— Mos është ndonjë shfaqje cirku? — pyeti ajo me zë që iu hollua nga inati. — Unë shita shtëpinë time, ndërsa ti po më nxjerr në rrugë? Arjana Prifti, unë të kam dashur si vajzën time… Të kam dashur me të vërtetë. Kurse ti…
— Ornela Dervishi, — ia ktheu Arjana me qetësi, teksa hapi derën e hyrjes deri në fund, — ju po ngatërroni ndjenjat me trastat e pazarit.
Besnik Dervishi u hodh menjëherë te valixhja.
— Po ne ku të shkojmë tani?
Vetëm atëherë e kuptoi se nuk ishte lojë, as kërcënim bosh. Arjana nxori në korridor edhe qesen e fundit dhe, pranë saj, vendosi atletet e tij.
— Ti këmbëngule që të shitej apartamenti. Ti je burrë i rritur. Përgjegjësinë mbaje vetë. Se ku do të jetoni, është punë e juaja, jo e imja, — tha ajo prerë. — Ti nuk je burri im.
Në atë çast, nga kati i pestë, u shfaq Klea Rexha, me një robdëshambër shumëngjyrësh dhe me atë shikimin e saj të mprehtë që i vinte në vend të gjitha dredhitë shtëpiake. Askush nuk e kishte thirrur. Ajo banonte përballë dhe prej dhjetë vitesh dëgjonte çdo gjë që ndodhte në shkallë.
— Do të rri pak këtu, — shpalli ajo dhe u ul mbi një stol të vogël, që sikur e nxori nga hiçi. — Do t’ju mbaj nën sy. Kushedi, mos del vetë ndonjë televizor nga dera.
Ornela vuri dorën në kraharor.
— Nuk jam mirë. M’u ngrit tensioni. Më ther zemra. Do të më bjerë të fikët.
— Prisni pak, — tha Arjana.
Nga kutia e ndihmës së shpejtë në korridor mori amoniakun, njomi një copë pambuk dhe ia afroi te hunda. Ornela u drodh e tëra, mori frymë thellë dhe, çuditërisht, u bë menjëherë më e kthjellët.
— Siç po shoh, jeni gjallë, — tha Arjana. — Ambulancë nuk thërras. Nuk ka shenja urgjence.
— Shtrigë, — fërshëlleu Ornela. — Të zëntë…
— Mjaft, — e ndërpreu Klea. — Nuk pështyhet mbi qilimin e tjetrit. Gjërat i keni aty.
Besniku u përpoq edhe disa herë ta zbuste Arjanën. Herë me premtime, herë me fajësime, herë me atë zërin që kërkonte mëshirë pa hequr dorë nga kërkesa.
— Do t’i kthej të gjitha, më dëgjon? Do të të blej unazë, mirë? Vetëm mos më turpëro kështu. Le të mendojmë pak. Nënë kam vetëm një. Ti po tregohesh mizore. Kush do të të japë një gotë ujë kur të plakesh?
— Këtë pyetje bëjua atyre që shesin shtëpitë e pleqve për të blerë makinë të shtrenjtë, — iu përgjigj ajo.
Në zërin e saj nuk kishte histeri. Kishte vetëm qartësi.
Dera u mbyll. Në korridor u dëgjua gërvishtja e rrotave të valixheve mbi dysheme. Ornela murmuriti ende diçka për “mosmirënjohësit”, ndërsa Besniku, para se të largohej, pëshpëriti:
— Do të pendohesh.
Pastaj edhe ai heshti.
Arjanën e përshkoi një e ftohtë e fortë. Gishtat i dridheshin, por nuk zgjati dorën drejt qetësuesve. Klea i solli një gotë ujë.
— E bëre siç duhej, — i tha fqinja. — Kjo gjë kishte kohë që duhej të ndodhte. Unë e kam parë mirë atë “djaloshin” tënd. Ai donte vetëm ato që shushurinin dhe shkëlqenin.
— Faleminderit, Klea.
— Mos më falëndero mua. Falëndero veten. Ti qëndrove.
Kur apartamenti mbeti bosh, Arjana u ul në një karrige. Nuk ishte heshtja ajo që e trembte. Ishte zbrazëtia; ajo hapësirë ku, në vend të fjalëve të ngrohta, kishin mbetur vetëm kursimet mbi peceta të huaja dhe planet për pronën e saj.
Një mendim i qartë i kaloi nëpër mend: “Burra më, jo.” Jo sepse “askush nuk kishte nevojë për të”, por sepse ajo nuk kishte më detyrim t’i vërtetonte askujt se mund të ishte “grua e mirë”. Ishte lodhur nga ato lojërat e shtrembra të familjes, ku njëri jepte gjithçka dhe tjetri merrte pa u ngopur. Tani do të ruante paqen e vet.
Telefoni ra. Ishte Bledar Gjoni.
— Mami, arritëm. Gati e kemi pastruar të gjithë shtëpinë. Hana gjeti disa filxhanë me margarita të verdha dhe thotë se këta do të jenë filxhanët tanë “të festës”. Unë forcova raftin e kuzhinës dhe shtrëngova rubinetin, se pikonte pak. Këtu është kaq mirë. Merr frymë lirshëm. Të falënderojmë.
Në fjalët e tij nuk kishte vetëm mirënjohje. Kishte edhe siguri, një lloj qetësie që nuk kërkonte më leje nga askush.
— Jetoni aty, biri im, — tha Arjana. — Le të rritet nipi im në atë shtëpi. Nesër do të vij. Do t’ju sjell perde, çarçafë, ndonjë mbulesë. Do të shoh edhe çfarë duhet rregulluar tjetër.
Telefonin e mori Hana Nushi.
— Arjana Prifti, ju na shpëtuat jetën. Më duket sikur më është hequr një gur nga kraharori… — u ndal për një çast. — Më falni. Nuk dua të flas me fjalë të mëdha. Thjesht jam e lumtur. Pamë mollët në oborr. Do të mësoj ta bëj byrekun tuaj, atë me reçel. Dhe do t’ju ftojmë për çaj. Faleminderit.
— Hana, — tha Arjana butë, — unë nuk do të të mësoj vetëm byrekët. Do të të mësoj si të gjesh kohë edhe për të pushuar. Të tjerat vijnë vetë.
E mbylli telefonin dhe hodhi sytë nga fustani që varej ende në dollap. Le të rrinte aty. Si kujtim. Përpara saj kishte një djep të ri, rroba të vogla foshnjeje dhe lule molle.
Kaq mjaftonte që ajo të mos besonte më te “mrekullitë” e të tjerëve, por te lumturia e vet.