Mbrëmja e së premtes dukej sikur ishte krijuar posaçërisht për ngrohtësi, qetësi dhe një darkë familjare pa tensione. Unë kisha shtruar tryezën në sallon, kisha vendosur pjatat e servisit të ri dhe kisha ndezur qirinjtë. Apartamenti shkëlqente nga pastërtia dhe nga rinovimi i kushtueshëm, të cilin e kisha përfunduar pothuajse një muaj para dasmës. Ishte një apartament elitar me tri dhoma, në një kompleks të ri banimi pranë shëtitores së lumit; krenaria ime, streha ime, kështjella ime. E kisha blerë dy vjet para se të njihja Arlind Markun. Me paratë e mia, me nervat e mia, me kredinë time, të cilën e kisha shlyer para afatit. Çdo cep i asaj shtëpie ishte menduar prej meje, çdo hollësi mbante shijen time dhe dëshmonte pavarësinë time. E doja atë vend dhe e shihja si shenjën më të qartë të lirisë sime.
Arlind Marku, burri im, më ndihmonte të vendosja meze në tavolinë. I gjatë, me buzëqeshje të butë dhe me një vështrim pak të hutuar, ai dukej vërtet i lumtur. Ishim martuar vetëm dy muaj më parë dhe, deri në atë çast, gjithçka kishte rrjedhur si në përrallë. Prindërit e tij jetonin në një qytet të vogël, në një konvikt të vjetër, për të cilin prej kohësh flitej se do të prishej dhe banorët do të shpërnguleshin. E ëma, Afërdita Qosja, ishte grua me zë urdhërues dhe me zakonin e bezdisshëm për t’i ndërprerë të tjerët. Ajo telefononte shpesh, por unë e kisha marrë si kujdes nëne. I ati, Bujar Tahiri, njeri i heshtur e pothuajse i padukshëm, zakonisht vetëm tundte kokën pa thënë asgjë. Motra e vogël e Arlind Markut, Denisa Gjini, një vajzë njëzetvjeçare me ambicie për t’u dukur si zonjushë kryeqytetase, shfaqej më rrallë, por postimet e saj në rrjetet sociale bërtisnin qartë dëshirën për t’u shkëputur nga varfëria. Atë mbrëmje, të gjithë erdhën tek ne për darkë. Unë, sinqerisht, doja të afrohesha me ta dhe t’u tregoja se tashmë ishim një familje.
Sapo hynë brenda, më ra në sy mënyra se si Afërdita Qosja po e vështronte shtëpinë. Ajo eci ngadalë nëpër korridor, hodhi një sy në dhomën e gjumit, preku perdet e sallonit dhe mati me sy hapësirën e kuzhinës. Sytë i shkëlqenin nga një kureshtje e çuditshme, por atëherë nuk i dhashë rëndësi.
— Qenka e këndshme, — tha ajo me zë të zgjatur, ndërsa u ul në tryezë. — Madje, për dy veta, pak si tepër e bollshme.
Unë buzëqesha, pa e ndier ende thumbin e fshehur në fjalët e saj. Arlindi rregulloi jakën e këmishës me nervozizëm. Ndërkohë, vjehrra vazhdoi:
— Klea Marku, moj bijë, unë dhe Bujari kemi folur me njëri-tjetrin. Konviktin tonë do ta shembin muajin tjetër, ndërsa bashkia na ofron disa vrima diku në periferi. Ajo nuk është jetë. Kurse ju keni shumë vend këtu. Apartament i mirë, i madh. Prandaj vendosëm: do të shpërngulemi te ju, të gjithë bashkë.
Mbeta e ngrirë me pirunin në dorë. Afërdita Qosja buzëqeshte sikur sapo kishte thënë diçka krejt të natyrshme.
— Si do të thotë, do të shpërnguleni? — pyeta, duke u përpjekur ta mbaja zërin të qetë.
— Mos u shqetëso, zemër, — tha ajo dhe lëvizi dorën me shpërfillje. — Rinovimi është i freskët, kështu që unë dhe Bujari do të marrim dhomën e madhe të gjumit, atë me pamje nga lumi. Ti me Arlindin do të kaloni te dhoma më e vogël; do të futeni për bukuri. Edhe ajo nuk është keq. Denisa Gjini përkohësisht do të flejë në sallon, divani hapet. Siç thonë, ngushtë, por pa hatërmbetje. Familja duhet të rrijë bashkë.
E vendosa pirunin ngadalë mbi pjatë. Zemra më rrihte aq fort, sa më dukej sikur më ishte ngjitur në fyt, por fytyrën e mbajta të palëvizur. Vjehrra fliste pa asnjë grimë dyshimi, sikur po jepte urdhra në pronën e saj. Arlind Marku rrinte me kokën ulur dhe nuk nxirrte zë. Heshtja e tij më godiste më rëndë se çdo fjalë.
— Afërdita Qosja, — nisa të flisja, duke u përmbajtur të mos shpërtheja, — këtë apartament e kam blerë vetë. Shumë kohë përpara se të njihja Arlindin. Përpara martesës. Ju e dini këtë.
— Eh, ç’rëndësi ka tani, — ia bëri ajo, duke marrë sallatë në pjatë. — Tani jeni një familje. Gjithçka është e përbashkët. Mos u bëj egoiste. Edhe djali ka të drejtat e veta.
— Të drejtat e tij i ka, — iu përgjigja me një ton të akullt. — Por mbi këtë banesë nuk ka asnjë të drejtë. As ai, as ju.
Mbi tryezë ra një heshtje e rëndë. Afërdita Qosja ndaloi së përtypuri dhe më nguli sytë. Denisa Gjini lëshoi një “hë” përqeshëse, ndërsa vazhdonte të shfletonte diçka në telefon. Më në fund, Arlind Marku ngriti kokën dhe më pa me një shikim të përvuajtur.
— Klea, të lutem, mos e bëjmë tani këtë bisedë. Mami thjesht po propozon. Pse po sillesh kaq ashpër?
— Nuk po sillem ashpër, Arlind. Po të kujtoj vetëm faktet. Apartamenti nuk është pasuri e fituar gjatë martesës. Është i imi. Dhe askush nuk do të shpërngulet këtu.
Afërdita Qosja e la pirunin mënjanë dhe i shtrëngoi buzët në mënyrë demonstrative. Bujar Tahiri u tkurr edhe më shumë mbi karrige, sikur donte të zhdukej brenda jakës së vet. Denisa Gjini qeshi nën zë, si të ishte duke parë një shfaqje të lirë. Darka vazhdoi në një heshtje varri.