— Po e rinovojmë stafin, — tha Arlind Qosja, me një ton sikur po më jepte një lajm të mirë. — Zyrën ta lironi nesër para drekës. Çdo formalitet do ta përgatisë Anxhela Kastrati nga burimet njerëzore.
Në duar mbaja filxhanin me çaj tashmë të ftohur. Ishte prej porcelani, i bardhë, me një vijë blu anash; e kisha sjellë nga shtëpia plot njëzet vjet më parë. Për dy dekada kishte qëndruar mbi atë parvaz dritareje, sikur të ishte pjesë e mobilimit të zyrës. Dhe tani duhej ta merrja me vete.
— Nesër? — pyeta, më shumë për të fituar kohë sesa ngaqë nuk e kisha kuptuar.
— Nesër, — pohoi ai, duke më buzëqeshur. — E kuptoni, zonja Majlinda Elezi, koha ecën përpara. Institucioni ka nevojë për gjak të ri. Specialistë të rinj, ritëm tjetër, këndvështrim bashkëkohor.
Ai vazhdonte të fliste, të shpjegonte, të mbushte dhomën me fjalë të rrumbullakosura bukur. Unë, ndërkohë, nuk ia ndaja sytë filxhanit tim dhe mendoja vetëm një gjë: ai nuk dinte asgjë për telefonatën.
Arlind Qosja ishte emëruar drejtor i qendrës sonë rajonale të punësimit tetë muaj më parë. Kishte ardhur me çantë elegante, mansheta të shtrenjta dhe një listë njerëzish që donte t’i largonte. Emri im ishte i dyti në atë listë.
— Mos u shqetësoni, — shtoi ai, teksa u ngrit nga karrigia. — Do ta bëjmë gjithçka në mënyrë korrekte. Marrëveshje me pëlqim të dyanshëm, një kompensim i vogël.
I vogël. Brenda vetes më erdhi për të qeshur.
— Në rregull, zoti Arlind Qosja, — iu përgjigja qetë. — Ju dëgjova.
Ai tundi kokën. Dukej qartë se e kishte pritur të qaja, të kundërshtoja ose të filloja të lutesha. Kur nuk ndodhi asnjëra, u kthye dhe doli nga zyra.
E vendosa filxhanin mbi tavolinë dhe mora telefonin.
Tridhjetë e dy vjet. Aq kohë kisha kaluar në sistemin e punësimit. E kisha nisur si inspektore në një zyrë të vogël rrethi, kur isha vetëm njëzet e pesë vjeçe. Atëherë në kabinete nuk kishte kompjuterë; kishte vetëm dosje kartoni, regjistra dhe makina shkrimi që kërcisnin gjithë ditën. Me kalimin e viteve arrita deri në postin e zëvendësdrejtores për punën metodike. Kisha hartuar tre rregullore rajonale, të cilat më pas u morën si model nga katër qarqe fqinje. Kisha përgatitur dyzet e shtatë specialistë, prej të cilëve dymbëdhjetë sot mbanin poste drejtuese.
Arlind Qosja kishte ardhur mbi një terren të shtruar. Gjeti një sistem që funksiononte, besimin e njerëzve dhe rregulloret e mia.
Dhe tani mendonte të më nxirrte jashtë dere me një “kompensim të vogël”.
Hapa listën e kontakteve në telefon dhe gjeta numrin që më duhej.
Telefonata nga ministria më kishte ardhur tre ditë më parë. Jo drejtorit. Mua personalisht. Lindita Basha, përgjegjëse e sektorit të politikave të personelit, kishte folur shkurt: “Zonja Majlinda Elezi, po ngremë një grup pune për reformimin e bazës metodike. Pjesëmarrja juaj është e domosdoshme. Përgatituni për një udhëtim pune në Vlorë javën e ardhshme.”
Atëherë e falënderova dhe nuk i thashë asgjë drejtorit. Thjesht nuk pata rast. Pastaj e kuptova se ishte më mirë të prisja.
Dhe ja, pritja ia vlejti.
Të nesërmen në mëngjes hyra në zyrën e burimeve njerëzore fiks në orën nëntë. Anxhela Kastrati, një grua e re me sy të trembur, më priste me një dosje dokumentesh përpara.
— Zonja Majlinda Elezi, — nisi ajo me zë të ulët, — këtu është marrëveshja për ndërprerjen e marrëdhënies së punës… Zoti Arlind Qosja tha se kompensimi do të jetë sa dy paga mujore.
Dy paga. Paga ime bazë ishte dyzet e një mijë Lekë. Pra, gjithsej tetëdhjetë e dy mijë Lekë për tridhjetë e dy vjet punë.
— Anxhela, — i thashë pa ngritur zërin, — ma jep pak dosjen t’i shoh letrat.
Ajo ma zgjati menjëherë. E hapa dhe i kalova faqet një nga një. Marrëveshja ishte hartuar me kujdes: asgjë hapur e paligjshme, vetëm një propozim i ftohtë për t’u ndarë “me mirëkuptim” kundrejt një shume qesharake. Mund të mos pranoja. Ligjërisht kisha çdo të drejtë. Por drejtori, me siguri, kishte llogaritur te presioni: te frika ime, te lodhja, te dëshira për të mos bërë zhurmë.
— Sot nuk do të firmos asgjë, — thashë dhe ia ktheva dosjen Anxhelës.
— Por zoti Arlind Qosja…
— Anxhela, ti e njeh legjislacionin e punës. Marrëveshja me pëlqim të dyanshëm është vullnetare. Kam të drejtë të marr kohë për ta menduar. — U ngrita nga karrigia. — Thuaji drejtorit se në orën njëmbëdhjetë do të jem në zyrën e tij.
Deri në njëmbëdhjetë u përgatita me kujdes.
Mbi tavolinën time vendosa disa fletë. Në krye ishte printimi nga faqja zyrtare e ministrisë.