— Ai është gjaku i Arlind Markut. Njeriu i tij. Ndërsa ti nesër mund të mos jesh fare këtu. Dhe atëherë banesa do t’i mbetet atij, siç i takon.
— Këtë do ta shohim, — ia ktheva mes dhëmbëve.
U ktheva menjëherë dhe shkova drejt dhomës së gjumit. E mbylla derën me çelës. Duart më dridheshin aq fort, sa mezi mbaja telefonin, por mendja më punonte ftohtë dhe qartë. Pra, kishin vendosur të më merrnin përpara me forcë, me zhurmë, me paturpësi. Shumë mirë. Edhe unë dija të veproja, kur më shtynin në mur.
Nxora telefonin dhe gjeta numrin e Gentian Likës, mikut tim të vjetër, jurist me emër të mirë dhe njeri që nuk fliste kot. E telefonova. Edhe pse ishte mëngjes i hershëm i së shtunës, ai u përgjigj menjëherë.
— Gentian, të lutem, eja sa më shpejt. Është urgjente. Po më pushtojnë shtëpinë. Vetëm ti mund të më ndihmosh.
Pas rreth dyzet minutash, ai ishte te dera. I gjatë, me pallto të errët e të rregullt, me çantën e tij të pandashme në dorë. Sapo hyri në sallon, zhurma u shua si me thikë. Të afërmit e Arlindit ishin mbledhur pranë tavolinës dhe pëshpërisnin mes tyre. Afërdita Qosja, për të më provokuar, pinte çaj nga filxhani im, sikur të ishte në shtëpinë e vet.
Unë dola përballë tyre ndryshe nga pak më parë. Nuk isha më gruaja e shtangur që po përpiqej të kuptonte çfarë po ndodhte. Isha e zonja e kësaj banese. Dhe krah meje qëndronte dikush që e njihte ligjin.
— Mirëmëngjes, — tha thatë Gentian Lika, duke i parë një nga një të pranishmit. — Quhem Gentian Lika dhe përfaqësoj interesat e Klea Markut. Ju kërkoj të lironi menjëherë këtë ambient banimi. Në bazë të nenit tridhjetë e pesë të legjislacionit për banesat dhe nenit dyqind e nëntëdhjetë e tetë të Kodit Civil, qëndrimi juaj këtu është pa bazë ligjore. Pronari i ligjshëm nuk e pranon praninë tuaj.
Afërdita Qosja u hodh përpjetë sikur ta kishin pickuar.
— Po ky kush na qenka? Ndonjë avokat i paguar për të bërë teatër? A e di ti që këta janë burrë e grua? Pasuria është e përbashkët!
— Pasuria e blerë para lidhjes së martesës nuk hyn në ndarje bashkëshortore, — u përgjigj juristi qetësisht, ndërsa nxori nga çanta disa kopje dokumentesh dhe i vendosi mbi tavolinë. — Certifikata e pronësisë mban një datë dy vjet më të hershme se data e martesës. Kontrata e shitblerjes, mandatpagesat, ekstrakti nga regjistri kadastral, të gjitha janë këtu. As djali juaj dhe as ju nuk keni asnjë të drejtë mbi këtë apartament.
Arlind Marku u lëshua drejt meje.
— Klea, mjaft me këtë shfaqje! Po më turpëron para familjes sime! Ke sjellë jurist sikur të ishim kriminelë!
— Po nuk jeni? — e pyeta me një zë aq të ftohtë, sa edhe vetë u habita. — Keni hyrë në banesën time pa lejen time, po përpiqeni të përvetësoni pronë që nuk ju takon dhe më kërcënoni në shtëpinë time. Këto nuk janë thjesht fjalë të rënda, janë veprime që dënohen.
— Dënohen? — klithi Denisa Gjini, duke ngritur më në fund sytë nga telefoni. — Të paska ikur mendja fare? Ne kemi ardhur te vëllai ynë!
— Vëllai yt është mysafir këtu, — ia preva shkurt. — Dhe mysafirët, sipas të njëjtave rregulla, largohen sapo pronari ua kërkon këtë.
Afërdita Qosja vuri dorën në kraharor dhe nisi të ankohej me zë të lartë.
— O Zot, po më bie të fikët! Thërrisni ambulancën! Më çuat drejt infarktit! Njerëz të mirë, po na nxjerrin në rrugë, po na grabisin!
Por unë e pashë qartë se si vështronte fshehurazi mes gishtave. Nuk po i ndodhte asgjë. Thjesht po luante rolin e viktimës. I bëra shenjë Gentianit. Ai mori telefonin dhe njoftoi njëkohësisht policinë dhe urgjencën, që të dokumentohej si hyrja e paligjshme, ashtu edhe ndonjë përkeqësim i mundshëm shëndetësor, nëse vërtet do të kishte të tillë.
Dhjetë minuta më vonë, në apartament hynë dy policë. Më i madhi në detyrë, një toger me sy të lodhur, kërkoi dokumentet. I zgjata kartën e identitetit dhe kontratën e shitblerjes.
— Apartamenti është imi, — shpjegova me ton të qëndrueshëm, ndonëse përbrenda më vlonte gjaku. — Martesa është regjistruar para dy muajsh. Banesën e kam blerë dy vjet e tre muaj më parë. Këta persona, prindërit dhe motra e bashkëshortit tim, hynë vetë në pronën time dhe refuzuan të dilnin. Bashkëshorti im i mbështeti. Kërkoj të ndalet shkelja e të drejtave të mia.
Polici i shqyrtoi me kujdes letrat. Pastaj ngriti sytë nga grupi i mbledhur pranë tavolinës.
— Qytetarë, — tha ai me zë zyrtar, — pronari ka të drejtë ta përdorë, ta zotërojë dhe të disponojë pronën e tij sipas ligjit. Ju nuk keni bazë ligjore për të qëndruar këtu. Ju lutem, mblidhni sendet dhe dilni nga banesa.
— Si guxoni? — shpërtheu Denisa Gjini, duke u ngritur nga divani. — Edhe ne kemi të drejta! Ai është vëllai ynë!
— Vëllai juaj nuk ka asnjë pjesë pronësie në këtë apartament, — ndërhyri Gentian Lika. — Ndërsa qëndrimi juaj këtu kundër vullnetit të pronarit mund të cilësohet si vetëgjyqësi dhe shkelje e të drejtës së pronës. Prandaj ju këshilloj seriozisht t’i bindeni kërkesës së policisë.
Afërdita Qosja nisi të vërtitej e hutuar, herë kapte çantat, herë kërkonte me sy mbështetje te i biri. Arlind Marku qëndronte i zverdhur si gëlqere dhe nuk nxirrte asnjë fjalë. Në atë çast, me sa dukej, atij iu bë përfundimisht e qartë se ligji nuk ishte në anën e tij.