— Këtë nuk kemi ndër mend ta hamë.
Teuta Prifti e shtyu mënjanë pjatën me rosën e pjekur, sikur prej saj të dilnin avuj helmues. Elsa Cani mbeti e ngrirë me lugën në dorë, gati për të shërbyer garniturën. Në dhomën e ngrënies ra një heshtje e rëndë, që thyhej vetëm nga tik-taku i orës së murit.
Arben Kalemi kolliti me siklet, por nuk tha asnjë fjalë. Motra e tij, Luana Vrioni, buzëqeshi me përqeshje teksa nxirrte telefonin. U dëgjua klikimi i kamerës: ajo fotografoi tryezën me një shprehje hapur ironike. Vjehrri, Xhemal Pano, rrinte në heshtje dhe vështronte mbulesën e tavolinës.
Elsa e uli ngadalë lugën përsëri në pjatancë. Mbi tryezën e shtruar me kujdes qëndronin sallatat që i kishte përgatitur që në mëngjes, buka e shtëpisë e pjekur posaçërisht për festën, si edhe një kanë me lëng boronice të kuqe. Qirinjtë në mbajtëset e tyre dridheshin lehtë, duke hedhur reflekse të ngrohta mbi porcelanin me bordurë të artë, dhuratë martese nga prindërit e saj.
Mbrëmja festive, të cilën ajo e kishte pritur me aq padurim, po i shembej para syve.
Një javë më parë, Elsa i kishte propozuar Arbenit që përvjetorin e tyre të shtatë ta festonin në shtëpi. Pa restorante të zhurmshme, pa kamerierë që të rrinin mbi kokë, pa muzikë të lartë. Vetëm njerëzit e afërt, të ulur rreth një tryeze familjare. Arbeni, në fillim, nuk ishte dukur shumë i bindur.
— Ndoshta do të ishte më mirë të shkonim në ndonjë lokal? — e pyeti ai, ndërsa shfletonte në tablet menutë e vendeve aty pranë.
— Arben, ne vetë thamë se donim diçka më të ngrohtë, më familjare. Do të gatuaj diçka të veçantë. Prindërit e tu kanë kohë pa ardhur te ne. Do të ftojmë edhe Luanën, — i tha ajo, duke kaluar nëpër duar librat e gatimit në kuzhinë. — Do të mblidhemi si familje dhe do të rrimë qetë.
Arbeni pranoi, megjithëse në sytë e tij kaloi një hije dyshimi. Ai e njihte mirë karakterin e së ëmës, por zgjodhi të mos fliste, sepse nuk donte t’ia prishte gëzimin gruas.
Elsa e dinte që marrëdhënia me familjen e tij nuk kishte qenë kurrë e thjeshtë. Nuk ishte armiqësi e hapur, por kishte gjithmonë një ftohtësi të pashpjegueshme, sikur mes tyre të ngrihej një mur i padukshëm. Megjithatë, a nuk ishte pikërisht përvjetori një rast për t’u përpjekur ta ulnin atë mur, në mos ta rrëzonin fare?
Ditët në vijim ajo ia kushtoi përgatitjeve. Hartoi menunë duke marrë parasysh shijet e secilit mysafir. Mbante mend që Xhemal Pano pëlqente mishin, Teuta Prifti anonte nga gjellët e thjeshta, ndërsa Luana Vrioni ishte vazhdimisht në ndonjë dietë.
Për tri ditë me radhë, Elsa shkoi nëpër dyqane, duke zgjedhur produktet më të freskëta. Rosën e porositi në treg te një kasap që e njihte prej kohësh. Perimet i mori në një tezgë fermerësh. Madje edhe erëzat i bleu në një dyqan të specializuar në qendër të qytetit.
Mëngjesin e përvjetorit u ngrit që në orën gjashtë. Përgatiti brumin për bukën, vuri rosën të marinohej me portokall dhe rozmarinë, sipas një recete nga një revistë kulinarie që e kishte blerë enkas. Pastaj preu perimet për tri lloje sallatash.
Arbeni i ofroi ndihmë, por ajo e dërgoi të blinte verë dhe lule.
— Zgjidh diçka të mirë. Dhe të duket bukur.
— Zgjidh diçka të mirë. Dhe të duket bukur.
Rreth orës gjashtë të mbrëmjes, apartamenti ishte mbushur me aromë buke të sapopjekur dhe erëzash. Gotat prej kristali shkëlqenin nën dritën e llambadarit, takëmet ishin vendosur me përpikëri të përsosur, ndërsa pecetat ishin palosur në formë mjellmash; Elsa kishte parë posaçërisht një video udhëzuese për këtë.
Ajo veshi fustanin e ri me ngjyrë smeraldi, i bëri flokët kaçurrela dhe vendosi pak grim. Në pasqyrë pa një grua të lodhur, por të kënaqur.
Të afërmit erdhën fiks në orën shtatë. Teuta Prifti e përshkoi korridorin me një vështrim vlerësues, duke vënë re menjëherë vazon e re mbi komodinë. Xhemal Pano i shtrëngoi dorën Elsës pa thënë gjë dhe i dha një kuti me çokollata, po të njëjtin lloj si në përvjetorin e kaluar. Luana Vrioni hyri e fundit, pa ia hequr sytë telefonit.
— Urdhëroni, kaloni në dhomën e ndenjjes, — tha Elsa, duke u përpjekur të tingëllonte sa më mikpritëse.