— Nuk kam ndër mend të harxhoj për karroca foshnjash e pelena. Duhet të mendojmë për veten. Dhe, të them të drejtën, nuk dua zhurmë fëmije në shtëpi.
— Ai është nipi im, — ia ktheu Arjana Prifti. — Dhe kjo është shtëpia ime.
— Shtëpi? Për momentin është një apartament ku jetoj edhe unë, — ia kujtoi Besnik Dervishi me theks. — Mos e harro këtë.
Pas pak ditësh, Besniku u kthye në shtëpi i kënaqur, sikur të kishte zënë peshkun më të madh të liqenit.
— Kam lajme! Mamaja e shiti apartamentin. Tamam në kohë. Tani paratë i ka në dorë. Është çasti të marrim një makinë. Kam kohë që i kam vënë syrin një fuoristrade të lartë. Për rrugët e fshatit, për spital, është e përsosur.
— E shiti apartamentin? — Arjana u tendos menjëherë. — Po pse?
— Sepse ashtu duhej. Depozitat nuk janë për ne. Hekuri me rrota është gjë tjetër. Dhe, meqë ra fjala, ku janë çelësat e shtëpisë së gjyshes sate? I kërkova te komoja, por nuk i gjeta. Unë me mamanë menduam që ajo të shpërngulej atje. Ajër i pastër, oborr, kopsht. Edhe ne do të shkonim shpesh. Më duket shumë logjike.
Për një çast, Arjanës iu tha fyti. Shtëpia e gjyshes ishte dyzet minuta larg me tren: mollët në oborr, bliri pranë portës, veranda ku ajo, adoleshente, rrinte me libër në dorë. Ajo shtëpi i ishte lënë asaj, jo Besnikut. Dhe në mendjen e saj, prej kohësh, ajo shtëpi i përkiste Bledarit: e gjerë, me dritë, me ajër, vend ku Hana do ta kishte më të lehtë ta kalonte shtatzëninë.
— Çelësi është te Bledari, — tha ajo qetë. — Shtëpia është menduar për ta. Së shpejti do të lindë fëmija dhe atyre u duhet hapësirë. Për këtë kam folur me gjyshen sa ishte gjallë.
— Po mua pse nuk më pyete? — shpërtheu Besniku. — Çfarë jam unë këtu, mobilie? Vendimet i marrim bashkë. Apo ke harruar kush është burri në këtë shtëpi? Unë dhe mamaja kishim bërë plane…
— Besnik, ti nuk je burri im, — e ndërpreu ajo. — Bëj plane, të lutem, për blerjet e tua. Shtëpia është imja, prandaj edhe vendimi është imi. Dhe po, nëse familja jote këmbënguli që apartamenti të shitej, tani gjeni vetë ku do të banoni. Në shtëpinë e gjyshes nuk do të hyni. Kjo nuk diskutohet.
Në kokë i jehoi zëri i Jehonës. Shoqja ia kishte thënë që në vitin e parë, kur Besniku ishte zhvendosur te Arjana me katër qese dhe dy kuti:
“Dëgjo, Arjana. Ai është i rehatshëm, po rehatia nuk do të thotë besueshmëri. Do të të përshtatet derisa të kuptojë se mund të jetojë me paratë e tua. Mos i shkruaj asgjë në emër. Ai kërkon vetëm përfitim.”
Atëherë Arjana e kishte kaluar me shaka. I trembej vetmisë dhe Besniku i ishte dukur si ilaç kundër zbrazëtisë. Por ilaçi kishte dalë një imitim i lirë.
— Atëherë mamaja do të rrijë te ne, — vendosi Besniku prerë. — Dhoma ka. S’ka ku të shkojë. Nuk jemi kafshë.
— Jo, — tha Arjana. — Në apartamentin tim, jo.
— Ke humbur mendjen? — bërtiti ai. — Do ta nxjerrësh plakën në rrugë? Do të na turpërosh! Lagjja do të na tregojë me gisht.
Ajo nuk iu përgjigj. Hyri në dhomën e gjumit, u ul pranë krevatit dhe nxori prej poshtë valixhen e Besnikut, atë me të cilën ai, “pak nga pak”, ishte shpërngulur tek ajo tre vjet më parë. Filloi të paloste këmishët, atletet, karikuesit, kapelet me strehë, shishet e parfumeve të lira, faturat e vjetra. Kutinë me pesha nuk e ngriti fare; le të vinte vetë ta merrte. Nga një qese plastike, një kotele e stampuar në logon e dyqanit e vështronte me sy të pafajshëm. Ndërkohë, në kuzhinë, Besniku telefononte të ëmën. Ekrani i celularit ndizej e fikej, kurse zëri i tij përpiqej të tingëllonte bindës:
— Ti nuk po më dëgjon! Mblidhe veten. Mamaja është ftohur. Duhet të kujdesemi për të. Prit edhe pak. Pastaj do të gjejmë një zgjidhje.
Ai priste që Arjana të zbutej. Sepse deri atëherë, ajo gjithmonë ishte zbutur.
Kaluan orë. Në fund, në korridor u rreshtuan dy qese, një valixhe dhe katër pako. Kur Ornela Dervishi kaloi pragun, i pa sendet me habi dhe pastaj tërhoqi brenda valixhen e saj.
Arjana telefonoi Bledarin dhe e vuri në altoparlant, që fjalët t’i dëgjonin të gjithë.
— Bir, më dëgjo mirë. Shtëpia është e juaja. Shpërnguluni atje. Rregullohuni si të doni. Për çdo gjë që mundem, do t’ju ndihmoj, — tha ajo.
— Mami, — zëri i Bledarit u ndriçua menjëherë, edhe pse ai zakonisht përmbahej. — Faleminderit. Ti as nuk e imagjinon sa shumë po na shpëton.
— E imagjinoj, — iu përgjigj ajo butë.
— Arjana Prifti, — Hana Nushi nuk duroi dot dhe ndërhyri. — Po qaj nga gëzimi. Ju falënderojmë me gjithë zemër. Do ta ruajmë çdo gjë… Madje kemi nisur ta pastrojmë kuzhinën, unë do të laj edhe dritaret, Bledari do të vendosë raftet. Nuk do t’ju zhgënjejmë.
— Jetoni atje, — tha Arjana. — Është shtëpia e gjyshes. Është për ju.
Ornela qëndronte te dera me tri qese në duar, duke pritur të katërtën; vështrimi i saj shkoi nga valixhet te pakot e rreshtuara në korridor.
— Çfarë është kjo? — i shpëtoi asaj.