— Është si ujë, — Lindita Dervishi e shtyu pjatën mënjanë dhe trokiti me lugë në buzë të saj. — Të kam thënë njëqind herë: panxhari grihet në rende, nuk pritet me thikë. Edhe dafinë ke hedhur më shumë seç duhet.
Në sobë, brenda tenxheres së madhe, supa me panxhar ende nxirrte avull. Pesë orë më parë isha ngritur pa zbardhur dita, vetëm që të arrija në treg për mish viçi të freskët. Kisha pritur në radhë, kisha zgjedhur kockën me palcë, tamam siç i pëlqente Flamur Hasanit. Pastaj kisha qëruar perimet, i kisha prerë me kujdes, panxharin e kisha pjekur veçmas në letër alumini, që lëngu i tij të mos shpërndahej në lëngun e mishit para kohe. E provova tri herë. Kripën ia shtova pak nga pak, nga një çerek luge.
Dhe përfundimi ishte: “si ujë”.
Unë punoj farmaciste. Gjashtë ditë në javë qëndroj pas banakut, jap këshilla, kontrolloj receta, numëroj stokun që ka mbetur. E shtuna është e vetmja ditë pushimi. Por që nga viti 2018, kur Lindita Dervishi u shpërngul në lagjen ngjitur, të shtunat nuk më përkisnin më mua.
Çdo javë. Katër herë në muaj. Pa munguar kurrë, pa lajmëruar, pa pyetur nëse më vinte për mbarë. Ajo mbërrinte rreth orës dhjetë të mëngjesit, ulej në kuzhinë dhe priste drekën. Flamur Hasani i hapte derën, e puthte në faqe dhe pastaj zhdukej në dhomë për të parë futboll. Ndërsa unë gatuaja.
— Elvana Ismaili, pse rri si memece? Unë po të them për të mirën tënde, — Lindita Dervishi e largoi pjatën edhe më shumë, sikur pjata ta kishte fyer personalisht. — Nëna ime, ndjesë pastë, e bënte këtë gjellë aq të trashë sa luga rrinte drejt. Kurse kjo e jotja duket si komposto.
— Mami, është e shijshme, — tha Flamuri me zë të ulët, pa i ngritur sytë nga pjata. Ai tashmë po hante, shpejt e në heshtje, duke e mbledhur lëngun me bukë.
— Ty të duket çdo gjë e mirë, se s’je nazeli, — ia preu ajo me dorë. — Unë jam mësuar me cilësi.
Unë qëndroja pranë sobës. Përparësja më ishte njollosur me lëng panxhari, duart më digjnin nga nxehtësia e tenxheres. Tri orë punë për atë supë. Kocka kishte kushtuar 480 Lekë. Ajka ishte blerë veçmas, shtëpie, nga tregu.
Pastaj Lindita Dervishi u ngrit, iu afrua sobës dhe e derdhi racionin e vet përsëri në tenxhere. Jo në lavaman. Në tenxheren ku ishte gjithë gjella. Para syve të mi.
— Nuk është zier sa duhet, — tha fare qetë. — Le të vlojë edhe pak.
Ajo gjellë kishte zier katër orë. Panxhari ishte zbutur, lakra ishte bërë e tejdukshme, patatet shpërbëheshin sapo i prekje me lugë. Unë e dija mirë që ishte gati. Në punë, koleget më kërkonin recetën. Tri vajza të turnit të mëngjesit e kishin shënuar në telefon.
Megjithatë nuk fola.
Mora pjatën e Lindita Dervishit dhe e çova te lavamani.
— Nëse nuk ju pëlqen, mos e mundoni veten, — thashë me një zë të sheshtë.
Ajo më vështroi sikur sapo ta kisha goditur. Flamur Hasani ndaloi së përtypuri. Kuzhina u mbush me një heshtje të rëndë.
— Unë nuk e them nga e keqja, — Lindita Dervishi mblodhi buzët. — Po të mësoj.
Tetë vjet. Tetë vjet me radhë ajo më “mësonte”. Atë mbrëmje, teksa vendosja pjatat në tharëse, më shkoi në mendje: ndoshta mjaft më me këto mësime? Por mendimi u tret po aq shpejt sa erdhi. Flamuri tha se nëna shqetësohej, se ishte vetëm, se mërzitej. Dhe unë, si gjithmonë, heshta.
Një javë më vonë, Lindita Dervishi shpalli se do të vinte çdo të shtunë. Jo thjesht për vizitë, por për të “ndihmuar në kuzhinë”. Unë tunda kokën. Flamur Hasani u gëzua.
Të shtunën tjetër, Lindita Dervishi erdhi me një qese në dorë. Brenda kishte kokrra piperi të zi, kopër të tharë, khmeli-suneli dhe gjethe dafine të mbështjella veç.
— Ja, — tha dhe i rreshtoi mbi tavolinë. — Erëza të hajrit. Ato të tuat hidhini.
Unë po përgatisja pulë me patate. Filetot kishin qëndruar gjithë natën në kos me hudhër, sipas recetës sime të provuar. Patatet i preva në thela, i lyeva me vaj dhe i spërkata me paprika. Pjata qëndroi një orë e gjysmë në furrë.
Sapo e vendosa tavën në mes të tavolinës, Lindita Dervishi nxori piperin e saj, hapi mullirin dhe nisi ta hidhte sipër. Drejt e mbi gjithë tavën. Me dorë të rëndë. Në heshtje. Pa pyetur askënd.
— Tani të paktën mund të hahet, — tha, e mbylli mullirin dhe mori pirunin.
Flamuri zgjati dorën për një copë. E provoi dhe menjëherë u kollit; piperi ishte hedhur pa masë.
— Mami, po pse kaq shumë? — tha ai, duke kërkuar gotën e ujit.
— Domethënë pa piper të dukej në rregull? — Lindita Dervishi e pa me qortim. — Haje ushqimin pa shije dhe kënaqeshe?
Unë qëndroja te pragu i derës. Një orë e gjysmë në furrë. Marinadë me kos që nga mbrëmja. Aty ishte edhe paprika.