— Era ime, mos e merr për keq, por Arlindi është rritur tashmë, kurse Anxhela vetëm, me foshnjën në gji, nuk ia del dot.
Vjehrra e tha këtë me atë ton, sikur unë të kisha dhënë pëlqimin prej kohësh, t’i kisha bërë gati çantën djalit dhe t’i kisha mbështjellë edhe ca byrekë për rrugë.
Bileta pranë sheqernicës
Mbi tavolinë ajo vendosi një copë letër. E bardhë, e trashë, me një rresht të nxirë në mes. Korçë — Elbasan. Nisja të hënën, në orën 07:40.
Biletë.
Unë po hiqja shkumën nga reçeli i kajsisë. Lugëza trokiti në buzën e tenxheres dhe një pikë e ngjitshme ra mbi mushama. Jashtë, pas shiut, ajri avullonte rëndë.
— Çfarë është kjo?
— Po biletë është, ç’të jetë tjetër. I kam pyetur të gjitha. Autobusi është i mirë, me kondicioner. Arlindi mbërrin, Anxhela e pret. Atje ka fëmijë të vogël, e kupton vetë.
“E kupton vetë.”
Kjo ishte fjalia e preferuar e Melihate Kolës. Fillimisht vendoste çdo gjë kokë më vete, pastaj ta paraqiste si punë të përbashkët. Dhe nëse guxoje të hapje gojën, menjëherë dilje ti e imëta, ti e pashpirt.
Arlindi doli nga dhoma për të marrë ujë. I gjatë, i dobët, me bluzë të zezë. Sapo pa letrën pranë sheqernicës, u ndal në vend.
— Mami?
— Prit pak. Do ta sqarojmë tani.
Vjehrra ndërkohë po hiqte shaminë dhe po rehatohej. Çantën e vuri mbi stol, nxori një pecetë nga mënga dhe mblodhi buzët.
— Çfarë ka këtu për të sqaruar? Qershor, korrik, gusht. Pushime. Djalit vetëm mirë i bën. Do të ngrihet pak më herët, do të nxjerrë karrocën, do të shkojë deri te dyqani. Të paktën Anxhela të flejë pak.
Unë ia hodha sërish sytë biletës.
E hënë. 07:40.
Të gjithë qenkan marrë vesh mes tyre; vetëm në fund ishte kujtuar dikush se ekzistoja edhe unë.
Vera sipas planit
— Mami, po unë ku po shkoj? — pyeti Arlindi.
— Te halla Anxhela, ku tjetër. Për verën. Të bëhesh pak njeri, jo të rrish gjithë ditën me telefon në dorë.
— Unë nuk rri gjithë ditën. Nga e hëna doja të shkoja te dajë Taulant Sinani.
Vjehrra bëri me dorë, sikur po largonte një mizë.
— Aman, ajo punishtja jote. Na gjete edhe punë tani. Ndihma për të afërmit është më e rëndësishme.
Unë fika gazin.
— Çfarë do të bëjë saktësisht atje?
— Ta thashë, moj. Asgjë të madhe. Të dalë me karrocën, të japë qumështin pluhur, të lajë pjatën e vet. Edhe natën, ndonjëherë, ta tundë pak fëmijën. Është i ri, nuk do të shembet.
Arlindi mbeti aty, me gotën në dorë.
Ta tundë natën fëmijën.
Atë çast gjithçka u bë e qartë. Nuk bëhej fjalë as për pushime, as për farefis, as për “të ndryshojë pak ambient”. Djalit tim i kishin caktuar tashmë turnin.
— Po Anxhela nuk mund të marrë një ndihmëse?
— Ç’ndihmëse, Era? Paratë nuk bien nga qielli.
— Ndërsa tek ne qenka falas?
— Ja, tani po ia nis prapë. Jemi tanët.
Kështu fillonte gjithmonë çdo gjë.
Endrit Lika ishte në turn. Që tani më dukej sikur e dëgjoja në mbrëmje: “Epo, ta ndihmonim pak, ç’kishte.” Jo nga mirësia. Nga lodhja. Për të ishte më e lehtë të dorëzohej sesa të debatonte me të ëmën.
Veçse këtë herë nuk po jepnin nga koha e tij.
— Arlind, shko pak në dhomën tënde. Mos rri këtu.
Ai nuk iku menjëherë. Më pa mua, pastaj biletën, pastaj gjyshen. Në fund tundi kokën dhe e mbylli derën pas vetes.
Melihate Kola u përkul menjëherë drejt meje:
— Kryesorja është të mos ia mbushësh mendjen djalit kundër.