— Nëna po pyet kur do ta marrësh rrogën e parë. Duhet t’ia mbyllim kredinë! — ia hodhi burri, pa i hequr sytë nga telefoni.
— Unë nuk kam ndërmend të paguaj për familjen tënde, a është e qartë? — tha ajo drejtpërdrejt. Nuk e ngriti zërin, por ftohtësia me të cilën foli bëri sikur ajri në kuzhinë të ngrinte në vend.
Klajdi Tahiri e ngriti ngadalë vështrimin nga filxhani i kafesë, ku shkuma po rrëshqiste poshtë anës së porcelanit. Për një çast, as nuk e kuptoi çfarë kishte thënë gruaja e tij. Ose ndoshta nuk donte ta kuptonte.
— Ç’do të thuash me “të paguaj”? — pyeti ai, duke rrudhur ballin.
— Pikërisht atë që dëgjove — u përgjigj qetë Arlinda Bushati. — Nuk jam bankomat. Dhe nuk kam asnjë detyrim të mbaj mbi shpinë nënën tënde, motrën tënde dhe fëmijët e saj.
— Arlinda, po flet kot — u përpoq Klajdi të qeshte, por buzëqeshja i doli e shtrembër, e sikletshme. — Nuk po flasim për miliona. Thjesht nëna kërkoi ta ndihmojmë pak. Ka mbetur pas me pagesat e shtëpisë, pastaj edhe banja duhet rregulluar… tubat pikojnë…
— Ja, pikërisht këtu është problemi — ia preu ajo. — “Vetëm pak ndihmë”, “është kalimtare”, “do rregullohet”. Këto fjalë i dëgjoj prej tre vitesh, Klajdi. Edhe sa?
Ajo e shtyu karrigen prapa, u ngrit nga tavolina dhe nisi të ecte nëpër kuzhinë. Përtej dritares, retë gri lëviznin ngadalë, si të lodhura. Ishte mesi i tetorit, gjithë ditën kishte rënë një shi i ftohtë, ndërsa në parvaz kishin mbetur vijat e lagështa të pikave. Ishte e shtunë, ditë pushimi në teori, por në ajër ndihej era e një grindjeje që po vinte.
— Arlinda — foli ai më ulët —, nëna nuk është e huaj. Është vetëm, ti e di mirë… që kur vdiq babai…
— Mos e nis prapë — e ndërpreu ajo ashpër. — I kuptoj të gjitha. Por një gjë është të ndihmosh dikë, dhe tjetër gjë është të financosh vendimet e gabuara të të tjerëve. Para një viti ajo nisi rinovimin, edhe pse nuk kishte të ardhura të qëndrueshme. Pastaj mori kredi, dhe tani ti paguan çdo muaj nga dhjetë mijë Lekë. Kur unë të pyes: “Nga do dalin këto para?”, ti më thua vetëm: “Do t’ia dalim.” Mirë, atëherë le ta shohim si do t’ia dalim.
Klajdi u ul rëndë përsëri në karrige dhe mbuloi fytyrën me duar.
— Ty të ngritën në detyrë — tha më në fund. — Do të marrësh rrogë normale. Pse të vjen kaq keq?
Ato fjalë e goditën më fort se çdo britmë.
— Më vjen keq? — përsëriti ajo ngadalë. — Jo, Klajdi. Nuk më vjen keq. Më dhemb fakti që kam punuar si e çmendur për dy vjet vetëm që më në fund të dalim pak nga kjo gropë. Të marrim frymë. Dhe ti pret që unë t’i shpërndaj prapë të gjitha — për nënën tënde, e cila mendon se ti i ke borxh gjithë jetën?
Klajdi nuk foli. Brenda tij lëvizi diçka, por nuk ishte tamam zemërim, as faj i pastër. Ishte më shumë hutim. Biseda, sipas tij, kishte shkuar papritur shumë larg, sikur ai të kishte thënë vetëm një fjalë të gabuar dhe gjithçka të ishte shembur mbi ta.
Arlinda u kthye nga dritarja. Në xhamin e mjegulluar pa pasqyrimin e vet: një fytyrë të lodhur, sy ku ishin grumbulluar shumë gjëra të pathëna.
— Nuk jam kundër ndihmës — tha ajo me zë më të butë. — Por kur ndihma kthehet në detyrim, atëherë nuk është më ndihmë. Është varësi. Dhe më fal, por unë nuk dua të bëhem pjesë e llogarive të familjes suaj.
— Jo “suaj”, por “sime” — e korrigjoi ai automatikisht.
— Jo, pikërisht “suaj” — ia ktheu ajo menjëherë. — Nëna jote, motra jote, fëmijët e saj. Dhe ti je garancia e tyre. Kurse unë jam burimi i parave. Apo jo?
Ai deshi të kundërshtonte, por fjalët nuk i dolën. Ajo që kishte thënë ishte shumë e saktë për t’u mohuar lehtë.
Arlinda ishte kthyer në shtëpi mbrëmjen e kaluar vonë, e rraskapitur, me kokën që i gumëzhinte nga puna. Papritur e kishte thirrur drejtori i përgjithshëm dhe i kishte bërë të ditur se shefi i mëparshëm i sektorit po largohej, ndaj vendi do të mbetej bosh. Ia propozonin asaj. Paga do të ishte pothuajse dyfish. Pozicioni serioz. Përgjegjësia e madhe.
Gjatë gjithë mbrëmjes kishte lëvizur nëpër apartament si njeri që ecën mbi një fushë të minuar. Njëherë hapte laptopin dhe shikonte vende pune, pastaj e mbyllte. Vendoste ujë për të zier dhe më pas harronte fare se e kishte vënë. Kur Klajdi erdhi, ajo tha vetëm:
— Më ofruan ngritje në detyrë.
Ai u habit, pastaj u gëzua dhe e përqafoi. Por pyetja që bëri menjëherë pas kësaj ishte:
— Sa do të paguajnë?
Prej aty kishte nisur gjithçka.
— Arlinda — tani ai fliste më butë —, po e merr krejt gabim. Ne jemi familje. Gjithçka e kemi të përbashkët.
— Jo gjithçka — e ndërpreu ajo prerë. — Unë nuk kam firmosur askund që të sponsorizoj të afërmit e tu.
— Po ti e kupton, nëna nuk kërkon nga ligësia. Vërtet është në hall.
— Në hall është ai që nuk ka rrugë tjetër, Klajdi. Nëna jote, përkundrazi, zgjedh gjithmonë zgjidhjen më të rehatshme: të merr ty në telefon dhe të thotë: “Bir, më ndihmo.” Dhe ti ndihmon gjithmonë. Edhe kur pas kësaj ne mbetemi ngushtë.
— Pra ty të dhimbset ndihma? — u hodh përsëri në sulm ai. — Nëna ime ka bërë shumë të mira për ty!
— Çfarë, saktësisht? — Arlinda u kthye befas nga ai. — Më kujto çfarë ka bërë për mua personalisht. Kur isha e sëmurë në dimër, a më mori qoftë një herë në telefon? Kur jetonim me qira dhe i kërkova të na jepte borxh për pagesën e parë, më tha: “Rregullojini vetë punët, jeni të rinj.” Kurse tani që më në fund më ofrohet një post më i mirë, papritur të gjithëve u kujtohet se edhe unë jam pjesë e familjes. Sa e leverdishme, apo jo?
Ai heshti.
Ora e murit në kuzhinë tik-takonte fort, sikur e bënte me qëllim për t’ua rënduar edhe më shumë heshtjen.
Arlinda u ngrit, mbushi një gotë me ujë dhe piu disa gllënjka. Zëri i dridhej, por fjalët i kishte të qarta:
— Klajdi, nuk po them se nuk duhet ndihmuar askush. Thjesht nuk dua që paga ime të bëhet pretekst për detyrime të reja. Madje unë ende nuk e kam pranuar atë pozicion.
— Ende nuk e ke pranuar? — ai ngriti kokën menjëherë. — Si kështu? Pse?
— Sepse nuk jam e sigurt nëse do ta përballoj. Ekipi është i vështirë, ka intriga, mënyra e punës është krejt tjetër. Nuk dua të hidhem me sy mbyllur.
Ai buzëqeshi me ironi.
— Seriozisht e ke? Gjithë jetën për këtë ke punuar! Gjithmonë ankoheshe se nuk të vlerësonin. Tani që të jepet mundësia, fillon të dyshosh?
— Nuk po dyshoj — tha ajo me zë të ulët. — Vetëm dua të kuptoj nëse jam vërtet gati për një përgjegjësi të tillë.
— Arlinda — ai vuri dorën mbi tavolinë, u përkul më pranë saj dhe nisi të fliste me atë ton bindës që përdorte sa herë donte ta shtynte drejt një vendimi.