— Ti… paskëshe thirrur taksi? Për mua?
— Po për kë tjetër?
Në korridor ra një qetësi e rëndë. Nga dhoma e ndenjjes dëgjohej vetëm tik-taku i orës së vjetër të murit, asaj që e kishin blerë në një treg plaçkash që në vitin e parë të bashkëjetesës. Atëherë Hana qeshte se ora vononte tri minuta, ndërsa Ledioni i përgjigjej: rëndësi ka që ecën.
— Ti e ke seriozisht, — tha ai më në fund. Këtë herë nuk dukej më si pyetje.
— Krejtësisht.
Diçka iu tjetërsua në fytyrë. Hana nuk arrinte ta përcaktonte çfarë. Hutimi i tij u bë më i thellë, më i rëndë, sikur të kishte ecur në një rrugë të njohur dhe papritur të kishte parë se ajo mbaronte aty.
Telefoni në xhepin e saj u drodh. Hana e nxori dhe hodhi sytë mbi ekran.
— Shoferi shkruan se po pret te hyrja e dytë. Thuaji të vijë te e para.
Ledion Beqiri nuk lëvizi.
Diku poshtë dritares u dëgjua një bori e shkurtër makine.
Ai qëndroi edhe gjysmë minute në korridor. Pastaj mori çantën, hodhi çantën e shpinës mbi sup dhe doli pa thënë asnjë fjalë tjetër. Dera u mbyll qetë, pa u përplasur; dhe kjo, çuditërisht, e lëndoi pothuaj më shumë sesa po ta kishte përplasur.
Hana priti derisa hapat në shkallë u shuan. Më pas hyri në dhomën e ndenjjes, u ul në divan dhe mbeti duke parë murin përballë.
Ora vazhdonte të trokiste. Tri minuta pas. Si gjithmonë.
Ajo nuk qau. Ishte e çuditshme, por nuk i dolën lot. Brenda saj kishte vetëm një boshllëk të hollë, si tingull metali: as dhimbje e vërtetë, as lehtësim i plotë. Si kur mban grushtin të shtrënguar për shumë kohë dhe pastaj e hap; dora është e lirë, por ende nuk di ç’të bëjë me lirinë.
Telefoni rrinte mbi tavolinën e vogël. Hana e mori, hapi bisedën me Ledionin. Mesazhi i fundit prej tij ishte dy ditë më parë: “do marr bukë”. Ajo e mbylli ekranin dhe e la mënjanë.
Të nesërmen u zgjua në pesë. Qëndroi pak shtrirë në errësirë, duke dëgjuar qytetin pas xhamit: makina të rralla, zëra të largët në oborr, një pëllumb që çapitej në parvaz. Pastaj u ngrit, zjeu kafe dhe u ul me filxhanin në tryezën e kuzhinës.
Shtëpia ishte jashtëzakonisht e heshtur. Por ishte një heshtje e mirë.
Ledioni kishte zënë gjithmonë shumë hapësirë me zhurmat e veta dhe Hana s’e kishte vënë re sa kohë ai ishte pranë. Televizori që rrinte ndezur kot, telefonatat e mbrëmjes me të ëmën që zgjasnin nga dyzet minuta, zakoni i tij për të komentuar me zë çdo gjë: lajmet, fqinjët, çmimet në dyqan.
Ajo e mbaroi kafenë dhe shkoi në punë.
Jepte histori arti në një institut privat, jo të madh, por me emër të mirë. Atë ditë kishte leksion për pikturën holandeze të shekullit të shtatëmbëdhjetë. Studentët dëgjonin përgjysmë, si zakonisht, por një vajzë në rreshtin e parë — Gresa Nushi, në mos gabohej — e ndiqte me aq kureshtje të gjallë, sa Hana, pa dashur, nisi të fliste sikur leksioni të ishte vetëm për të.
Pas orës hyri kolegia e saj, Nora Marku: pesëdhjetëvjeçare, praktike, me flokë të shkurtër dhe me zakonin për t’i thënë gjërat troç.
— Dukesh si njeri që ka fjetur keq, por është i kënaqur nga kjo, — tha ajo, duke u ulur në cep të tavolinës.
— Pak a shumë ashtu është.
Hana ia tregoi. Shkurt, pa zbukurime dhe pa hollësi të panevojshme. Nora e dëgjoi pa e ndërprerë, pastaj pohoi me kokë.
— Po tani?
— Nuk e di, — u përgjigj Hana sinqerisht. — Do ta shohim.
Ledion Beqiri telefonoi ditën e tretë.
Hana pa emrin në ekran, priti një çast dhe e hapi.
— Si je andej? — pyeti ai. Në zërin e tij kishte një përpjekje për t’u dukur i shkujdesur, por pas saj fshihej diçka krejt tjetër.
— Mirë. Po ti?
— Edhe unë. — Heshti pak. — Te mami jam mirë.
— Më vjen mirë.
Prapë heshtje. Këtë herë më e gjatë.
— Dëgjo, — tha më në fund, — a s’ke menduar se ndoshta ne… duhet të flasim?
— Do të flasim, — pranoi Hana. — Vetëm më thuaj më parë: ia shpjegove mamit që ke shkuar për të qëndruar? Ka filluar ta sistemojë dollapin tënd?
Ledioni nuk foli menjëherë.
— Ajo është e lumtur që erdha, — tha me kujdes.
— Sigurisht që është.
Hana mund ta përfytyronte pa vështirësi atë skenë: Majlinda Vrioni me rrobë shtëpie, filxhan çaji në dorë, me atë buzëqeshjen e ngjitur në fytyrë dhe me pamjen e njeriut që më në fund ka marrë pikërisht atë që ka dashur. Djali në shtëpi. Gjithçka sipas planit.
— Hana, pse kështu tani…
— Si kështu?
— Kaq ftohtë.
Ajo hodhi sytë nga dritarja. Në oborr disa fëmijë ndiqnin një top, ndërsa dikush shëtiste qenin.
— Ledion, unë nuk jam e ftohtë. Thjesht po pres që ti vetë të kuptosh diçka të rëndësishme.
— Çfarë?
— Kur ta kuptosh, do ma thuash, — tha ajo dhe e mbylli bisedën me një përshëndetje të shkurtër.
Të nesërmen e mori në telefon Majlinda Vrioni.
Këtë, të themi të drejtën, Hana nuk e priste. Ose më saktë, e priste, por jo kaq shpejt.
— Hanë e dashur, — nisi vjehrra me zërin e një gruaje që sikur vuante nga gjithçka, por mbahej. — Më vjen shumë zor të përzihem në punët tuaja…
“Patjetër që të vjen zor,” mendoi Hana.
— …por dua që ju të pajtoheni. Nuk dua të jem unë shkaku i problemeve tuaja.
— Zonja Majlinda, — tha Hana qetë, — ju më telefonuat vetë. Kjo quhet përzierje.
Ra një pauzë fare e shkurtër, por Hana e kapi. Vjehrra nuk e kishte pritur një përgjigje të tillë. Zakonisht Hana heshtte ose thoshte diçka të mjegullt.
— Unë dua vetëm që në familje të ketë paqe, — tha Majlinda Vrioni, tashmë me një ton tjetër, pak më pak të përvuajtur.