E trokiti lehtë buzën e gotës.
— Pra, — u ngrit ai, duke marrë një pamje solemne, si aktor në skenë — ka ardhur çasti i dhuratës.
Arjana Prifti nuk guxoi as të puliste. Në mendje iu ndez menjëherë një skenë e shkurtër: ai nxirrte një kuti kadifeje, hiqte me shaka unazën nga çelësat, ulej në gjunjë… Madje nuk e dëgjoi Bledar Gjonin, që pranë saj i pëshpëriti Hanës: “Mbaje mamin, po të duhet.” Te Besniku ai nuk kishte besim, kjo dukej qartë, por për hir të së ëmës donte të besonte te një mrekulli. Edhe pse burrat e rritur rrallë u zënë besë mrekullive.
Besnik Dervishi e zgjati qëllimisht heshtjen, pastaj nxori nga qesja një pako pa formë. Ishte një fustan. Ngjyrë gri në ulliri, i trashë, me thurje “që merrte frymë”, jakë të lartë, supe të rëna, gjatësi deri te gjunjët dhe prerje të tillë që, siç dukej, kishte për detyrë “të mbulonte”. Mbi etiketë binte në sy një ngjitëse e madhe: “70% zbritje”.
— E zgjodhëm gjatë, — tha Ornela Dervishi me miratim. — Shikoje çfarë ngjyre ka: praktike. Edhe po u bë me njollë, nuk dallohet. Edhe materiali është viskozë, jo ndonjë sintetikë e lirë, — shtoi ajo, duke kaluar gishtat me paturpësi mbi copë. Pastaj hodhi një sy te çmimi dhe vazhdoi: — Më e rëndësishmja, ishte rast shumë i mirë.
Me kartën e artë kishte kushtuar vetëm dy mijë e nëntëqind e nëntëdhjetë Lekë. Këtë, sigurisht, e kisha rregulluar unë. Dyqani “Lady-Comfort”. Tamam për moshën tuaj.
Hana mbeti si e ngrirë. Bledari ngriti gotën dhe për një çast ia mbuloi fytyrën vetes. Arjana u zbeh. Unaza, ajo skenë e ëndërruar, u zhduk si mirazh. Përpara syve i mbeti vetëm copa e varur pa jetë, beli i prerë keq dhe ajo fjalë therëse: “moshë”. Sikur dikush tjetër, jo ajo, ia shtyu fjalët nga goja:
— Faleminderit. Është shumë… e dobishme.
— Mund ta kishe falënderuar edhe me pak më shumë gëzim, — ia ktheu menjëherë Ornela. — Jo çdo ditë marrin gratë dhurata të tilla. Thuaja edhe ti, Besnik.
— Arjana, mos na e prish atmosferën, — u zgërdhi Besniku me një buzëqeshje të shtrembër. — U mundova, në fund të fundit.
Bledari ngriti sytë nga e ëma.
— Mami, mund ta sjellim ëmbëlsirën, — tha shpejt, sikur donte ta mbyllte atë skenë me një prerje të fortë.
Kur të ftuarit u larguan, Arjana e vari fustanin në dollap me kujdes të ftohtë, si të ishte duke vendosur sendin e dikujt tjetër. Besniku, megjithatë, nuk e mbajti dot gjuhën.
— Je mosmirënjohëse. Të paktën mund ta provoje. Gratë normale, për gjëra të tilla, u hidhen burrave në qafë.
— Unë prisja fejesë, — iu përgjigj ajo qetësisht. — Ti vetë the se do ta mbaja mend gjatë.
— Ç’lidhje kam unë me vula e letra? — ia preu ai. — Jetojmë bashkë, kaq mjafton. Mua më përshtatet kështu, edhe ty duhet të të përshtatet. Vula do të thotë radhë në gjendje civile dhe ndarje pasurie po u ndamë. Do të rrimë të ndajmë pjatat? Unë jo. Për më tepër, ish-gruaja ende ma ha shpirtin. Nuk kam ndërmend të bredh gjykatave për të huajt.
— Shumë rehat e ke rregulluar, — tha Arjana. — Gjithçka del në favorin tënd.
— Mos e nis tani.
Ajo nuk e nisi. Vetëm e mbajti shënim brenda vetes.
Pas një muaji, në fabrikën ku punonte Bledar Gjoni filluan të ashtuquajturat “optimizime”. Repartin e përgjysmuan, ndërsa atë e kaluan me gjysmë norme. Pagat vonoheshin, shpërblimet u hoqën, punët dytësore u ndaluan. Në apartamentin me qira, me dy dhoma, nuk u ngushtua vetëm hapësira; u ngushtua edhe fryma e parave.
— Mami, do t’ia dalim, — tha ai, por shikimi ia tradhtonte llogaritë që bënte në kokë. — Hana është e zonja, ka marrë disa orë shtesë në kurs, por ato janë qindarka.
Arjana hapi aplikacionin dhe i kaloi një shumë të konsiderueshme. E bëri natën. Më parë kishte futur para në kartë me lekë në dorë dhe i ishte lutur të birit të mos fliste. Besniku, nën emrin e bukur “planifikim i buxhetit të përbashkët”, i kërkonte pasqyrat e shpenzimeve, dhe çdo transfertë për djalin kthehej në ligjëratë.
Megjithatë, ai e nuhati diçka.
— Të kam thënë: një burri të rritur nuk i jepet ndihmë, — deklaroi në mëngjes. — Le të lëvizë vetë. Çfarë jemi ne, sponsorët e tij? Edhe ne kemi synime. Dua të blej makinë së shpejti, të kujtohet? Për nënën duhet diçka më e madhe, më komode. Paratë janë arkë e përbashkët. Mos i shpërnda kot.
— Këto janë paratë e mia, Besnik, — tha ajo me kokëfortësi. — Dhe ai është djali im. Vendos vetë.
— Jeton me mua, pra vendimet i marrim bashkë, — ia ktheu ai, duke i mbledhur buzët në një vijë të hollë.
Arjana tundi kokën. Po atë mbrëmje tërhoqi sërish para në dorë. Ndihma vazhdoi të kalonte nëpër “shtegun e fshehtë”.
Kur Bledari i tha: “Hana është shtatzënë”, Arjana u ul dhe mbylli sytë për një çast. Nuk gjeti dot fjalë; brenda saj pati vetëm një lumturi të thjeshtë, të pastër.
— O Zot, — pëshpëriti. — Faleminderit. Do t’ju ndihmoj për gjithçka.
— Urime, — hodhi ftohtë Besniku. — Vetëm ta sqarojmë që tani: një familje tjetër nuk është barra jonë. Sa për mua, qëndrimi im është i qartë.