— Ai ka punë, — thashë unë.
Anxhela Sinani qeshi me ironi.
— Çfarë pune mund të ketë një pesëmbëdhjetëvjeçar?
— Punë normale. Gjysmë dite në punishte.
— Era, aman, ai do të fitojë edhe njëqind herë në jetë.
Melihate Kola u gjallërua menjëherë, sikur mezi e priste këtë fjali.
— Sigurisht. Por një herë motrës duhet t’i dalë në ndihmë.
— Tezës, — e korrigjova unë.
— Si the?
— Ajo nuk është motra ime. Është tezja e djalit tim. Nuk është e njëjta gjë.
Pikërisht atë çast hyri Endrit Lika. Sapo ishte kthyer nga turni, me gotën termike në dorë dhe me atë fytyrën e njeriut që kishte ëndërruar vetëm pak qetësi, por kishte rënë drejt e në mes të një zënke.
— Ç’po ndodh këtu?
— Po ndodh që djalin tënd po e nisin për gjithë verën si dado falas.
— Jo dado! — u hodh Anxhela nga ekrani. — Pse përdor fjalë të tilla?
— Po çfarë fjale të përdor? Turn falas?
Endriti e uli gotën mbi tavolinë dhe nguli sytë te telefoni.
— Po ju e paskeni menduar për gjithë verën?
— E çfarë ka këtu? Gjak i një shtëpie jemi.
Aty diçka brenda meje u këput.
E mora biletën me dy gishta, sikur të ishte diçka që të ndynte.
— Më dëgjoni mirë. Këto nuk janë pushime. Kjo është punë me turne, ditë pas dite, pa pagesë.
Vjehrra u ndez në fytyrë.
— Ç’janë këto fjalë që nxjerr nga goja?
— Po cilat fjalë duhen këtu? Në mëngjes karroca. Në drekë dyqani. Në mbrëmje shishet. Natën ta tundë foshnjën. Kjo quhet punë.
— Ai është djalë, — tha Anxhela. — I bën mirë.
— Pikërisht. Është djalë. Jo burrë rezervë për çdo hall dhe as shërbëtore e huaj.
Endriti kaloi dorën mbi ballë.
— Mami, vërtet e ke blerë biletën?
— Po, e bleva. Edhe?
— Anulojeni, — thashë unë.
E vendosa biletën mbi tavolinë dhe, ngadalë, e çava printimin më dysh. Pastaj edhe një herë tjetër.
Letra kërciti thatë.
Melihate Kola u ngrit gati përgjysmë nga karrigia.
— Ti paske humbur mendjen?!
— Jo. Por duhej të pyesnit më parë.
Në ekran, Anxhela u zbeh.
— Po tani çfarë të bëj unë?
— Atë që bëjnë njerëzit e rritur kur kanë nevojë për ndihmë. Flasin. Merren vesh. Me burrin. Me nënën. Me një ndihmëse me pagesë për disa orë. Edhe me ne mund të ishit marrë vesh. Para se të blihej bileta.
Vjehrra përplasi pëllëmbën mbi tavolinë, por goditja i doli e dobët.
— Arlindi është rritur tashmë.
E pashë drejt në sy.
— Pikërisht. Është rritur. Dhe do të vendosë vetë ku do të shkojë.
Arlind Elezi qëndronte te dera. As nuk e kisha vënë re kur kishte hyrë. Shpatullat i mbante drejt.
— Unë nuk do të shkoj askund, gjyshe, — tha ai. — Nëse duhet ndihmë, mund të vij më vonë për dy ditë. Kur të më kërkohet.
Atëherë të gjithë e dëgjuan qartë: ai kishte zërin e vet.
Melihate Kola nisi të mblidhte gjërat me nxitim; peceta, copa letre, telefonin, gjithçka e futi rrëmujë në çantë.
— Mirë atëherë. E mbajta mend. Anxhela është në hall, kurse juve s’ju bëhet vonë fare.
— Jo të gjithëve, — tha papritur Endriti.
Unë dhe ajo u kthyem njëkohësisht nga ai.
Ai rrinte pranë dritares, i madh, i lodhur, dhe dukej sikur as vetë nuk e besonte atë që po thoshte.
— Mami, këtë herë gabova unë. Me të dhënat. Duhej të flisja më parë me Erën.
Melihate Kola ngriu në vend.
— Pra, nëna jote s’qenka më askush?
— S’ka lidhje kjo. Arlindi është djali im.