Klajdi u zgërdhi, pastaj, duke u lëkundur, mori drejt derës. Arbeni shkoi pas tij — si gjithmonë, për ta përcjellë, për ta qetësuar, për t’i rregulluar disi gjërat. Fjolla mbeti vetëm. U ul në dysheme dhe qëndroi aty, pa lëvizur, me sytë ngulur në boshllëk.
Kur Arbeni u kthye, ajo bëri edhe një përpjekje. Pa britma, pa lot, me zë të përmbajtur. I tregoi gjithçka si kishte ndodhur në të vërtetë. Por ai vetëm bëri një lëvizje me dorë, sikur donte ta largonte bisedën.
— Mjaft, Fjolla. Jam i lodhur. Klajdi është vëllai im. Nuk e bëri nga ligësia. Thjesht e ka jetën të vështirë.
Po ajo, vallë, e kishte të lehtë?
Në atë çast, brenda saj diçka u këput ndryshe. Jo si thyerje, por si një çelës që kalon nga njëra anë në tjetrën. Ajo u ngrit, e pa drejt në sy të shoqin dhe foli ulët, por qartë:
— Nëse ti nuk më beson, atëherë për çfarë më ke në jetën tënde?
Për një sekondë Arbeni u hutua. Pastaj vetullat iu mblodhën.
— Mos ia nis tani. S’kam nerva.
— Dhe mendon se unë kam? — zëri iu drodh, por ajo e mblodhi veten. — Arben, vëllai yt theu xhamin! Donte të na merrte paratë! Pse po mbron atë dhe jo mua?
— Sepse ti gjithmonë i fryn gjërat! — bërtiti ai. — Klajdi nuk ka thyer asnjë xham!
— Goditi kornizën me grusht pasi ia mbylla derën! Shikoje vetë, copat janë aty!
Arbeni heshti. Vështroi thërrimet e xhamit, pastaj Fjollën, pastaj prapë xhamin e thyer. Në fund ngriti dorën me mospërfillje.
— Do ta sqarojmë më vonë. Më duhet të mendohem.
Dhe iku. Mori pallton dhe doli, duke e lënë vetëm mes dritares së thyer, bravës së dëmtuar dhe atij lëmshi të rëndë që i ishte ulur në kraharor.
Fjolla qëndroi aty duke pritur. Çfarë priste? As vetë nuk e dinte. Ndoshta që Arbeni të kthehej e të thoshte: “Më fal, gabova.” Ndoshta që Klajdi të telefononte e të pranonte të vërtetën. Ose ndoshta që e gjithë kjo të ishte vetëm një ëndërr e keqe.
Por në vend të kësaj, dera u hap me vrull dhe në apartament hyri Ylvije Vrioni.
— Ç’po ndodh këtu, bir? Pse është prishur brava dhe pse është bërë xhami copë? Mos vallë kjo e paedukata e ka ngritur gjithë këtë rrëmujë?! — klithi ajo, pa i hedhur Fjollës as një vështrim të mirëfilltë.
Pas saj hyri Arbeni, i zymtë, i heshtur. Pra kishte shkuar te nëna. Sigurisht. Ku tjetër?
— Zonjë Ylvije, unë nuk… — nisi Fjolla, por vjehrra ia preu fjalën.
— Mbylle gojën! I di të gjitha! Zhaneta Gjoka më tregoi. E ke nxjerrë Klajdin jashtë, e ke poshtëruar! Nuk e ke lënë vëllanë e burrit tënd të hyjë në shtëpi!
— Ishte i dehur dhe kërkonte para! — i shpërtheu Fjollës nga brenda.
— Edhe po të ishte, duhej t’ia jepje! Familja është familje! — Ylvija iu afrua dhe Fjolla pa qartë fytyrën e saj, të shtrembëruar nga një indinjatë krenare. — A e kupton çfarë po bën? Po na e copëton familjen! Po na e largon Arbenin prej nesh!
Fjolla ktheu sytë nga i shoqi. Ai rrinte mbështetur pas murit, me krahët kryq, dhe shikimin e kishte shmangur.
— Arben — e thirri ajo. — Thuaji të vërtetën. Trego çfarë ndodhi realisht.
Ra heshtje. Një sekondë. Dy. Tre.
Pastaj Arbeni foli, pa ngritur sytë nga dyshemeja:
— Mama, mos e nis. Do ta zgjidhim vetë.
Nuk e mbrojti. Nuk doli në krah të saj. Thjesht u tërhoq mënjanë.
Ylvije Vrioni fërshëlleu me përbuzje.
— Do ta zgjidhni! E shoh si po e zgjidhni! — tregoi dhomën me dorë. — Ka bërë shkatërrim! Dhe pse? Sepse ka karakter të padurueshëm! Që atëherë ia kam thënë Arbenit: mos e merr, se veç telashe do kesh prej saj. Po ai nuk më dëgjoi!
Fjolla qëndroi në këmbë dhe ndjeu se brenda saj po ngrihej diçka, ngadalë, por me siguri. Diçka e nxehtë. Nuk ishte thjesht zemërim; ishte më shumë se kaq. Ishte kuptim. Një qartësi e dhimbshme. Kështu do të ishte gjithmonë. Çfarëdo të ndodhte, fajtore do të dilte ajo. Sepse kështu u leverdiste. Sepse vjehrra kishte vendosur ashtu dhe Arbeni nuk guxonte ta kundërshtonte.
— E dini, zonjë Ylvije — tha ajo me qetësi, dhe në zërin e saj u shfaq një ton i ri, — jam lodhur duke u justifikuar pa fund.
Vjehrra mblodhi vetullat.
— Kështu i flet ti nënës së burrit tënd?
— Ashtu siç më keni mësuar këtu — Fjolla u drejtua. — Hyni me forcë në shtëpinë time dhe më akuzoni pa më dëgjuar. Djali juaj rri aty dhe hesht. Klajdi theu xhamin, kërkoi para, e megjithatë fajtore jam unë. Gjithmonë unë.
— Fjolla, mjaft — tha Arbeni. — Mos e përkeqëso edhe më shumë gjendjen.