Pak më vonë ra telefoni. Ishte Denisa Sinani.
— Mami, a je në vete? Babi mbeti pa makinë. Thotë se ti ia ke punuar me bankën. Është e vërtetë?
— Po, bijë. Është e vërtetë.
— Po mami… ai është babai im. Ai po qan.
— Denisa, unë të dua shumë. Por këtë bisedë do ta mbyllim këtu. Për ty ai do të mbetet baba gjithë jetën. Për mua, burrë nuk është më. Unë kam llogaritë e mia, ai të vetat.
Në anën tjetër ra heshtja. Pastaj ajo tha, me një zë që mezi mbahej:
— Ti je bërë tjetër njeri.
— Jo, Denisa. Jam bërë vetja. Për herë të parë pas tridhjetë e dy vitesh.
Dhe e mbylla telefonin.
Ajo ishte pushka e dytë që kishte shkrepur. Dhe, të them të drejtën, në atë çast nuk dija nëse duhej të ndihesha fitimtare apo fajtore, sepse vajza ime po mbytej në dënesë në anën tjetër të telefonit.
Kaloi një vit.
Për Erion Gjinin merrja vesh copa-copa, si lajme të këputura përgjysmë. Kryesisht nga Denisa, sepse, pavarësisht gjithçkaje, ajo vazhdonte të më telefononte. Vetëm se, që nga tetori, nuk thoshte më “babi”. Thoshte thjesht “ai”.
“Toyota”-n ia morën që në mars. Klea Lika nuk pranoi të dilte garantuese për të. Kishte thënë se nuk ishte lidhur me të për t’i larë borxhet. Martesë, me sa mora vesh, nuk bënë kurrë. Jetonin në garsonieren e saj me qira, diku në periferi, dhe nga muaji në muaj, sipas rrëfimeve të Denisës, gjendja u shkonte gjithnjë e më keq.
Në gusht, Klea e nxori jashtë.
Ndodhi një të mërkurë në mbrëmje. Denisa më mori në telefon duke qarë:
— Mami, ai po më telefonon. Thotë se s’ka ku të shkojë. Nuk ka apartament, nuk ka makinë, Klea ia ka nxjerrë çantat te dera. I paska thënë: “Nuk mund të jetoj më me një njeri me borxhe.”
Unë isha në kuzhinë dhe po qëroja patate. Për një racion të vetëm. Tani gatuaj gjithmonë vetëm për vete: duhen më pak patate, më pak ushqime, dhe asgjë nuk prishet më në frigorifer.
— Mami, po më dëgjon?
— Po, të dëgjoj.
— Ai kërkon të kthehet. Thotë, të paktën përkohësisht.
Vështrova pataten në tas. Pastaj thikën. Pastaj dorën time që mbante thikën. Nuk më dridhej fare.
— Denisa, të lutem, thuaji vetëm një gjë nga ana ime: unë nuk mund të jetoj më me një pensionist.
— Mami!
— Janë fjalët e tij, Denisa. Jo të miat. I ka thënë vetë.
Ajo heshti gjatë. Aq gjatë, sa mendova se e kishte mbyllur telefonin. Pastaj foli:
— Je bërë e pamëshirshme.
— Ndoshta.
— Po ta shihje si është… Ka një xhup të vjetër, mban në dorë një qese me rroba. Si endacak.
— Unë e kam parë për tridhjetë e dy vjet, Denisa. Në çdo lloj gjendjeje. Me kostume të bukura, me tuta shtëpie, me fytyrë të ngrysur, me duar bosh. Tani është radha ime të jetoj, jo të rri e të shikoj atë me qese në dorë.
Ajo ma përplasi telefonin.
Unë vazhdova të qëroja patatet. I hodha në tenxhere, i vura në zjarr dhe ndeza televizorin. Me zë të lartë, më lart se zakonisht, sepse Erioni nuk e duronte kurrë zhurmën.
Në ekran jepnin një serial. Nuk po e ndiqja fare. Më mjaftonin zërat. Zëra që mbushnin shtëpinë. Shtëpinë time. Timen krejtësisht, nga një cep i dyshemesë te tjetri.
Rreth dy orë më pas, telefoni nisi të dridhej mbi tavolinë. Numri i Erion Gjinit. E pashë si lëvizte nga vibrimi, si shtyhej ngadalë drejt buzës së tavolinës. Një telefonatë. E dyta. E treta.
Nuk e hapa.
As të katërtën, as të pestën, as të gjashtën. Deri në mesnatë më telefonoi gjashtë herë. I numërova. Zakon llogaritares, ç’t’i bësh.
Të nesërmen Denisa më shkroi në mesazh: “Ai po fle te ne. Përkohësisht.” Unë iu përgjigja: “Mirë, zemër. Kujdesu për veten.” Dhe kaq.
Që atëherë, për këtë temë nuk flasim më. Denisa sillet ftohtë me mua, por prapë është vajza ime. Më thotë se unë “e shkatërrova familjen”. Unë i them se familjen e prishi ai që iku një të shtunë, duke lënë mbi tavolinë dy qofte. Nuk biem dakord.
Kam dëgjuar se Erioni është punësuar roje në një kantier ndërtimi. Jeton në një barakë pune. Klea Lika është martuar me dikë tjetër, njëfarë drejtori salloni makinash, dhe hedh gjithçka në Instagram.
Kurse unë në mëngjes pi çajin në filxhanin tim me mosmëharro. Gatuaj vetëm një racion. I bleva vetes një robdishan të ri, jo blu, por jeshil, me kopsa të mëdha. E zgjodha vetë në dyqan dhe e provova para pasqyrës.
Në pasqyrë pashë një grua pesëdhjetë e katër vjeçe. Me ca thinja në tëmtha. Me syze. Jo pensioniste. Thjesht një grua që më në fund nuk i detyrohet askujt për asgjë.
Prandaj po ju shkruaj juve, vajza.
Denisa pothuajse nuk më flet. Fqinja, Luljeta Bushati, më tha dje në ashensor: “Flutura, fale tani, se burrë është, burrat kështu e kanë.” Llogaritarja në punë më tha: “Flutura Dhrami, po vajza? Ajo po çahet më dysh.” Motra ime nga Korça më mori e më tha: “Flutur, ai ka mbetur pa çati mbi kokë. Merre të paktën për dimër.”
Por unë nuk e marr.
A e teprova atëherë me bankën dhe me atë garantimin? Apo bëra atë që duhej, pas tridhjetë e dy vjetësh larjesh, dy qofteve dhe fjalës “pensioniste”?
Ju si do të kishit vepruar, vajza? Do ta pranonit prapë në shtëpi burrin që një vit më parë e përcollët me një qese plehrash?