Megjithatë, ai bëri edhe një përpjekje të fundit, këtë herë duke luajtur me keqardhjen:
— Klea, të lutem, na fal. U nxitëm, e tepruam. Le të ulemi e të flasim si njerëz. Mos i nxirr në këtë orë, nuk janë nga këtu, ku do të shkojnë tani?
— Jo, e dashura ime vjehërr, këtë apartament luksoz me tri dhoma e kam blerë para martesës, — thashë unë, duke shqiptuar çdo fjalë prerë dhe duke ia ngulur sytë Afërdita Qosjes. — Prandaj drejt e te dera. Sa më shpejt.
Afërdita hapi gojën për të kundërshtuar, por polici e ndali me një lëvizje të dorës.
— Zonjë, keni pesë minuta kohë të merrni sendet personale dhe të largoheni nga banesa. Nëse nuk bindeni, do të detyrohemi të ndërhyjmë dhe të hartojmë procesverbal.
Ndërsa e gjithë familja, e kapur nga paniku, mblidhte valixhe e çanta, Denisa Gjini gjeti kohë të më hidhte një vështrim të mbushur me urrejtje. Pastaj, me zë të ulët, fishkëlleu mes dhëmbëve:
— Ke për ta pësuar. Do të të bëjmë copë në internet, aq sa s’do të mund ta lash më kurrë emrin.
Unë nuk iu përgjigja. Qëndrova pranë hyrjes dhe prita derisa edhe kutia e fundit kaloi pragun. Vetëm kur dera u përplas pas tyre, arrita të merrja frymë lirshëm për herë të parë pas një dite të tërë. Gentian Lika qëndroi edhe rreth një orë, për çdo rast. Më ndihmoi të përpiloja kallëzimin për tentativë hyrjeje të paligjshme dhe të dokumentonim gjithçka që kishte ndodhur. Ai më këshilloi qartë: nëse niste shpifja në rrjete sociale, çdo postim, koment apo kërcënim duhej ruajtur menjëherë me pamje ekrani dhe pastaj çështja të çohej në gjykatë.
Mendova se pjesa më e rëndë kishte mbaruar. Por deri të dielën në mbrëmje telefoni im u mbush nga një stuhi mesazhesh. Miq, kolegë, madje edhe njerëz që mezi i njihja, më dërgonin lidhje. Fillimisht në një grup lokal të qytetit, pastaj edhe në faqe të mëdha shqiptare, doli një postim anonim me fotografitë e mia, të bëra me sa dukej fshehurazi nga Denisa. Titulli ishte helmues: “Gruaja pa zemër nxjerr në rrugë prindërit e moshuar të burrit!”. Në tekst tregohej një histori e sajuar e vajtueshme, ku nusja e re gjoja “kishte përvetësuar” apartamentin, kishte “flakur jashtë” njerëz të moshuar dhe kishte “poshtëruar” gjithë familjen. Komentet u mbushën me fyerje të neveritshme: “monstër”, “e shitur”, “të tilla nuk meritojnë të jetojnë”. Telefoni nuk pushonte nga njoftimet.
Arlind Marku më shkroi vetëm një mesazh: “Ndal këtë marrëzi sa nuk është vonë. Ktheje çdo gjë si më parë dhe mami do të të falë.” Nuk ia ktheva.
Me qetësi të ftohtë nisa të ruaja çdo gjurmë. Çdo koment, çdo publikim, çdo link. Pamje ekrani pas pamjeje ekrani. Numri i telefonit të vjehrrës shfaqej në biseda dhe unë e dokumentova edhe atë. Gentiani më ndihmoi të përgatisja padinë për mbrojtjen e nderit, dinjitetit dhe reputacionit tim, si edhe kallëzimin për shpifje. Ekspertët vërtetuan origjinalitetin e fotove dhe lidhën adresat IP me Denisa Gjinin. Gjykata e pranoi çështjen.
Në seancën e parë nuk u paraqit askush prej tyre. Pas mungesave të përsëritura pa arsye të ligjshme, procedura vijoi edhe pa praninë e të paditurve. Unë dorëzova dokumentet e pronësisë së apartamentit, deklarimet e policëve, opinionin juridik, pamjet e ekranit dhe gjithë materialin e mbledhur. Pozicioni im ishte i palëkundur. Gjykata urdhëroi heqjen e menjëhershme të të dhënave shpifëse dhe vendosi që familja e Arlindit të më paguante një dëmshpërblim të konsiderueshëm për dëmin moral. Por më e rëndësishmja për mua nuk ishte shuma. Ishte dokumenti zyrtar ku pranohej fakti i shpifjes. Ajo fletë më digjte duart, por më jepte një ndjesi të plotë drejtësie.
Kaluan gjashtë muaj. Një mëngjes qëndroja pranë dritares së dhomës sime të gjumit, me filxhanin e kafesë në dorë, duke parë perëndimin mbi lumë. Në apartament mbretëronte heshtje dhe pastërti. Bravat i kisha ndërruar prej kohësh. Çdo send që më kujtonte Arlindin e kisha hedhur. Divorci u mbyll shpejt, falë kërkesës së hartuar siç duhej dhe faktit që nuk kishim fëmijë të përbashkët. Me ish-bashkëshortin nuk isha takuar më dhe as kisha folur.
Një ditë, në një qendër tregtare, pranë shkallëve lëvizëse, pashë një fytyrë të njohur. Ishte Afërdita Qosja. Dukej më e plakur, me një pallto të vjetër e të konsumuar. Sapo më vuri re, ktheu menjëherë kokën mënjanë dhe e tërhoqi burrin nga mënga. U larguan në drejtim tjetër, pothuajse me nxitim. Nuk ndjeva as urrejtje, as kënaqësi. Vetëm një indiferencë të qetë.
Dola jashtë, mbusha mushkëritë me ajrin e freskët të pranverës dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, buzëqesha. Jeta ime më përkiste vetëm mua. Në të nuk kishte më vend për sendet e të tjerëve, për pretendimet e tyre dhe për lojërat e tyre manipuluese. Apartamenti që kisha mbrojtur nuk ishte më thjesht shenjë e pavarësisë financiare. Ai ishte prova e lirisë sime të brendshme. Dhe këtë nuk do të ma merrte askush, kurrë.