Paprikën, madje, e porosisja veçmas: të tymosur, spanjolle, shtatëqind Lekë kavanozi. Dhe tani, mbi gjithë atë punë, kishte kaluar mulliri i piperit. Pa më pyetur. Pa më marrë leje.
— Lindita Dervishi, — fola ulët, por zëri m’u dëgjua i prerë, — këtë gjellë e kam bërë sipas recetës. Me marinadë, me paprikë. Ishte gati.
— Gati quhet kur ka shije, — tha ajo, pa e ngritur as kokën. — Kjo ishte si e zier në ujë.
Flamur Hasani nuk tha asnjë fjalë. Si gjithmonë. Për tetë vjet, as edhe një herë të vetme nuk i kishte thënë së ëmës: “Elvana gatuan mirë.” Asnjëherë nuk kishte dalë në anën time. Asnjëherë nuk i kishte kërkuar të mos ma prekte ushqimin.
U afrova te tavolina. Mora tavën me pulë me të dyja duart; edhe përmes peshqirit ndjehej nxehtësia. E çova drejt kuzhinës.
— Meqë ushqimi im ka nevojë të rregullohet, atëherë rregullojeni vetë, — thashë.
Piruni i ra Lindita Dervishit nga dora. Flamuri u ngrit përgjysmë nga karrigia.
— Elvana, ç’ke kështu? — tha ai, duke fshirë gojën me pecetë. — Nëna nuk tha ndonjë gjë të madhe.
Ndonjë gjë të madhe. Katër mijë Lekë për ushqime çdo të shtunë. Pesë orë pranë sobës. Dhe në fund, erëzat e dikujt tjetër mbi marinadën time.
Nuk iu përgjigja. E vendosa tavën mbi sobë, i vura kapakun dhe dola në dhomë. Nga kuzhina më erdhi zëri i Lindita Dervishit:
— E sheh si është? S’mund t’i thuash asnjë fjalë.
Flamuri erdhi pas njëzet minutash. Më tha se nëna ishte mërzitur. Më kërkoi të dilja dhe t’i kërkoja falje.
Nuk dola.
Atë mbrëmje, pasi Lindita Dervishi iku, nxora një fletore. Ishte e thjeshtë, me katrorë, me kapak blu. Shkrova: “E shtunë, 14 shtator. Ushqimet — 4200 Lekë. Koha e gatimit — 4,5 orë. Përfundimi — vjehrra e mbyti me piper. Faleminderit nuk tha askush.”
Që nga ajo ditë, çdo të shtunë nisa të mbaja shënim. Shpenzimet. Orët. Reagimet. Fletorja rrinte në sirtarin e komodinës, poshtë një tufe peshqirësh.
Dy javë më vonë, Flamuri më tha se e ëma donte të vinte më shpesh. Ndoshta edhe të mërkurave. E pyeta: për çfarë arsyeje? Ai ngriti supet dhe tha: “Epo, i merr malli.” E pashë në sy dhe heshta. Fletorja vazhdonte të mbushej.
Atë të shtunë kisha një shoqe në shtëpi. Sara Gjoni. Kishim punuar bashkë dhjetë vjet më parë, para se ajo të shpërngulej. Kishte ardhur për fundjavë dhe unë e ftova për drekë. Doja t’i tregoja se te ne gjithçka shkonte mirë. Familje, shtëpi, tryezë — ashtu siç duhej.
Po piqja byrek me lakër dhe vezë. Brumin e kisha zënë të premten në darkë; në mëngjes e hapa petë. Mbushja ishte bërë me lakër të zbutur dyzet minuta në zjarr të ulët, katër vezë të ziera dhe kopër të freskët. Byreku doli i lartë, i kuqërremtë, me kore krokante. E preva në tetë copa dhe shtrova pjatat.
Sara e provoi dhe mbylli sytë për një çast.
— Elvana, kjo është e jashtëzakonshme. Ti duhet të pjekësh me porosi. Po flas seriozisht.
Buzëqesha. Ishte komplimenti i parë pas dy muajsh. Në kuzhinën time. Në tavolinën time. Komplimenti i parë.
Lindita Dervishi erdhi pa lajmëruar. Hyri brenda, pa Sarën, i bëri një tundje koke dhe u ul.
— Byrek? — mori një copë, kafshoi. Përtypi ngadalë. — Brumi qenka i pagatuar brenda.
Brumi nuk ishte i papjekur. E kisha kontrolluar me kruajtëse dhëmbësh dhe ajo kishte dalë e thatë. Korja ishte e artë, mbushja e pjekur mirë. Por Lindita Dervishi kafshoi edhe një herë, pastaj e shtyu pjatën mënjanë.
— Ky nuk është byrek, — ngriti zërin aq sa Sara ta dëgjonte patjetër. — Kjo është shollë këpuce. Brumi si gomë. Mbushja e thartë. Nuk e kuptoj si ke njëzet e katër vjet e martuar dhe ende nuk ke mësuar të pjekësh.
Sara ndaloi së përtypuri. Më pa mua, pastaj Lindita Dervishin. Heshtja zgjati ndoshta tri sekonda, por mua m’u duk si një minutë e tërë.
— Lindita Dervishi, — e ula filxhanin mbi tavolinë. — Për tetë vjet nuk keni lënë asnjë thërrime në pjatë. Asnjëherë. As nga supa, as nga pula, as nga qofte. Ndoshta kjo “shollë” nuk qenka aq e keqe?
Fytyra e Lindita Dervishit u bë flakë e kuqe. Hapi gojën, pastaj e mbylli. Nga dhoma, Flamuri bërtiti:
— Elvana, boll tani!
Sara vazhdoi të hante në heshtje copën e saj. E mbaroi. Pastaj mori edhe një të dytë.
— Është shumë i shijshëm, — tha ajo, duke e parë drejt Lindita Dervishin.
Pas drekës, vjehrra iku. Pa përshëndetur. Sara më ndihmoi të mblidhja tavolinën dhe në kuzhinë ra një qetësi e rëndë.