— Ku janë çelësat e shtëpisë sate në fshat? Nëna ime do të banojë atje, — shpalli bashkëjetuesi.
Arjana Prifti rregulloi cepin e mbulesës dhe hodhi një vështrim mbi tryezë. Ishte përvjetor. Një numër i rrumbullakët: pesëdhjetë e pesë. Në mes qëndronte vazoja plot karafila, pranë saj sallata e ngrohtë, sallata me peshk e panxhar, dhe rrotullat e saj të famshme me patëllxhan. Mbi sobë ziente ngadalë supa e kuqe, për të cilën Besnik Dervishi gjithmonë shtrembëronte buzët, duke thënë se pa mish “nuk quhej gjellë”, ndonëse mish kishte brenda.
Ajo po priste zilen si vajzë shkolle. Po priste edhe atë “mrekullinë” për të cilën ai, prej dy javësh, fliste vetëm me gjysmë fjale: “Do të kesh një dhuratë që s’do ta harrosh për shumë kohë.” Nëse ishte unazë, atëherë më në fund nuk do të mbetej thjesht “bashkëjetuese”. Arjanës nuk i duhej një kartolinë me fjalë të bukura; i duhej një vend i ligjshëm. Pas divorcit të zhurmshëm, dhjetë vjet më parë, ajo e kishte mësuar tepër mirë se “gruaja pa kurorë”, në çdo dokument, nuk ishte askush.
Në spital nuk të lejojnë të hysh si njeri i afërt. Në trashëgimi je e fundit. Fjala jote nuk peshon. Ajo nuk ishte më njëzet e pesë vjeçe. Nuk kërkonte romanca me lule e psherëtima; donte qetësi, rregull, siguri. Donte të kishte një vend pranë burrit që e quante gruan e vet, jo “Arjana Priftin me të cilën jetoj”.
Zilja ra.
Te dera u shfaqën Bledar Gjoni dhe Hana Nushi, me kuti e lule në duar.
— Mami, gëzuar ditëlindjen, — tha Bledari dhe e përqafoi shpejt, fort. Ishte i gjatë, tridhjetë e dy vjeç, inxhinier në një fabrikë pajisjesh mjekësore. Prej shtatë vitesh punonte aty pa u ankuar, ashtu si i ati në vitet e veta më të mira. — Hana tha se pa tartaleta nuk ka festë.
— Pa tartaleta s’ka festë, — buzëqeshi Hana, ndërsa hiqte këpucët. Ishte një vajzë e hijshme, njëzet e gjashtë vjeçe, mësuese e klasave të ulëta, e martuar prej dy vitesh. Edhe me taka lëvizte lehtë, si fëmijët gjatë pushimit të madh. — Arjana Prifti, ku i keni pjatancat? I rregulloj unë menjëherë. Edhe çajin ta vëmë, apo jo?
— Faleminderit… në raft, djathtas.
Hana kishte lidhur tashmë përparësen. Me shkathtësi preu zarzavatet, ngrohu pulën, vuri bukën në tryezë dhe kontrolloi qirinjtë. Nuk e bënte sa për sy e faqe. Dukej qartë se i vinte vërtet për mbarë t’ia lehtësonte punën vjehrrës.
— Bledar, — e pyeti Arjana, — si po të shkon puna? Mos e lodh veten më shumë seç duhet?
— Po këtu te ne kursejnë kudo, mami, — bëri ai me dorë. — Gati flemë mbi makineri. Mos u shqetëso. O, Besnik, tungjatjeta.
Besnik Dervishi doli nga dhoma ku kishte ndenjur me telefon në dorë. Dyzet vjeç, i thatë, me prerje flokësh moderne, vath në vesh dhe atlete të reja. Ai zakonisht qëndronte paksa mënjanë, sikur kjo të ishte një sjellje burrërore: gjoja ishte “i zoti i shtëpisë”, kuzhina nuk ishte vend për të, ndërsa në sallon ai ishte “koka”. Në të vërtetë, vetëm shtypte telefonin dhe komentonte lëvizjet e të tjerëve.
— Ju gjithmonë me këto ushqimet si në mensë… — tha, duke bërë me kokë nga sallatat. — Arjana, mos u rrotullo kot. Shërbejmë, pastaj ti i mbledh. Unë jam i uritur.
— Besnik, të paktën na ndihmo të nxjerrim pjatat, — iu lut butë Hana.
— Te ne ka ndarje pune, — ia ktheu ai me një buzëqeshje të shtirur. — Unë, si të thuash, merrem me pritjen e mysafirëve.
Arjana gati sa nuk buzëqeshi, por sytë i mbetën te hyrja. Në prag, pa i hequr fare këpucët, ishte shfaqur Ornela Dervishi. Kishte veshur pallton me kuadrate, buzët i shkëlqenin nga një e kuqe e fortë, ndërsa në dorë mbante çantën e saj të pandashme, sikur të ishte dekoratë nderi. Dikur kishte qenë parukiere, tani pensioniste, krenare që “gjithmonë kishte punë”. Kishte ardhur në përvjetorin e bashkëjetueses së të birit sikur të vinte për kontroll, që “marrëveshja e shekullit” të mos bëhej pa praninë e saj.
— Ja ku erdha, — tha ajo, duke i matur të gjithë me sy, pastaj tryezën, dhe në fund duke shtrembëruar fytyrën para karafilave. — Gëzuar ditëlindjen, Arjana Prifti. Nuk mund të vija duarbosh. Në një ditë të tillë duhet ta mbështes djalin tim.
— Faleminderit, urdhëroni brenda.
Rreth tryezës u bë menjëherë zhurmë. Bledari bënte shaka me gruan e vet, aq sa ta ngacmonte e ta zbaviste, por pa e lënduar.
— Hana, mos e tepro, — tha ai, duke treguar tartaletat. — Pastaj do të të duhet të punosh deri në korrik për vijën.
— Çfarë vije? — pyeti Ornela, pa kuptuar.
— Në shkollë. Më shumë kalori, më shumë ulje-ngritje, — u përgjigj ai dhe i shkeli syrin.
Hana qeshi dhe fryu faqet.
— Atëherë mos ma shty përpara gjithë kohës këtë “qytet me majonezë”.
— Sa çift i bukur jeni, — tha Arjana, duke i parë me ngrohtësi.
Besniku vazhdonte të rrinte paksa i tërhequr, si regjisor që priste çastin për të shpallur kulmin e shfaqjes. Në dorë mbante pirunin.