Megjithatë, pas buzëqeshjes së saj të sjellshme, Elsa Cani ndjeu se diçka e ftohtë po i mblidhej në kraharor. Ajo e kuptoi menjëherë se mbrëmja nuk do të ishte aq e lehtë sa kishte shpresuar.
Në dhomën e ndenjjes, Teuta Prifti u ndal para tryezës së shtruar. Sytë ia përshkuan pjatat një nga një; vetullat iu ngritën fare pak, por nuk tha asnjë fjalë. U ul në vendin që i treguan dhe i vendosi duart mbi gjunjë, me atë qetësinë e ngurtë që paralajmëronte gjykim.
— Mami, babi, faleminderit që erdhët, — ndërhyri Arben Kalemi, duke u përpjekur ta zbuste ajrin e rënduar. — Unë dhe Elsa jemi shumë të kënaqur që ju kemi këtu.
— Po, po, duket sa të kënaqur jeni, — mërmëriti Luana Vrioni, teksa u ul përballë tyre pa e ngritur mirë kokën nga telefoni.
Elsa nisi të shërbente ushqimet. Në fillim vendosi antipastat e ftohta. Teuta mori pirunin, preku një copë të vogël sallate me harengë, e afroi pranë hundës, e nuhati dhe e la sërish në pjatë.
— Harenga nuk është e freskët, — shpalli ajo me ton të prerë.
— E bleva sot në mëngjes, — u mbrojt Elsa me zë të ulët.
— Atëherë të kanë mashtruar.
Xhemal Pano mbushi gotën me raki, e piu pa zhurmë dhe nuk bëri as përpjekjen më të vogël për të ngritur dolli për përvjetorin. Luana ndërkohë po fotografonte pjatën e vet, duke e rrotulluar telefonin derisa të gjente këndin më të përshtatshëm.
— Për Infogram, — sqaroi ajo, ndonëse askush nuk e pyeti. Pastaj nisi të shkruante diçka me gishtat që i lëviznin shpejt mbi ekran.
Vjehrri hante në heshtje dhe vetëm herë pas here i tundte kokën Arbenit, kur ky përpiqej të hapte bisedë për punën. Elsa ndiente se gëzimi i festës po i rrëshqiste nga duart, si gjalpi që shkrihet mbi një tigan të nxehtë.
— Bukën e keni bërë vetë? — pyeti Teuta, duke këputur një thërrime pothuaj të padukshme.
Ajo e përsëriti pyetjen me të njëjtin ton, sikur përgjigjja të mos kishte shumë rëndësi, por gjykimi të ishte marrë që më parë.
— Po, e vura që në mëngjes, — tha Elsa.
— Pak e rëndë. I keni hedhur tepër maja.
Elsa kafshoi buzën. Receta ishte matur me kujdes deri në gram, buka kishte dalë e lehtë, me kore krokante dhe aromë të ngrohtë. Arbeni kishte ngrënë tashmë dy feta me oreks, por tani mbeti i ngrirë me të tretën në dorë.
Pjata me rosë u kthye në kulmin e mbrëmjes. Elsa e solli në tryezë nën vështrimet e heshtura të të gjithëve. Lëkura e artë shkëlqente në dritën e qirinjve, ndërsa era e portokallit dhe rozmarinës mbushi gjithë dhomën.
— Rosë? — Teuta ngriti vetullat. — Në një ditë të zakonshme?
— Sot kemi përvjetorin, mami, — i kujtoi Arbeni.
— Përvjetor quhet kur ka pasur kurorëzim, ose të paktën dasmë në kishë. Kështu… thjesht një firmë në zyrë është.
— Mami, pse flet kështu? — Arbeni u skuq.
— Çfarë thashë gabim? Të vërtetën. Për më tepër, rosa është shumë e yndyrshme. Unë kam kolesterol të lartë.
— Edhe unë, — ia mbajti ison Xhemal Pano, megjithëse vetëm pak ditë më parë kishte ngrënë me qejf bërxolla derri në darkën e fundvitit të punës, siç i kishte treguar vetë Arbeni Elsës.
Pikërisht atëherë u dëgjua fjalia që e preu mbrëmjen në mes: “Këtë ne nuk do ta hamë.” Teuta e shtyu pjatën larg vetes. Xhemali hodhi një shikim nga e shoqja dhe, pa bërë zë, e uli edhe ai pirunin.
Luana qeshi nën hundë dhe ngriti telefonin. U dëgjua klikimi i kamerës. Elsa e pa qartë se si ajo po shkruante diçka me nxitim.
— Luana, çfarë po bën? — nuk duroi më Arbeni.
— Po hedh një story. I vura mbishkrimin: “Kur të ftojnë në festë dhe s’ke çfarë të hash”, — u përgjigj Luana dhe i hodhi së ëmës një vështrim tallës.
Teuta lëshoi një tingull miratues me hundë.
— E çfarë ka? Të vërtetën po shkruan. Rosa është si shollë këpuce, sallatat pa shije. Po mendoj, mos ndoshta porosisim ndonjë picë?
— Mami! — Arbeni u skuq edhe më shumë. — Elsa është lodhur gjithë ditën duke gatuar!
— Përpjekja nuk është e njëjtë me rezultatin, — tha Xhemal Pano me një qetësi gati filozofike, ndërsa i mbushte vetes edhe një gotë tjetër.