Ajo u shfaq sërish pikërisht në atë çast, me kovën bosh në dorë.
— Mirëdita, — tha Mimoza Imeri dhe ndaloi pranë shkallëve.
Ilir Prifti e ndërroi menjëherë fytyrën. Edhe zëri iu bë tjetër, më i butë, më i ankuar.
— Ja, Mimoza, shikoje vetë. Thashë një fjalë në darkë dhe kjo më nxori jashtë.
Mimoza e pa me sy të ngushtuar.
— Varet çfarë fjale thua.
— Po çfarë thashë unë, aman? S’më pëlqeu supa.
— Tridhjetë vjet s’të ka pëlqyer? — pyeti ajo.
Atij iu drodh faqja.
Si me porosi, në atë moment i ra telefoni. Iliri nxori aparatin nga xhepi, pa ekranin dhe e mbylli. Pas pak, megjithatë, e hapi thirrjen dhe u kthye paksa anash.
— Mam, prit njëherë… Jo, nuk jam në rrugë. Po marr gjërat… Mos bërtit, të thashë.
Mimoza kolliti lehtë në grusht.
— Ja pra. Edhe atje nuk qenka aq e ngrohtë gjella.
Elvana Qafoku ia zgjati qesen përmes hapësirës së derës.
— Këtu i ke gjërat që të duhen.
— Kaq? — pyeti ai.
— Kaq.
— Po nëse vij në darkë?
— Mos e bëj.
Ai qëndroi edhe pak. Priti atë zbutjen e zakonshme, atë çastin kur ajo gjithmonë tërhiqej, justifikohej, e kthente gjithçka në shaka ose në lodhje. Por Elvana as vetë nuk e kuptonte më si kishte mundur të jetonte kaq gjatë duke kërkuar falje për ajrin që merrte.
— Do të pendohesh, — tha ai, tani pa mllef. Më shumë i rraskapitur.
— Ndoshta. Por jo sot.
Ajo e mbylli derën.
Zinxhiri tingëlloi shkurt. Çelësi u rrotullua thatë, pastër. Nga ana tjetër nuk pati as goditje, as tërheqje doreze.
Çaj për një
Pas tri ditësh, Mimoza i solli Elvanës një byrek të ëmbël me gjizë dhe ia la mbi tavolinë.
— Ha pak. Mos më bëj sikur je mirë gjithë kohës.
Elvana qeshi.
— S’po bëj asgjë. Ndihem sikur kam mbaruar një pastrim të madh shtëpie.
Dhe ashtu ishte vërtet. Ishte e lodhur, po. Por ajri në apartament kishte ndryshuar. Nuk kishte më atë provimin e përnatshëm, sikur çdo gjë duhej të vlerësohej nëse vlente apo jo.
Iliri shkroi edhe nja dy herë. Një ditë kërkoi xhupin e dimrit. Një herë tjetër e pyeti nëse i kishte parë darët. Elvana ia nxori xhupin te sheshi i katit. Darët, më vonë, ai i gjeti në makinë. Pastaj mesazhet u shuan.
Edhe vjehrra nuk u qetësua menjëherë. Për një javë rresht telefonoi. Më pas kaloi te mesazhet zanore, ku i shpjegonte gjatë Elvanës se “një burrë në moshë nuk duhet trazuar”. Elvana nuk i dëgjonte deri në fund. I fshinte.
Të dielën, ajo zieu të njëjtën supë. Pikë për pikë. Shpinë pule, patate, karota, kopër. Mbushi një pjatë për vete, theu një copë bukë dhe hëngri ngadalë, ndërsa jashtë prilli pikonte nga parvazet e dritareve.
Askush nuk u vrenjt. Askush nuk i dha mend.
Supa ishte thjesht supë. E mirë.
Pastaj Elvana lau pjatën, fshiu tavolinën dhe, pa e ditur as vetë pse, nxori nga sirtari qeskën bosh të piperit. Nuk e kishte hedhur atëherë. E kishte palosur katërsh dhe e kishte futur mes faturave.
E hapi, pa pluhurin e kuq që kishte mbetur në tegel dhe buzëqeshi hidhur.
Nuk kishte ndodhur e gjitha për shkak të piperit.
Kishte ndodhur sepse një ditë, në kuzhinën tënde, një njeri që të ishte bërë i huaj tha prapë: “Prapë kjo lëngatë pa shije”, dhe ti, më në fund, e dëgjove siç ishte.
Në mbrëmje, Elvana përgatiti çaj të fortë, u ul pranë dritares dhe për herë të parë nuk priti të dëgjonte derën e pallatit që përplasej poshtë. Mbi tavolinë ishin thika, buka dhe një filxhan i vetëm. Çdo gjë në vendin e vet.
Kur filxhani yt qëndron aty ku e ke lënë vetë, edhe frymëmarrja bëhet më e qetë.
Po ju, sa gjatë do të heshtnit, nëse çdo mbrëmje dikush do t’ju provonte si gjellë me majën e gjuhës?
Në fillim burrat trokasin me lugë në pjatë, pastaj çuditen pse dera nuk u hapet më. Elvana bëri mirë: qesja gati, çelësat në dorë dhe taksi për te nëna.