjen.
Telefoni u drodh menjëherë sërish.
Pastaj edhe një herë.
Tri herë radhazi.
Ajo ia hoqi zërin, mbushi çajnikun me ujë dhe vetëm atëherë vuri re se gishtat nuk i dridheshin fare.
Çajniku nisi të ziente. Kuzhina, papritur, iu duk e vogël, por e lirë. Pa bërrylat e tij. Pa atë “ma jep” që nuk mbaronte kurrë.
Megjithatë, siç ndodh zakonisht, më e vështira nuk erdhi atë mbrëmje.
Erdhi në mëngjes.
Elvana u zgjua para alarmit. Nga zakoni, mbajti vesh mos dëgjonte Ilirin të zvarriste këmbët në korridor, mos kërkonte çorapet, mos murmuriste pranë çajnikut. Asgjë. Vetëm frigoriferi gërhiste lehtë me zërin e vet.
Ajo përgatiti tërshërë. Vuri gjalpin mbi tavolinë dhe nuk nxitoi. Pastaj, pa e kuptuar, buzëqeshi. Sepse gjalpi kishte mbetur aty. Askush nuk kishte prerë gjysmën e copës për ta marrë me vete dhe askush nuk kishte thënë: “Duhej kursyer që dje.”
Nga dreka, Iliri i shkroi vetëm një fjalë: “Hape.”
Elvana nuk shkoi menjëherë te dera. U afrua ngadalë dhe pa nga vrima. Ai ishte aty. Pa bërtitur. Pa kapuç. Në dorë mbante një qese.
— Çfarë do?
— Të flasim.
— Fol.
— Jo kështu, përmes dere.
— Pikërisht kështu.
Në sheshpushim ra një heshtje e gjatë. Pastaj zëri i tij u ul:
— Kam briskun, karikuesin, këmishët aty. Nesër kam punë.
Edhe vetë u pengua te mëshira për veten. Nuk dinte të kërkonte. Dinte vetëm të merrte ose të urdhëronte.
Elvana, që në mëngjes, ia kishte bërë gati një qese. Brisku. Karikuesi. Dy këmisha. Të brendshme. Madje kishte futur edhe filxhanin e tij, që të mos i mbetej asnjë shkak për t’u kthyer për vogëlsira.
— Ta sjell tani.
Kur e hapi derën, vetëm aq sa lejonte zinxhiri, Iliri bëri të shtyhej përpara. Instinkt i vjetër. Elvana nuk lëvizi nga vendi.
— Mos.
Ai nguli sytë te zinxhiri, sikur po e shihte për herë të parë në jetë.
— Elvana, mjaft tani. U shfryve, le të mbarojë këtu.
— Unë nuk u shfryva.
— Ti e nxore burrin nga shtëpia dhe e çove te nëna për një supë. Po t’ua thuash njerëzve, do të qeshin.
— Le të qeshin.
Si për inat, pikërisht atë çast, nga dera fqinje u dëgjua lëvizja e Mimoza Imerit.