— Mami, pse rri si e ngrirë? Hidhe firmën këtu dhe këtu, pastaj deri të dielën ma liro shtëpinë e fshatit. Tani më përket mua.
Vesa m’i shtyu letrat gati në fytyrë, me një shprehje sikur unë t’i kisha kthyer gabim kusurin në dyqan. Jo vajzë, po inspektore tatimesh. Unë fshiva ngadalë duart në përparëse — mbante erë kopër dhe gjethe rrushi të zi, sepse sapo po mbyllja kavanozët me kastravecë — dhe e vështrova gjatë, pa nxituar.
Ndërkohë, në mendje më kaloi: “Më në fund. E prita edhe këtë ditë.”
Sepse edhe unë kisha letra. Më rrinin në xhepin e rrobës së shtëpisë. Të miat. Dhe, për fatin e saj të keq, ishin shumë më interesante se ato që më tundte përpara syve.
Gjithçka nisi gjashtë muaj më parë…
Në shkurt më telefonoi noterja, Arjana Dervishi. Me të njiheshim prej afro njëzet vitesh; madje burrin e saj të ndjerë e kisha përkujdesur dikur në poliklinikë, se dyzet vjet i kisha kaluar si infermiere.
— Majlinda, ulu diku para se të flasësh. Iliri yt ka lënë testament. Vetëm tani arrita t’ia sistemoj dosjen në kasafortë.
Iliri ishte vëllai im i madh. Kishte vdekur tre vjet më parë, beqar, pa fëmijë. Unë mendoja se pas tij kishte mbetur vetëm apartamenti me dy dhoma në Shkodër, të cilin atëherë e ndamë sipas ligjit: një e treta për mua, pjesa tjetër për kushërinjtë.
— Arjana, çfarë testamenti? Ne i mbyllëm të gjitha dokumentet.
— Je ulur apo jo? Ka pasur një pronë në Voskopojë. Njëzet dynymë, me shtëpi. Ia ka kaluar vetëm ty, me testament më vete, që në vitin 2020. Edhe unë mbeta pa fjalë; letra kishte përfunduar në një dosje tjetër, sekretarja ime e mëparshme i kishte ngatërruar.
U ula në stol, aty në korridor. M’u mbushën veshët me një zhurmë të hollë. Pronë në Voskopojë, pranë rrugës së re që u hap vitin e kaluar. Atje një dynym shkon rreth një milion Lekë. Njëzet dynymë… llogarinë bëjeni vetë.
— Po… pse nuk më tha asgjë?
— Lexo shënimin. Ta ka lënë ai.
Shkova te Arjana po atë ditë. Në zarf ishte një copë letër me katrorë, me shkrimin e shtrembër të Ilirit:
“Majlinda, kjo është për ty. Vetëm për ty. Jo për Vesën. Për dy vjet nuk erdhi asnjëherë në spital, edhe pse ia kërkova. Ti më ushqeve me lugë. Mos i ndaj paratë me të; do t’i harxhojë pa e kuptuar. Mbaje si kursim për pleqëri. Iliri.”
Rrija ulur dhe qaja. Jo për paratë. Qaja sepse vëllai e kishte parë. Ai, që vetë dergjej i lidhur me tuba, kishte kuptuar se unë isha njeri, jo shërbëtore shtëpie.
Vesën e rrita e vetme që kur ishte gjashtë vjeçe. Burri iku pas një shitëseje marketi; paçin lumturi, nëse e gjeti. Unë mbajta mbi shpinë dy veta: vajzën dhe nënën time të paralizuar. Pastaj nënën e përcolla për në varr, Vesa u rrit, u martua me Petritin — djalë jo i keq, në përgjithësi, veçse nën këmbën e saj.
Dhe e dini si ndodh zakonisht me nënat kur fëmijët mendojnë se gjithçka u takon vetvetiu.