Ai është djalë me shpirt të mirë. Anxhela pastaj do të të falënderojë vetë. Dhe mos i fut shumë rroba në çantë, atje bën vapë.
Mora telefonin dhe i bëra një foto biletës.
— Për çfarë e fotografove?
— Që të jetë më e sigurt.
U kuptua.
Në dhomën e Arlindit, mbi karrige, varej çanta e tij e shpinës me një emblemë të qepur anash. Nga xhepi anësor i dilte maja e kaçavidës. Mbrëmjen e kaluar e kishte fërkuar gjysmën e natës me një leckë, sikur të mos ishte copë hekuri, por diçka me vlerë.
— Mami, unë nuk dua, — tha ai ulët.
— E di. Kjo tashmë është e qartë.
— E shikon edhe ti?
— Po.
— Unë jam marrë vesh me Taulant Sinanin. Më premtoi tetë mijë lekë për muajin. Edhe do të më mësojë si pritet xhami pastër, pa e çarë keq.
— E di, bir.
Arlindi u ul në cep të divanit dhe bashkoi duart mbi gjunjë. Ende fëmijë, por rrinte si burrë i rritur, si dikush që duhej të justifikonte paraprakisht “jo”-në e vet. E dini si ndodh. Nuk ke bërë asgjë të keqe, megjithatë dukesh fajtor.
— Babi e dinte?
— Tani do ta marrim vesh sa shumë e dinte.
U ktheva në kuzhinë dhe e vendosa biletën përpara vetes. Nga i kishte vjehrra të dhënat e pasaportës së nipit?
Telefonova Endrit Likën.
— Je i lirë një minutë?
— Jam te stacioni i fundit. Ç’ka ndodhur?
— Ia ke dërguar nënës sate të dhënat e Arlindit?
Në anën tjetër ra heshtje.
— Po, ia dërgova. Çfarë ka këtu?
— Ka që bileta ndodhet mbi tryezën time.
Budallallëk i zakonshëm burrash. Ia hodhi të dhënat dhe shkoi të flinte, vetëm që e ëma të pushonte së foluri. Kurse në mëngjes bileta më priste në tavolinë.
Ai psherëtiu.
— Era Sala, po Anxhela Sinani vërtet e ka të vështirë. Le të shkojë një muaj, ndoshta.
— Nëna jote foli për tre muaj.
— Ata kështu thonë në fillim. Pastaj do ta rregullojnë.
Nëse tani mbyllja gojën, më vonë do ta “rregullonin” edhe me pushimet e tij, edhe me fundjavat e mia.
Melihate Kola ia nisi vetë thirrjen me video Anxhelës. Me zë të lartë, në mes të kuzhinës, sikur po sillte një dëshmitare.
— Anxhela, fol vetë me të. Është bërë gur.
Ekrani u lëkund. Pas Anxhela Sinanit dukej një tel rrobash, rroba fëmijësh dhe karroca e mbështetur pas murit. Fytyrën e kishte të lodhur, kjo ishte e vërtetë. Por zëri i doli i gjallë, praktik, i mësuar të japë udhëzime.
— Era Sala, pse e bën kaq të madhe? Arlindi nuk po vjen të ngrejë thasë. Mua më duhet vetëm pak ndihmë. Në mëngjes të dalë me karrocën, sa të laj kokën unë. Pastaj të shkojë të marrë ujë. T’i vendosë shishet në sterilizues. Nëse Erion Nushi nis e zgjohet vonë në mbrëmje, ta tundë pak në krahë. Djalë është, ia del.
— Po gjatë ditës?
— Gjatë ditës asgjë. Vetëm nëse futem në dush ose shkoj në kuzhinë. Ose po desha të fle një orë. Ndonjëherë edhe në dyqan. Ah, edhe pelenat t’i sjellë, se janë të rënda.
— Edhe natën, po u desh, ta përkundë pak, — shtoi vjehrra menjëherë.
— Po, vetëm nëse më zë ngushtë fare, — nxitoi të thoshte Anxhela.
— Fundja, jeni të tuajt.
Sheqerorja, bileta, telefoni dhe tenxherja me reçel rrinin mbi tavolinë.
Dhe djali im, në mes të gjithë kësaj, dukej si një send më shumë.
Dukej qartë që Anxhela lexonte nga telefoni, sikur po kalonte listën e pazarit:
— Në njëmbëdhjetë t’i përgatisë qumështin pluhur. Në një të dalë me karrocën, se në oborr kemi hije. Pas drekës të hedhë qesen e plehrave. Të mbledhë rrobat, nëse nuk arrij unë. Në darkë të palosë pelenat. Gjëra të vogla, pra.
Gjëra të vogla.
Madje as të kundërshtoja nuk më vinte më. Kur dikush i planifikon me kaq imtësi pushimet e dikujt tjetër, ai vetë e tregon qartë çfarë ka në mendje.