Fjalë krejt të thjeshta.
Megjithatë, mua më ranë në vesh sikur po i dëgjoja për herë të parë.
Melihate Kola rrëmbeu çantën dhe doli drejt korridorit. Unë e ndoqa pas. Zakonisht, në sheshpushim, ajo e hidhte thumbin e fundit, si të kthente kusurin me monedha të vogla.
Edhe këtë herë ndodhi njësoj.
Te dera u kthye nga ne:
— Kur t’ju zërë keq, mos më thërrisni.
— Nuk do t’ju thërrasim.
— E ke të lehtë ta thuash. Fëmijën tënd e ke të rritur tashmë.
— Pikërisht prandaj po e them.
Ajo iku, duke përplasur takën fort mbi shkallë.
Endriti qëndroi gjatë në korridor, pa lëvizur. Pastaj foli ulët:
— Mendova se bëhej fjalë vetëm për nja dy javë.
— Po më pas? Edhe pushimet tona do t’i ndajmë sipas farefisnisë?
Ai buzëqeshi shtrembër.
— Mirë. E pranoj, e kam fajin.
— Mos ma thuaj mua këtë.
Endrit Lika ktheu sytë nga Arlindi.
— Bir, më fal. Me të vërtetë nuk e mendova siç duhej.
Arlind Elezi ngriti supet.
— Ndodh.
Mblodhi filxhanët nga tavolina, i vendosi në lavaman dhe pyeti pa më parë në sy:
— Mami, po tani ajo s’do të flasë më me mua?
— Do të flasë.
— Unë nuk doja që prej meje…
— Nuk është prej teje. Është prej biletës. Mbaje mend dallimin.
Ai pohoi me kokë aq seriozisht, sikur pikërisht kjo ishte gjëja kryesore që duhej kuptuar në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare.
Pastaj u fut në dhomën e vet. Vetëm atëherë vura re se reçeli ishte ende mbi sobë: i trashë, ngjyrë qelibari, dhe mbante erë frutash, jo urdhrash të huaj.
Çanta e shpinës mbeti në shtëpi
Një javë më vonë Arlindi nisi të shkonte te daja Taulant Sinani. Dilte në dhjetë me çantën në shpinë, kthehej në dy, sillte në pëllëmbë pluhur xhami dhe lajme, tamam si i rritur.
— Mami, e imagjinon? Sot preva vetë listelën e xhamit.
Unë bëja sikur i kuptoja të gjitha fjalët. Në të vërtetë, kuptoja diçka tjetër.
Çanta e shpinës kishte mbetur në shtëpi.
Anxhela Sinani nuk telefonoi për dy ditë. Më pas i shkroi Endritit se burri kishte marrë disa ditë leje, ndërsa Melihate Kola shkonte tek ajo të martave dhe të premteve. Rruga ishte e gjatë, vapë, shpenzime, por ç’të bënte.
Kishte ç’të bënte.
Ndihma pushoi së qeni një fjalë e bukur sapo duhej dhënë me duart e tua.
Një mbrëmje, teksa priste bukën, Endriti më pyeti nëse do të më mbetej hatri po të shkonte në korrik një fundjavë te motra.
— Shko. Kur e ke vendosur vetë, shko.
Ai tundi kokën pa kundërshtuar. Dhe pa jehonën e së ëmës në zë.
Më vonë, Anxhela më telefonoi vetë.
— Era, mos ma mbaj për keq. Atë ditë fola nga nervat.
— Nuk ta mbaj.
— Thjesht, isha vërtet e mbytur me punë.
— Të besoj.
Ajo heshti pak.
— Duhej të pyesja më parë.
— Po. Duhej.
Bisedë e shkurtër. E drejtë.
Deri në gusht, Arlindi kishte mbledhur para për kufje të reja dhe i zgjodhi vetë. Endriti nuk i përgjigjej më së ëmës “po, po, tani” para se të më pyeste mua. Kurse Melihate Kola, herën tjetër që erdhi, qëndroi te pragu dhe priti derisa unë t’i thosha:
— Hyni.
Gjë e vogël?
Jo. Rregull.
Ndonjëherë nuk është e vështirë të përplasësh derën. E vështirë është të thuash “jo” në kohë, para se dikush të vijë me biletën e vet dhe të ulet në kuzhinën tënde.
Ku mbaron ndihma për ju, dhe ku fillon shërbimi falas?