Çfarë “djalë i ri”, aman. Për të, natyrisht, ai mbetej “i ri”, sepse ishte ai që paguante. Vetëm se, në të vërtetë, paguante me paratë e mia: prej tre vitesh nuk sillte më në shtëpi gjysmën e rrogës në kartë, me arsyetimin se i duheshin “për benzinë dhe dreka”.
Ndjeva një goditje të thatë në tëmtha. Jo në zemër, pikërisht në tëmtha. Si një kërcitje e vogël, sikur dikush të kishte përplasur gishtat brenda kafkës sime.
— Erion, dil, të lutem. Dhe merre me vete edhe zonjushën tënde. Dokumentet do t’i marrësh. Përmes gjykatës.
— Ç’ke kështu?!
— Përmes gjykatës, Erion. Tani e tutje çdo gjë do ta marrësh me vendim gjykate. Këmishat, çorapet, madje edhe atë gjysmën e apartamentit që, sipas teje, të takon. Me listë, me vulë dhe me firmë.
Klea Lika lëshoi një nënqeshje përçmuese.
— Ju vërtet mendoni se do të fitoni ndonjë gjë në gjykatë? Apartamenti është në emrin e tij.
— Zonjushë, — u ktheva nga ajo, dhe mesa duket në zërin tim pati diçka që e bëri të tërhiqej një hap pas, — dilni në korridor. Unë po flas me burrin tim. Formale apo jo, për momentin ai është ende burri im.
Erioni e tërhoqi lehtë nga mënga. Ajo doli në sheshpushimin e shkallëve. Ai mbeti brenda.
— Flutura, mos bëj marrëzira. Mund ta zgjidhim njerëzisht.
— Po, mundemi. Vetëm se “njerëzisht” nuk do të thotë “ma jep apartamentin dhe pasaportën”. Njerëzisht do të thotë: ulemi, llogarisim kush ka futur sa dhe e ndajmë. Do ta bëjmë llogarinë?
Ai nuk foli.
— Nuk do të llogarisësh. S’ka problem. E bëj vetë. Në këtë punë jam e zonja, e di mirë.
Ia mbylla derën pas shpine. E rrotullova çelësin një herë, pastaj edhe një herë tjetër. Pastaj u mbështeta me kurriz pas derës.
Në apartament ra një qetësi e rëndë. Vetëm frigoriferi në kuzhinë gumëzhinte si zakonisht. Dhe vinte era supë e mbetur; atë që nuk e kisha mbaruar që të shtunën.
Rrëshqita ngadalë përgjatë derës dhe u ula në dysheme. Ndenja ashtu rreth pesë minuta. Nuk qaja. Thjesht rrija dhe bëja llogari me mend: dy milionë e shtatëqind mijë, plus riparimet e vitit 2012 — edhe katërqind mijë të tjera, plus kuzhina në 2015 — dyqind e dhjetë mijë, plus ballkoni në 2019…
Kontabilistja brenda meje vazhdonte punën. Gruaja heshtte.
Më pas u ngrita, mora telefonin dhe thirra bravandreqësin. Erdhi pas një ore dhe më ndërroi cilindrin e bravës. Dy mijë e treqind Lekë. I shënova menjëherë në fletoren e shpenzimeve; zakon i vjetër.
Në mbrëmje më telefonoi vajza.
— Mami, babi thotë se nuk po e lë të hyjë.
— Nuk po e lë.
— Po si kështu, mami, ai prapë…
— Denisa, kam vetëm një kërkesë për ty. Mos u përziej. Të lutem. Këtë e zgjidh vetë.
Ajo heshti për pak. Pastaj tha:
— Mirë, mami.
Dhe ai “mirë” ishte gjëja e parë që më ngrohu sadopak pas një jave të tërë.
Dy javë më vonë erdhi thirrja nga gjykata.
“Padi për ndarjen e pasurisë së fituar gjatë martesës.” Erion Gjini kërkonte gjysmën e apartamentit, gjysmën e shtëpisë së pushimit — të cilën, meqë ra fjala, nuk e kishim fare; e kishte futur aty sa për t’u dukur më serioz — dhe, për një arsye që vetëm ai e dinte, edhe “dëmshpërblim moral” sepse unë kisha ndërruar bravat.
E lexova dhe, për besë, më doli e qeshura. Për herë të parë pas një muaji.
Pastaj shkova te një juriste. Jo te ndonjë e njohur — të njohurit flasin shumë — por te një e huaj, që e gjeta nga një njoftim. Ishte një grua e re në pamje, rreth të dyzetave, me xhaketë gri. Quhej Afërdita Shala.
I hapa përpara dosjen. Atë dosje që e kisha mbledhur për tetëmbëdhjetë vjet. Ves kontabilisteje: çdo letër ruhet.
— Dëshmia e trashëgimisë, e vitit 2007, — thosha unë, duke nxjerrë dokumentet një nga një. — Ekstrakti bankar që tregon hyrjen e dy milionë e shtatëqind mijë Lekëve në llogarinë time. Kontrata e shitblerjes së apartamentit, me të njëjtën shumë, në të njëjtin muaj. Faturat e riparimeve, të gjitha, që nga viti 2012. Kuponët dhe pagesat e kuzhinës. Marrëveshja me punëtorët për ballkonin. Pagesat e ujit, dritave dhe mirëmbajtjes, të cilat, meqë jemi këtu, i kam paguar vetë gjashtë vitet e fundit nga rroga ime prej pesëdhjetë e tetë mijë Lekësh, ndërkohë që ai “investonte në marrëdhënie”.
Afërdita Shala i shfletonte dokumentet pa thënë asnjë fjalë. Më në fund ngriti sytë drejt meje.
— Zonja Flutura, pse i keni ruajtur të gjitha këto?
— Jam kontabiliste, — iu përgjigja. — Unë ruaj gjithçka.
Ajo buzëqeshi. Një buzëqeshje e mirë, e qetë, sikur për herë të parë po shihte dikë që nuk kishte ardhur duarbosh.
— Pozicioni juaj është shumë i fortë. Mendoj se nuk do t’ju kthejmë vetëm gjysmën. Do të përpiqemi ta mbajmë të gjithin për ju.
Unë tunda kokën. Pastaj shtova:
— Afërdita Shala, ka edhe diçka tjetër. Unë jam garantuese në kredinë e makinës së tij. Që nga viti 2022. Është një “Toyota”, e mori për tre vjet, kanë mbetur edhe njëmbëdhjetë muaj për t’u paguar. A mund të hiqem disi nga kjo?
Ajo u mendua për pak.
— Garancia nuk mund të tërhiqet njëanshmërisht. Por mund t’i dërgojmë bankës një kërkesë për ndryshim thelbësor të rrethanave, pra për divorcin. Ka shumë gjasa që banka t’i kërkojë ose një garantues të ri, ose shlyerjen e parakohshme të kredisë, në rast se ai nuk arrin të paraqesë një zgjidhje tjetër.