— Çfarë po ndodh këtu, bir? Pse është thyer brava dhe pse është bërë copë xhami? Mos vallë këtë rrëmujë e ka bërë ajo e paedukata? — u çorr vjehrra me zë therës.
— Ti, mosmirënjohëse e ndyrë! E pavlerë! — Ylvije Vrioni hyri në apartament si furtunë, duke shtyrë mënjanë çdo gjë që i dilte përpara. Zëri i saj i mprehtë, i padurueshëm, mbushi korridorin e ngushtë. — E dija! E dija që kjo punë nuk do të përfundonte mirë!
Por, prit pak. Nga vinte gjithë ai tërbim? Çfarë kishte ndodhur një orë më parë, para se vjehrra të shpërthente sërish në jetën e tyre me akuza të reja?
Gjithçka kishte nisur kështu.
Fjolla Kastrati qëndronte në mes të dhomës së ndenjjes dhe vështronte copat e xhamit. Të mëdha, të vogla, të shpërndara nëpër parket, si lot të ngrirë. Në dritare hapej një boshllëk i zi, nga ku futej pa mëshirë era e ftohtë e tetorit.
Perdja përplasej pas kornizës dhe lëshonte një kërcitje të lehtë, të thatë. Brava e derës varej vetëm në një vidë; dukej qartë se dikush ishte përpjekur ta hapte me forcë, egërsisht, pa asnjë kujdes.
Fjolla nuk qante. Lotët i kishte derdhur që në mëngjes, kur Arben Kola kishte dalë nga shtëpia duke e përplasur derën aq fort, sa muret ishin dridhur. Tani brenda saj kishte mbetur vetëm një zbrazëti e rëndë, si rëra e lagur.
“Çfarë po ndodh këtu, bir? Pse është thyer brava dhe pse është bërë copë xhami? Mos vallë këtë rrëmujë e ka bërë ajo e paedukata?” — kështu do ta niste tiradën e saj pas pak minutash. Por Fjolla ende nuk e dinte se Ylvije Vrioni ishte nisur tashmë, duke nxituar drejt tyre me makinën e saj të vjetër.
Ajo nuk e dinte as që fqinja, thashethemexhja e përjetshme Zhaneta Gjoka, e kishte marrë në telefon vjehrrën dhe, pothuajse duke u mbytur nga indinjata, i kishte raportuar:
“Te ata po ndodh diçka e tmerrshme! Zhurmë, krisma, gjëra që thyhen! Me siguri nusja ka nisur prapë sherrin!”
Fjolla u ul në divanin që e kishin zgjedhur bashkë me Arben Kolën pesë vjet më parë. Atëherë i dukej se gjithçka do të shkonte mirë. Atëherë ai e shihte sikur ajo të ishte e vetmja grua në gjithë botën. Po tani?
Ajo kaloi pëllëmbën mbi fytyrë. Faqja i digjte ende, pikërisht aty ku ai… jo, nuk e kishte goditur. Vetëm e kishte shtyrë, kur Fjolla ishte përpjekur t’i zinte rrugën te dera.
— Lëviz, Fjolla! Më ka ardhur në majë të hundës! — i kishte hungëritur ai, ndërsa në sytë e tij kishte shkëlqyer diçka e huaj, e panjohur. Lodhje? Zemërim? Ftohtësi? Ajo nuk kishte mundur ta kuptonte.
— Nuk është faji im… — i pëshpëriti ajo heshtjes. — Vërtet nuk kam faj…
Po kush mund ta dëgjonte? Nuk ishte ajo që e kishte thyer dritaren. As bravën nuk e kishte shkatërruar ajo. Të gjitha i kishte bërë Klajdi Cani, vëllai i Arben Kolës, kur dy orë më parë ishte futur brenda si i çmendur, i dehur, me sy të kuq, duke kërkuar që ajo “t’i jepte shpejt ca para borxh”.
Fjolla i kishte thënë jo. Para nuk kishin, dhe Arbeni ia kishte ndaluar rreptësisht t’i jepnin vëllait qoftë edhe një Lek pas asaj që kishte ndodhur, kur ai ua kishte pirë të gjitha kursimet. Klajdi u tërbua. Filloi të bërtiste dhe ta fyente me fjalë të ndyra.
Pastaj u përpoq t’i rrëmbente çantën nga duart, sepse aty ndodheshin tre mijë Lekë — paratë për ushqime dhe për faturat. Fjolla nuk e lëshoi. Klajdi e shtyu; ajo u rrëzua dhe goditi bërrylin te tavolina e ulët e kafesë. Vazoja me lulet artificiale u rrokullis nëpër dysheme…
Më pas gjithçka u ngatërrua. Arben Kola u kthye më herët nga sa pritej; shefi e kishte liruar nga puna. Sapo hyri, pa skenën: vëllanë e dehur, gruan e ulur në dysheme, copat e vazos së thyer përreth. Dhe në vend që të përpiqej të kuptonte çfarë kishte ndodhur, iu kthye Fjollës me zemërim:
— Prapë ti e ke nxehur?! Nuk mund të flisje normalisht me të?!
Klajdi Cani, natyrisht, e mori menjëherë rolin e viktimës së fyer:
— Arben, vëlla, ajo donte të më nxirrte jashtë! Tha se për mua nuk ka vend këtu! Do të hidhte në rrugë vëllanë tënd!
Fjolla u mundua të shpjegonte. Por Arbeni nuk dëgjoi asnjë fjalë. Ai kishte qenë pranë saj gjithmonë — deri në çastin kur bëhej fjalë për familjen e tij. Për nënën. Për vëllanë. Atëherë Fjolla, pa asnjë paralajmërim, shndërrohej në të huaj.
— Ti je gjithmonë kundër familjes sime! — shpërtheu ai, dhe në atë fjali kishte aq shumë mllef të mbledhur, sa Fjollës iu zu fryma. — Nëna ime ka të drejtë: ti je egoiste!