— Nuk mund të vazhdoj më të jetoj me një grua pensioniste.
Këtë e tha pa më parë në sy. Vështrimin e kishte ngulur te pjata me qofte. Unë sapo i kisha vënë të dytën përpara; prej tridhjetë e dy vjetësh, çdo të shtunë, ai hante gjithmonë dy.
— Erion Gjini, çfarë po thua?
— Po flas për ne, Flutura Dhrami. Më saktë, për faktin që “ne” nuk ekziston më.
U ula përballë tij. I vendosa duart mbi tavolinë, pëllëmbët poshtë, që të mos më dridheshin. Kontabilistja brenda meje u zgjua më shpejt se bashkëshortja. Kontabilistët, zakonisht, reagojnë të parët ndaj fjalës “nuk ka”.
— Po ikën?
— Po. Kam gjetur dikë tjetër. Është njëzet e nëntë vjeçe. Dhe, meqë ra fjala, ajo nuk endet nëpër shtëpi me një rrobë shtëpie me xhepa të zgjatur.
Rroba ime e shtëpisë, në të vërtetë, ishte e vjetër. Blu, me kopsa përpara. E kisha blerë që kur vajza nisi shkollën. Ishte e rehatshme. Dikur Erioni e quante “rroba ime e divanit” dhe qeshte me të.
Tani nuk po qeshte.
— Si quhet?
— Klea Lika.
Tunda kokën, sikur ky emër më shpjegonte diçka.
Qoftet po ftoheshin mbi tavolinë. I shikoja dhe në mendje më erdhi një mendim krejt i çuditshëm: kisha harxhuar tri orë duke i përgatitur. Mishin e griva vetë, bukën e njoma në qumësht, ashtu siç më kishte mësuar ime më. Tri orë nga e shtuna ime. Dhe tani ai do të ngrihej e do të shkonte te Klea Lika, e cila, me siguri, porosiste sushi.
— Kur?
— Kur çfarë?
— Kur do ikësh.
— Sot. Valixhen e kam bërë gati.
Aty, brenda meje, diçka kërciti. Jo si dhimbje në zemër, jo si diçka që u këput, por pikërisht si një çelës që fiket. Pra, ai e kishte përgatitur valixhen. Ndërkohë që unë isha në kuzhinë. Ndërkohë që zija supë për gjithë javën, si budallaqe.
— Atëherë shko, — i thashë.
Ai dukej sikur nuk e besoi. Madje ngriti pak vetullat.
— Kaq? Asnjë fjalë tjetër?
— Çfarë do të dëgjosh nga unë, Erion? Që tridhjetë e dy vjet t’i lava këmishët kot? Këtë e di edhe pa ma thënë ti.
U ngrit. Shkoi në korridor. Dëgjova si merrej me bravën e valixhes, asaj të njëjtës me të cilën kishim shkuar në Korçë në vitin 2008, kur morëm shpërblimin për apartamentin. Atëherë unë shtova edhe trashëgiminë e nënës. Dy milionë e shtatëqind mijë Lekë. I mbaj mend shifrat një për një; në fund të fundit, jam kontabiliste.
Apartamentin, ama, e regjistruam në emër të tij. “Kështu është më lehtë, Flutura, pastaj e kalojmë.” Nuk e kaluam kurrë.
Qëndroja ulur në kuzhinë dhe shikoja dy qoftet e tij. Pastaj u ngrita, mora një thes të madh të zi mbeturinash, nga ata njëqind e njëzet litërsh që i blej me pako në market, dhe shkova në dhomën e gjumit.
— Çfarë po bën? — pyeti, kur më pa me thesin në dorë.
— Po të ndihmoj të mbledhësh plaçkat. Një valixhe e vetme nuk do të të mjaftojë.
Dhe nisa të fusja gjërat brenda. Këmishët në thes. Pantallonat sportive me të cilat shtrihej të dielave në divan, në thes. Pantoflat, furçën e dhëmbëve, makinën e rrojës, karikuesin e telefonit. Gjithçka në thes. Shpejt, qetë, si në inventar.
— Flutura, ti je çmendur.
— Jo, Erion. Përkundrazi. Më në fund më erdhën mendtë. Për herë të parë pas tridhjetë e dy vjetësh.
Më kapi për dore. Unë vështrova gishtat e tij, të shkurtër, me thonj të zverdhur, dhe për një arsye që nuk e kuptova, ai më lëshoi.
— Do të vij më vonë për pjesën tjetër.
— Eja. Vetëm më merr në telefon përpara, që të të hap derën.
Atëherë ende mendoja se do t’ia hapja.
Katër ditë më pas, ai u kthye. Por nuk erdhi vetëm.
Hapa derën dhe pashë atë. Klea Likën. Qëndronte në sheshpushim me një pallto të bardhë, aspak për stinën, me një çantë të varur në një zinxhir të gjatë e të hollë, dhe më vështronte ashtu siç vështrohet një mobilie e vjetër që duhet nxjerrë jashtë.
— Mirëdita, — tha ajo. Me mirësjellje. Me një si ngushtim të lehtë të syve.
— Mirëdita.
Erion Gjini u fut anash meje në korridor, sikur ende ishte zot i asaj shtëpie.
— Flutura, do të mbarojmë shpejt. Kam ardhur për rrobat e dimrit dhe për dokumentet.
— Për cilat dokumente?
— Epo, të miat. Pasaportën, dokumentet e makinës, numrin e sigurimeve shoqërore. Edhe ato të apartamentit.
U ndala te dera e kuzhinës.
— Të apartamentit?
— Po. Apartamenti është në emrin tim.
Pas shpinës së tij, Klea Lika buzëqeshi pak. Vetëm me njërin cep të buzës. Atë buzëqeshje e kujtova shpesh më vonë.
— Erion Gjini, — thashë shumë ngadalë, — ti vërtet ke ardhur tani të marrësh dokumentet e apartamentit ku unë futa trashëgiminë e nënës sime?
— Flutura, çfarë trashëgimie tani? Ajo punë ka ndodhur para një shekulli.
— Tetëmbëdhjetë vjet, — e korrigjova. — Jo një shekull. Tetëmbëdhjetë vjet më parë. Dy milionë e shtatëqind mijë Lekë, në vitin 2008, nëse i intereson ndokujt; aq kushtonte atëherë një apartament me dy dhoma në zonën tonë. I gjithë. Ti madje qeshje atëherë dhe më thoje se unë i mblidhja lekët “qindarkë pas qindarke”.
— Djalë i ri, — ndërhyri papritur Klea Lika, — ne, në fakt, nuk kemi kohë.
Pikërisht ai “djalë i ri” më dha goditjen e fundit. Ai ishte pesëdhjetë e gjashtë vjeç, me barkun që i derdhej mbi rrip, me fytyrën e skuqur dhe me qese të rënda poshtë syve; tek ai nuk kishte mbetur asgjë prej djaloshi.