— Ta përkeqësoj? — u kthye Fjolla nga ai. — Po sipas teje, çfarë po bëj? Po mbrohem? Edhe kjo qenka gabim? Duhet të rri si gur, ndërsa më hedhin baltë në fytyrë?
Arbeni shtrëngoi nofullat. Në sytë e tij u ndez ai nervozizmi i njohur, ai që Fjolla kishte nisur ta shihte gjithnjë e më shpesh muajt e fundit.
— Nëna ime shqetësohet për ne — tha ai me zë të ulët, por të ashpër. — Kurse ti po bën skenë.
Fjolla buzëqeshi lehtë. Ishte një buzëqeshje e hidhur, pothuajse e padukshme.
— Skenë. Po, sigurisht. Si gjithmonë, unë jam ajo që prish qetësinë.
Ajo u afrua te dritarja dhe hodhi sytë mbi copat e xhamit të thyer. Era e ftohtë hyri brenda, i përzjeu flokët dhe ia ftohu fytyrën e skuqur nga zemërimi.
— E di, Arben, unë vërtet kam besuar se ishim një skuadër. Se kur të vinte një hall, ti do të qëndroje krah meje. Por ti, sa herë duhet të zgjedhësh, zgjedh ata.
— Ata janë familja ime! — shpërtheu Arbeni.
— Po unë çfarë jam? — pyeti Fjolla qetë. — Një kalimtare që hyri gabimisht në jetën tënde?
Ylvije Vrioni nxori një zhurmë përçmuese nga hunda.
— E sheh, biri im? Po përpiqet të të kthejë edhe ty kundër nesh! Kështu bëjnë manipulueset!
— Manipuluese, — përsëriti Fjolla ngadalë. — Pra, nëse i kërkoj burrit tim të më mbështesë, kjo quhet manipulim?
— Ti do që ai të zgjedhë mes nesh! — bërtiti vjehrra.
— Jo. Dua vetëm që ai të më shohë. Të më dëgjojë. — Zëri i Fjollës u drodh për një çast. — Por ai nuk do. Është më e lehtë të besojë se fajin për gjithçka e kam unë.
Arbeni kaloi dorën nëpër flokë me padurim. Dukej qartë se nuk e kishte pritur këtë. Nuk ishte mësuar me këtë Fjollë. Më parë ajo dorëzohej shpejt: largohej në kuzhinë, qante në heshtje mbi jastëk dhe më pas sillej sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Por atë ditë diçka ishte thyer brenda saj.
— Dëgjo, — nisi ai me një ton më pajtues, — të qetësohemi. Do ta vëmë xhamin, do ta ndërrojmë bravën. Ta harrojmë gjithë këtë.
— Ta harrojmë, — e përsëriti Fjolla si jehonë. — Si gjithmonë. Siç harruam edhe ditëlindjen time, kur ti nuk erdhe sepse nëna jote të kërkoi ndihmë te shtëpia e pushimit. Siç harruam udhëtimin që anuluam, sepse Klajdit i duheshin urgjent para. Siç…
— Mjaft! — u ngrit zëri i Arbenit.
Fjolla heshti. Jo nga frika, por nga habia. Ai nuk i kishte bërtitur kurrë në atë mënyrë.
— Tani do të nxjerrësh të gjitha pakënaqësitë e pesë viteve të fundit? Seriozisht?
— Pse, nuk lejohet? — pyeti ajo me zë të ulët. — Apo duhet të vazhdoj të hesht?
Ylvije Vrioni tundi kokën e kënaqur.
— Ashtu, biri im, vëre në vend. Është lëshuar fare!
Në atë çast Fjolla e kuptoi. Kaq kishte qenë. Mund të shpjegonte, të sillte arsye, të përgjërohej sa të donte. Ata tashmë e kishin vendosur kush ishte ajo: nusja problematike, histerike, mosmirënjohëse, që nuk e vlerësonte Arbenin dhe prishte “paqen” e familjes.
— E dini çfarë, — tha ajo, dhe çuditërisht zëri iu bë i sheshtë, i qartë, — bëni si të doni. Rregullojeni dritaren. Ndërrojeni bravën. Vetëm se pa mua.
Hyri në dhomën e gjumit dhe nxori nga dollapi një çantë. Arbeni e ndoqi me sy, por nuk lëvizi nga vendi.
— Ku mendon se po shkon? — pyeti Ylvije Vrioni me dyshim.
Fjolla nuk iu përgjigj. Futi në çantë rrobat e para që i ranë në dorë: një palë xhinse, një triko, çantën e vogël të tualetit. Duart i dridheshin, por lëvizjet i kishte të vendosura.
— Fjolla, prit, — foli më në fund Arbeni. — Mos e bëj këtë.
— Po, — tha ajo pa u kthyer, — pikërisht këtë duhet të bëj.
— Ti e di shumë mirë që kjo është marrëzi.
Fjolla doli nga dhoma me çantën në dorë. E pa burrin e saj drejt në fytyrë, njeriun me të cilin kishte kaluar pesë vjet. Dikur ai i sillte lule pa arsye, e puthte në shkallët e pallatit dhe i pëshpëriste se ajo ishte lumturia e tij.
Ku kishte shkuar ai Arben? A kishte ekzistuar ndonjëherë vërtet?
— Marrëzi është të qëndrosh aty ku nuk të vlerësojnë, — tha ajo.
Vjehrra përqeshi me zë.
— E sheh, biri im? Kjo është fytyra e saj e vërtetë! Sapo del vështirësia e parë, ia mbath!
Fjolla buzëqeshi ftohtë.
— E para? Zonjë Ylvije, kjo është e qindta, në mos e mijta. Vetëm se deri sot kam duruar.
Ajo u nis drejt derës. Arbeni i doli përpara.
— Ndal. Duhet të flasim.
— Për çfarë? — Fjolla e pa në sy. — Për faktin se sa gabim jam unë? Për atë që duhet t’i kërkoj falje Klajdit pse ai theu xhamin? Apo për mënyrën se si nëna jote më përuli para teje dhe ti përsëri heshtе?