— Po nëse ai nuk arrin të gjejë as njërën, as tjetrën…
— Ia marrin makinën?
— Po. Ia marrin.
Ktheva sytë nga dritarja. Jashtë binte dëborë e lagësht; përplasej mbi strehë dhe shkrihej menjëherë. M’u kujtua Klea Lika me pallton e saj të bardhë. Mendova sa shumë, me siguri, i pëlqente të shëtiste me atë “Toyota”. Dhe m’u kujtua se Erion Gjini më kishte hipur në atë makinë vetëm dy herë: një herë për në poliklinikë dhe një herë te varrezat, te nëna ime.
— Atëherë ta bëjmë kërkesën, — thashë.
Dhe Afërdita Shala e përgatiti.
Në mbrëmje u ktheva në shtëpi. Zjeva çaj. Jo për të. Jo “për ne të dy”, siç kisha bërë gjithë jetën. Vetëm për vete. E hodha në filxhanin e vogël me lule mosmëharro, atë filxhan që ai e kishte përçmuar gjithmonë, dhe e piva ngadalë pranë dritares.
Apartamenti ishte i heshtur. Robdeshambri im rrinte varur në grep. Askush nuk e quante “rrobë divani”.
Atë çast mendova se, në të vërtetë, vetmia nuk qenka aq e frikshme. E frikshme kishte qenë të gatuaje për tridhjetë e dy vjet nga dy qofte, ndërsa në këmbim të merrje vetëm një copëz të vetme vëmendjeje.
Pastaj ra telefoni. Numër i panjohur.
— Çfarë ke bërë, moj plakë?! — ulëriti në receptor Klea Lika.
E largova celularin nga veshi. Me qetësi. Me atë kujdesin që ka një llogaritare kur shtyn mënjanë një raport të hartuar gabim.
— Zonjushë, kam një kërkesë për ju, — i thashë pa ngritur zërin. — Tani e tutje më kontaktoni vetëm nëpërmjet avokates. Po deshët, jua diktoj numrin e Afërdita Shalës.
Dhe e mbylla.
Pushka shkrepi. E para.
Seanca gjyqësore u mbajt në shkurt.
Erion Gjini erdhi me kostumin e tij të vetëm, atë blu të errëtin që kishte veshur katër vjet më parë në dasmën e Denisa Sinanit. Tani kostumi i rrinte ngushtë. Xhaketa nuk i mbyllej më te barku.
Klea Lika nuk ishte aty. Më vonë mora vesh se pikërisht atë ditë ajo kishte nisur sherrin me të.
Unë shkova me një fund të thjeshtë dhe një këmishë të bardhë. Pa robdeshambër, natyrisht. Kur më pa, Erioni u hutua. Ndoshta priste të shihte para vetes “pensionisten” që kishte shpikur në mendjen e vet. Por përballë tij ishte ulur një grua që për tridhjetë e dy vjet kishte mbajtur llogaritë e jetës së dikujt tjetër dhe tani, për herë të parë, kishte ardhur të rregullonte të vetat.
Afërdita Shala foli rreth njëzet minuta. Qetë, saktë, vetëm mbi dokumente. Certifikata — pika e parë. Ekstrakti bankar — pika e dytë. Faturat — një dosje më vete, treqind e tetëmbëdhjetë fletë. Mandatpagesat — një dosje tjetër.
Unë shihja Erionin. Herë skuqej, herë zbehej. Në një moment futi dorën në xhep për të kërkuar qetësuesin e zemrës, por nuk e gjeti. Sepse, zakonisht, në xhep ia fusja unë.
Gjyqtarja e dëgjoi deri në fund, pastaj e vështroi mbi syze.
— I paditur, keni ndonjë kundërshtim në thelb?
— Po… kjo është pasuri e krijuar gjatë martesës…
— Me çfarë parash është blerë apartamenti?
— Me paratë tona të përbashkëta.
— Në dosje ndodhen dëshmia e trashëgimisë dhe ekstrakti bankar. Dy milionë e shtatëqind mijë Lekë kanë hyrë në llogarinë e paditëses në vitin 2007. Apartamenti është blerë në vitin 2008 për dy milionë e shtatëqind mijë Lekë. Çfarë provash keni për pjesëmarrjen tuaj?
Ai heshti.
— Pra, nuk keni prova?
— Jo.
E fituam gjyqin. Plotësisht. Apartamenti më mbeti mua. Përveç kësaj, gjykata vendosi edhe kompensim për riparimet që unë i kisha paguar nga karta ime: edhe gjashtëqind mijë Lekë, të cilat ai duhej të m’i shlyente brenda gjashtë muajve.
Erion Gjini doli i pari nga salla. Unë qëndrova pak më gjatë për të firmosur dokumentet.
Kur dola në korridor, ai ishte pranë dritares dhe shikonte oborrin. Supet i kishin rënë. Kostumi i varej si thes.
— Flutura, — tha pa u kthyer. — Nuk bëhet kështu.
— Si kështu?
— Kështu, pra. Deri në qindarkën e fundit. Unë nuk jam i huaj për ty. Kemi një vajzë bashkë.
Iu afrova. U ndala pranë tij. Dhe pikërisht aty, betohem, as vetë nuk e prisja, thashë atë që thashë.
— Erion, unë nuk kam qenë e huaj për ty për tridhjetë e dy vjet. E huaj u bëra brenda një të shtune. Të kujtohet çfarë më the? Se nuk mund të jetoje me një pensioniste. Unë nuk jam pensioniste, jam pesëdhjetë e katër vjeçe dhe kam edhe gjashtë vjet deri në pension. Por edhe sikur të isha, për ato fjalë nuk të fal asnjë Lek. Asnjë, Erion. Dhe as kredinë tënde nuk kam ndërmend ta mbuloj më.
— Çfarë kredie?
— Atë të “Toyota”-s. I njoftova bankës divorcin. Garancia ime u hoq. Së shpejti do të të telefonojnë: do të kërkojnë shlyerje të parakohshme ose një garantues të ri. Si mendon, Klea Lika do të pranojë të dalë garante për ty?
Ai u kthye menjëherë nga unë. Fytyra nuk i ishte më e kuqe. Ishte e bardhë.
— Ti… ti e bëre me qëllim?
— Po, Erion. Shumë me qëllim.
Kalova pranë tij dhe u nisa drejt ashensorit.
Pushka e dytë shkrepi po aty, në korridorin e gjykatës. Dëgjova telefonin që nisi t’i dridhej në xhep. Ndoshta ishte banka.
Në shtëpi i hodha vetes çaj në filxhanin me mosmëharro. U ula pranë dritares, pashë dëborën dhe mendova: ndoshta kjo është ajo që njerëzit quajnë “drejtësia triumfoi”.
Vetëm se duart ende më dridheshin. Jo nga frika. Nga lodhja e mbledhur për tridhjetë e dy vjet, të cilën më në fund ia lejova vetes ta ndieja.