Mirëpo unë e ndjeva qartë: ajo nuk ishte mbyllja e asaj nate, por vetëm fillimi.
Sapo mysafirët dolën, e kyça derën dhe u ktheva nga Arlind Marku. Ai kishte mbetur në korridor, me shpatullat e ulura si fajtor, por në sy i kishte nisur të ndizej ajo shkëndija kokëfortë që e njihja shumë mirë.
— Çfarë ishte kjo? — e pyeta, duke kryqëzuar krahët para gjoksit.
Ai shmangu vështrimin.
— Pse duhej t’i flisje ashtu mamit? Ajo donte vetëm të na ndihmonte.
— Të ndihmonte veten, doje të thoshe? — ia ktheva ftohtë. — Para pak minutash ajo ndau dhomat e apartamentit tim sikur të ishte pronare. Ti e dëgjove. Pse nuk hape gojën?
— Po çfarë duhej të thoja? — shpërtheu ai papritur. — Që je dorështrënguar? Që je gati t’i lësh prindërit e mi në rrugë? Ata vërtet nuk kanë ku të rrinë! E ke parë dhomën ku jetojnë? Muret janë me myk! Ndërsa ti rri këtu, në tre dhoma, krejt rehat!
— Nuk jam vetëm. Jetoj me ty. Por ky apartament është imi, Arlind. Është blerë me paratë e mia dhe është regjistruar në emrin tim. Para martesës. A e kupton çfarë do të thotë kjo ligjërisht? Apo nëna jote e ka ndryshuar edhe ligjin sipas qejfit të saj?
Ai vuri duart mbi kokë, i acaruar.
— Ç’lidhje ka ligji këtu? Ç’lidhje kanë letrat? Po flasim për familjen! Për njerëzit e gjakut! Ti nuk mendon fare për të tjerët. Mami më thoshte se je egoiste, por unë nuk e besoja. Tani po e shoh vetë që kishte të drejtë.
Fjalët e tij më ranë si shuplakë. E vështrova dhe për një çast nuk e njoha më burrin që kisha përballë. Arlindi që dikur më mbante në pëllëmbë të dorës, që më thoshte se unë isha gjithë bota e tij, ishte zhdukur. Në vend të tij qëndronte një njeri i dobët, që përsëriste fjalët e së ëmës si jehonë.
— Atëherë dëgjo mirë, — thashë pas një heshtjeje të gjatë. — Nëse ti mendon se apartamenti im është pasuri e përbashkët, mbase duhet të ulemi me një jurist dhe ta sqarojmë. Dhe nëse prindërit e tu tentojnë të vendosen këtu, unë do të telefonoj policinë. Këtë ta premtoj.
— Nuk do guxosh! — u hodh ai.
— Provoje.
Ai përplasi derën dhe shkoi të flinte në dhomën e ndenjjes. Unë mbeta në kuzhinë deri në tre të mëngjesit, me një filxhan çaj të ftohur para vetes, duke kthyer në mendje çdo copëz të njohjes sonë. Në fakt, shenjat kishin qenë aty. Bindja e tij e tepërt, mungesa e dëshirës për të folur për punët e shtëpisë, telefonatat e pafundme me të ëmën. Unë thjesht kisha zgjedhur të mos i shihja. Kisha besuar se dashuria do t’i rregullonte të gjitha. Dhe tani, në apartamentin tim, të fituar me mund e djersë, disa njerëz të huaj kishin nisur tashmë të vendosnin në mendje mobiliet e tyre.
Në mëngjes u zgjova nga një zhurmë e çuditshme që vinte nga korridori i hyrjes. Gjumi m’u zhduk në sekondë sapo dëgjova zërin urdhërues të vjehrrës:
— Denisa Gjini, çoje valixhen në sallon. Bujar, vendosi çantat pranë murit, mos u sill kot nëpër këmbë. Arlind, ndihmoje nënën tënde!
Dola me vrap, zbathur dhe me pizhame. Pamja para syve më ngriu në vend. Në hyrje ishin grumbulluar çanta të vjetruara, një thes i madh me kuadrate, dy valixhe me rrota dhe disa kuti kartoni të lidhura me ngjitës. Afërdita Qosja jepte urdhra sikur komandonte një operacion ushtarak. Bujar Tahiri, i përulur, po sillte kutinë e fundit. Denisa Gjini, me kufje në vesh, ishte shtrirë në divanin tim të dhomës së ndenjjes, si të kishte vite që banonte aty. Arlind Marku rrinte pranë së ëmës dhe bënte çmos të mos më shihte në sy.
— Çfarë po ndodh këtu? — zëri më doli gati britmë.
Afërdita Qosja u kthye nga unë me një habi të shtirur, sikur pyetja ime të ishte gjëja më e çuditshme në botë.
— Moj bijë, u shpërngulëm. Ta shpjegova dje. Mos rri si statujë, na ndihmo të sistemojmë plaçkat. Rruga ishte e gjatë, jemi të lodhur.
U kapa fort pas kornizës së derës, sepse për një moment pata frikë se do të më priteshin këmbët nga ajo paturpësi e pashembullt. Në shtëpinë time, ku askush nuk hynte pa ftesë, këta njerëz kishin hyrë sikur unë të mos ekzistoja fare dhe sikur zotër të vendit të ishin ata.
— Dilni jashtë, — thashë me zë të ngjirur, por të prerë. — Të gjithë. Tani.
— Si “dilni jashtë”? — vjehrra vuri duart në mes. — Kjo është shtëpia e djalit tim. Ti je gruaja e tij. Detyra jote është të mbash rregullin dhe të respektosh më të mëdhenjtë. Mos ngri krye.
Mora frymë thellë, për të mos humbur kontrollin.
— Djali juaj këtu nuk ka asnjë të drejtë pronësie. Ky apartament nuk është i tij. Po jua them për herë të fundit: merrni gjërat dhe largohuni nga banesa. Përndryshe do të thërras policinë.
Sytë e Afërdita Qosjes u ngushtuan në dy vija të holla.
— Ti po më kërcënon mua? Mua? Po kush je ti, moj? Një vajzë pa fis, që iu ngjit djalit tim. Mendon se, ngaqë arrite të blesh një apartament, mund të na japësh urdhra? Ne jemi familja e Arlindit.