— Më thuaj, a je në vete fare? — Ledion Beqiri rrinte në mes të sallonit dhe në zërin e tij kishte një ton që Hana Dervishi e kuptoi menjëherë: kjo bisedë nuk do të mbyllej shpejt. — Po ta them hapur: ose nëna ime vjen të jetojë me ne, ose unë shkoj tek ajo. Përfundimisht.
Hana uli ngadalë revistën që prej gjysmë ore e shfletonte pa lexuar asnjë rresht. E vështroi të shoqin. Shpinën e tij të drejtë, nofullat e shtrënguara, atë shikim të njohur nën vetulla, shikimin e një njeriu që vendimin e ka marrë tashmë, por shtiret sikur ende po diskuton.
— Ledion, — tha ajo me qetësi, — ne kemi folur për këtë.
— Jo mjaftueshëm.
Ai iu afrua dritares. Përtej xhamit shtrihej mbrëmja e qytetit: drita rrugësh, hije njerëzish mbi trotuar. Një mbrëmje e zakonshme prilli, krejt e papërshtatshme për atë që po ndodhte brenda asaj shtëpie.
Hana e njihte përmendësh këtë temë. Majlinda Vrioni, vjehrra e saj, e merrte të birin në telefon çdo ditë. Nganjëherë edhe dy herë. Zëri i saj ishte gjithmonë i njëjtë: pak i krisur, pak viktimë, me një theks të veçantë sa herë thoshte fjalën “vetëm”.
Ledionush, ndihem kaq keq vetëm. Ledionush, mërzitem tmerrësisht. Hajde, qoftë edhe për një orë. Më mirë akoma, më merr tek ju, se nuk jam e huaj.
Nuk jam e huaj. Ajo ishte fjala e saj e preferuar.
Hana e kishte parë tri javë më parë, në ditëlindjen e Ledionit. Majlinda Vrioni kishte ardhur me një tortë që nuk e kishte pjekur vetë — e kishte blerë në një pastiçeri në qendër, Hana e njohu kutinë — por të gjithëve u tregonte sa “mund ishte lodhur” për ta bërë. U ul në krye të tavolinës, ndonëse askush nuk e kishte vendosur aty; thjesht ashtu u rregullua. Pastaj foli e foli pa pushim. Për sëmundjet. Për fqinjët. Për vetminë e saj. Flokët kaçurrelë, të kuqërremtë — të lyer, sigurisht, në moshën gjashtëdhjetë e dy vjeçare — i kishte rregulluar me pretendim, ndërsa buzëqeshja nuk i hiqej nga fytyra. Ajo buzëqeshje që Hanës gjithmonë i sillte një lloj parehatie. Tepër e gjerë. Tepër e pandryshueshme. Si e ngjitur me ngjitës.
— Ajo është grua në moshë, — tha Ledioni pa u kthyer nga dritarja. — Ka nevojë për ndihmë.
— Është gjashtëdhjetë e dy vjeçe, Ledion. Dhe është shëndoshë e mirë.
— Ti nuk e di si ndihet ajo.
— Unë di çfarë thotë ajo. Këto janë dy gjëra të ndryshme.
Më në fund ai u kthye. Në sytë e tij kishte acarim, por edhe diçka tjetër. Diçka fëmijërore, të lënduar. Ledion Beqiri ishte tridhjetë e gjashtë vjeç, drejtonte një sektor në një kompani ndërtimi, dinte të negocionte me nënkontraktorë dhe i kuptonte mirë preventivat. Por sapo fjala shkonte te e ëma, brenda tij diçka përmbysej. Bëhej tjetër njeri. Ai djali i vogël të cilit nëna i kishte shpjeguar se e gjithë bota ishte kundër të dyve dhe se ata kishin vetëm njëri-tjetrin.
— Pra, ti je kundër, — tha ai. Nuk pyeti. E shpalli si fakt.
— Nuk jam kundër të kujdesemi për nënën tënde. Jam kundër që ajo të jetojë në apartamentin tonë.
— Ku është dallimi?
Hana u ngrit. Shkoi te rafti i librave dhe ndreqi një libër që nuk kishte fare nevojë të ndreqej, vetëm që të mos qëndronte si e ngrirë në vend.
— Dallimi është ky, — tha ajo. — Prej tre vitesh jetoj me telefonatat e tua të mbrëmjes për të, me fundjavat që i kalojmë tek ajo, me çdo pushim që fillon me pyetjen nëse mund të largohemi apo jo, sepse “mami nuk është mirë”. Nëse ajo vjen këtu, Ledion, ky nuk do të jetë më apartamenti ynë.
— Po e tepron.
— Jo.
Ata mbetën duke parë njëri-tjetrin. Në çaste të tilla Hana mendonte: si funksionon vallë kjo gjë? Para teje qëndron njeriu me të cilin ndan shtratin, mëngjeset, sigurimet, planet për verën. Dhe njëkohësisht është krejt i huaj. Sikur mes jush të ishte vendosur një xham.
Ledioni e uli i pari shikimin.
— Po shkoj të mbledh gjërat, — tha.
Hana nuk u përgjigj.
Ajo nuk e kishte menduar se ai do ta thoshte kaq shpejt. As që do ta thoshte seriozisht. Por ai u kthye dhe hyri në dhomën e gjumit. Pas pak, prej andej nisën të dëgjoheshin zhurma: sirtarë që hapeshin, qese që shushurinin, diçka që binte në dysheme.
Ajo qëndroi në sallon dhe dëgjoi.
Pastaj mori telefonin.
Hapi aplikacionin e taksisë dhe porositi një makinë. Adresa e mbërritjes: Rruga e Pyllit, numri tetë. Aty banonte Majlinda Vrioni. Makina do të vinte për shtatë minuta.
Hana e futi telefonin në xhep dhe shkoi në kuzhinë për të vënë çajnikun në zjarr.
Ledioni doli nga dhoma e gjumit me një çantë të madhe në sup dhe një çantë shpine në dorë. Shumë shpejt; ajo as që e priste. Sikur të kishte qenë gati prej kohësh. Ose sikur ta kishte provuar këtë skenë më parë.
Ai kaloi pranë kuzhinës dhe shkoi në korridor. Çelësat tringëlluan.
— Po iki, — tha ai pa hyrë brenda.
— Po të dëgjoj, — iu përgjigj Hana.
Ra një heshtje e shkurtër.
— Nuk do të thuash asgjë?
Ajo doli nga kuzhina dhe u ndal te dera. E pa: me çantën në sup, me çantën e shpinës në dorë, me xhaketën të veshur e të mbërthyer. Në fytyrë i përziheshin vendosmëria dhe hutimi. Pritej që ajo të vraponte drejt tij. T’i lutej. Të shpërthente në lot.
— Po, dua, — tha ajo. — Taksia është nisur. Për rreth tri minuta do të jetë poshtë pallatit. E porosita për në Rrugën e Pyllit.
Ledioni ngriu në vend.
— Çfarë?
— Makina është rrugës, Ledion. Mos u vono.
Ai e vështroi sikur ajo sapo t’i kishte folur në një gjuhë të panjohur. Pastaj, ngadalë, e uli çantën në dysheme.