për përbërjen e grupit të punës, ku figuron edhe emri im. Pranë tij kisha vendosur letrën e Lindita Bashës, me të cilën konfirmohej udhëtimi im i shërbimit. Pastaj vinte kopja e librezës sime të punës: tridhjetë e dy vjet stazh pa asnjë ndërprerje. Dhe, në fund, një tjetër dokument: neni njëqind e shtatëdhjetë e tetë i Kodit të Punës, me paragrafët kryesorë të nënvizuar.
I mora fletët, ngrita edhe filxhanin tim nga tavolina dhe u nisa drejt zyrës së drejtorit.
— Majlinda Elezi, — tha Arlind Qosja, ulur pas tryezës së tij të madhe, — unë mendoja se ju tashmë e kishit firmosur.
— Nuk e kam firmosur, — iu përgjigja qetë dhe i shtyva përpara dokumentin e parë. — Hidhini një sy, ju lutem.
Ai e mori fletën, e lexoi, pastaj ngriti vështrimin drejt meje.
— Çfarë është kjo?
— Lista e grupit të punës pranë ministrisë. Udhëtimi im i shërbimit është të martën që vjen.
Për rreth tri sekonda nuk tha asgjë. Më pas e la letrën mbi tavolinë.
— Edhe çfarë? Pjesëmarrja në grupe pune është vullnetare.
— Pikërisht, vullnetare, — pranova unë. — Njësoj si marrëveshja për ndërprerjen e marrëdhënies së punës. — I vendosa përpara fletën tjetër. — Kjo është letra e Lindita Bashës. Më është drejtuar mua personalisht. Në kopje ajo ka përfshirë edhe eprorin e vet, zëvendësministrin.
Kësaj here heshtja zgjati më shumë.
— Besoj e kuptoni, — vazhdova me të njëjtin ton të matur, — se nëse nesër unë paraqes një ankesë në inspektoratin e punës për presion gjatë largimit nga detyra, ndërsa pasnesër ndodhem në Vlorë si pjesëtare e një grupi pune të ministrisë, kjo do të bëhej një histori mjaft interesante. Për të gjithë.
— Askush nuk po ju detyron, — tha ai, por zëri i kishte ndryshuar. Ishte bërë më i thatë.
— Saktë. Askush. Prandaj edhe unë nuk firmos. — I mblodha përsëri fletët e mia. — Do të vazhdoj punën normalisht, sipas detyrës. Nëse keni arsye ligjore për ta ndërprerë kontratën time të punës, urdhëroni, procedoni. Shkurtim vendi pune, me njoftim dy muaj përpara dhe pagesën e tre pagave. Ose prisni derisa të vendos vetë. Por me dy paga, jo.
U ngrita.
— Majlinda Elezi, — u përpoq ai të rikthente tonin e mëparshëm, — nuk ka nevojë ta ktheni këtë në… konflikt.
— Unë nuk po krijoj asnjë konflikt, — i thashë që nga dera. — Thjesht kam lexuar Kodin e Punës. Prej kohësh madje, që kur ju ndoshta ishit ende në shkollë.
Po atë mbrëmje më telefonoi Anxhela Kastrati.
— Majlinda Elezi, — pëshpëriti ajo në receptor, — ai po thotë se do të gjejë arsye. Se do të urdhërojë audit për sektorin tuaj.
— Le ta urdhërojë, — iu përgjigja. — Unë kam gjithçka të dokumentuar për tridhjetë e dy vjet. Kontrolli i fundit u bë katër vjet më parë dhe nuk pati as edhe një vërejtje.
— Është shumë i zemëruar.
— Anxhela, mos u tremb. Ti bëj vetëm detyrën tënde sipas ligjit. Firmos vetëm ato dokumente që janë në përputhje me Kodin e Punës. Nëse diçka të duket e dyshimtë, ke të drejtë të këshillohesh. Edhe kjo është e drejta jote.
Ajo heshti për pak.
— Faleminderit, — tha më në fund, me zë të ulët.
E mbylla telefonin dhe shkova të përgatis darkën.
Auditin, megjithatë, Arlind Qosja e caktoi. Një javë më vonë në sektorin tonë erdhën dy persona: një burrë jo i ri, me dosje nën krah, dhe një grua e re me laptop. Qëndruan tri ditë. Kontrolluan dokumentacionin, materialet metodike, raportet për programet e punësimit.
Ditën e tretë, burri m’u afrua dhe, pa hyrje të gjata, më tha:
— Arkivi juaj është shumë mirë i sistemuar. Sot rrallë gjen diçka të tillë.
— Faleminderit, — iu përgjigja. — Unë gjithmonë u kam thënë punonjësve të mi: nëse ke frikë nga kontrolli, do të thotë se diçka nuk po e bën siç duhet.
Ai buzëqeshi dhe shënoi diçka.
Rezultatet e auditit i pashë pas dhjetë ditësh, në serverin e përbashkët. Drejtori, gabimisht, kishte ngarkuar jo vetëm dokumentin përfundimtar, por edhe draftin me shënime. Në draft, përballë sektorit tonë, ishte shkruar: “nuk janë konstatuar shkelje, qarkullimi i dokumentacionit është shembullor”.
Në versionin final, kjo fjali ishte rrudhur në një formulim të shkurtër: “vërejtje nuk ka”.
I ruajta të dy skedarët.
Në Vlorë u nisa të martën pasuese, ashtu siç ishte planifikuar.
Lindita Basha doli të ishte një grua energjike, rreth të pesëdhjetave.