me flokë të prera shkurt dhe me një mënyrë të foluri të shpejtë, sikur nuk donte të humbiste asnjë sekondë kot.
— Majlinda Elezi, — më tha ajo ditën e dytë, teksa po pinim kafe gjatë pushimit, — sa vite keni që merreni me punë metodike në institucionin tuaj?
— Tetëmbëdhjetë, — iu përgjigja. — Që nga dita kur kalova në atë pozicion.
— Rregulloret tuaja i kemi marrë shpesh si pikënisje për tonat. E dinit këtë?
— E kisha marrë me mend, — thashë qetësisht.
Ajo më vështroi me një kureshtje të matur.
— Kam dëgjuar se te ju ka ardhur një drejtor i ri?
— Ka tetë muaj, — u përgjigja pa ndryshuar tonin.
— Si ju duket?
U mendova për një çast të shkurtër.
— Shumë aktiv, — thashë. — Po bën “rifreskim” të stafit.
Lindita Basha pohoi lehtë me kokë. Nga fytyra e saj nuk mund të kuptoje asgjë; dukej njeri me përvojë, nga ata që nuk i nxjerrin mendimet në sy. Por pyetja nuk ishte bërë rastësisht. Këtë e kuptova fare mirë.
Pas katër ditësh u ktheva.
Mbi tavolinë gjeta një shënim nga Anxhela Kastrati: “Kaloni nga unë kur të mundeni”.
Shkova menjëherë.
— Majlinda Elezi, — tha Anxhela, pasi mbylli derën e zyrës, — gjatë kohës që nuk ishit këtu, erdhi një person nga drejtoria rajonale. Qëndroi gjatë në bisedë me drejtorin. Pas kësaj, Arlind Qosja kaloi gjithë ditën i heshtur.
— Nga drejtoria rajonale? — e pyeta.
— Po. Rastësisht dëgjova diçka. Flitej për vendimet e personelit të muajve të fundit. Për disa punonjës që janë larguar pasi erdhi drejtori.
Unë vetëm tunda kokën.
— Anxhela, ti ke vepruar drejt. Faleminderit.
Po atë ditë në zyrën time erdhi Marsela Marku, inspektore e lartë, një nga të parat që Arlind Qosja kishte larguar, që në janar. Marsela ishte pesëdhjetë e tetë vjeçe dhe kishte njëzet e katër vite punë. Edhe asaj i kishin ofruar dy paga, dhe ajo kishte firmosur, e trembur.
— Majlinda Elezi, — më tha, — më thanë se mund t’i drejtohem inspektoratit të punës. Se afati ende nuk ka kaluar.
— Tre muaj nga data kur ke nënshkruar marrëveshjen, — i thashë. — Sa kohë ka kaluar?
— Dy muaj e gjysmë.
— Atëherë ke ende mundësi. A firmose nën presion?
— Ai më tha se, po të mos pranoja, do të gjente arsye për të më pushuar me nen. U frikësova.
— Kjo quhet presion. Shkruaj çdo gjë që të kujtohet: datat, fjalët e sakta, kush ishte i pranishëm. Pastaj shko për këshillim.
Ajo tundte kokën dhe mbante shënime në një fletë. Duart i dridheshin pak.
— Marsela, — i thashë, — ke punuar njëzet e katër vjet këtu. Nuk duhej të largoheshe në atë mënyrë.
Tri javë pas kthimit tim nga Vlora, në institucionin tonë u paraqit një komision nga drejtoria rajonale. Ishte komision zyrtar, me urdhër të posaçëm. Ata nisën të kontrollonin gjithë dokumentacionin e burimeve njerëzore për tetë muajt e fundit, që nga dita kur Arlind Qosja kishte marrë detyrën.
Unë vazhdova punën si zakonisht. Vija në nëntë, largohesha në gjashtë, drejtoja mbledhjet metodike, u përgjigjesha kërkesave që vinin nga zyrat e rretheve.
Arlind Qosja për tri ditë nuk u pa fare korridoreve. Qëndronte i mbyllur në zyrën e vet.
Ditën e katërt, Anxhela erdhi tek unë me disa dokumente në dorë.
— Majlinda Elezi, — tha, — komisioni po kërkon të gjitha marrëveshjet e ndërprerjes së punës për tetë muajt e fundit. Po kërkon edhe relacionet mbi të cilat janë marrë vendimet.
— Të gjitha janë në arkiv, — iu përgjigja. — Relacionet e mia i kam hartuar gjithmonë sipas rregullit.
— E di. Nuk e kam fjalën për tuajat.
— Për të tjerat, Anxhela, unë nuk mund të të ndihmoj. Dhe nuk është detyra jote t’i mbrosh. Dorëzo atë që kërkohet.
Ajo nxori frymën ngadalë.
— Po, — tha. — Edhe unë kështu mendoja.
Përfundimet e kontrollit nuk i mora vesh nga ndonjë shkresë zyrtare, por nga Hyrie Zylyftari, e cila kishte më shumë vite pune se unë në atë institucion: plot tridhjetë e pesë. Ajo njihte këdo dhe dinte gjithçka.
— Majlinda, — më tha të premten në mbrëmje, ndërsa po ecnim drejt daljes, — Arlindin tonë e kanë thirrur në drejtori. Për t’i kërkuar llogari.
— Kur?
— Dje. Sot dukej i bardhë si gëlqere.
Nuk thashë asgjë.
— Ti e dije? — më pyeti Hyrie Zylyftari.
— Dija vetëm që rregullat nuk janë shpikur për zbukurim, — iu përgjigja.
Hyrie Zylyftari më pa për një çast të gjatë.