— nëse ta kanë propozuar, kjo do të thotë se je gati. Nuk e kupton?
Arlinda e vështroi gjatë, pa thënë asgjë. Në zërin e tij nuk ndjeu mbështetje; ndjeu llogari të ftohtë. Ai nuk po i thoshte: “Unë besoj te ti.” Po i thoshte: “Kjo ia vlen.”
— Më duhet pak kohë, — tha ajo më në fund.
— Mirë, — Klajdi Tahiri u mbështet pas karriges. — Vetëm mbaje mend: oferta të tilla nuk të vijnë dy herë.
Mëngjesi i ditës pasuese nisi me ziljen e telefonit. Telefononte nëna e tij. Arlinda Bushati ishte në banjë, po lante dhëmbët, ndërsa Klajdi fliste me zë të lartë, sikur ta bënte qëllimisht që ajo ta dëgjonte.
— Po, mama, sigurisht. Mos u shqetëso, do ta zgjidh unë. Po, Arlinda patjetër do të pranojë, ku mund të shkojë tjetër?
Ajo pështyu shkumën e pastës dhe mbeti e ngrirë.
“Ku mund të shkojë tjetër?”
Fjalët iu kthyen në kokë si jehonë.
Biseda që shpërtheu më pas në kuzhinë nuk ishte veçse vazhdimi i diçkaje që ishte grumbulluar prej kohësh. Në të vërtetë, gjithçka ishte thënë edhe më parë, vetëm se askush nuk kishte dashur ta dëgjonte.
— Në rregull, — tha më në fund Klajdi, duke shmangur sytë. — E kuptova. Nuk do të ndihmosh, mos ndihmo.
— Unë dua që ti vetë të duash t’i japësh fund kësaj, që nëna jote të mos qëndrojë gjithmonë mes nesh, — iu përgjigj ajo. — Vetëm kaq.
Ai e pa me një vështrim të lodhur, gati të pashpresë, sikur kishte përballë dikë me të cilin nuk mund të merreshe vesh kurrë.
— Arlinda, ti i ndërlikon gjërat pa arsye.
— Kurse ti i thjeshton më shumë seç duhet, — ajo u ngrit nga tavolina. — Ndoshta pikërisht për këtë arsye mbetemi gjithmonë në të njëjtin vend.
Hyri në dhomë dhe e mbylli derën pas vetes. Mori telefonin, hapi bisedën me shefin. Mesazhin e kishte shkruar e fshirë tashmë për herë të tretë:
“E pranoj ofertën. Nga e hëna jam gati të filloj.”
Gishti i qëndroi pezull mbi butonin “dërgo”. Mori frymë thellë. Pastaj e shtypi.
Ekrani u ndriçua për një çast dhe më pas ra qetësia.
Nga kuzhina u dëgjua përplasja e enëve. Me gjasë, Klajdi po fliste sërish me të ëmën.
Ajo qëndroi pranë dritares dhe mendoi se ndoshta vetëm tani po fillonte vërtet të rritej.
Jo kur mori diplomën. Jo kur u martua. As kur iu dha posti i ri.
Por tani, në çastin kur për herë të parë arriti të thoshte: “jo”.
— Këtu po bëhet cirk apo po punohet? — u dëgjua një zë nga dera dhe dhoma u fashit menjëherë.
Arlinda qëndronte në pragun e zyrës së saj të re, me një dosje nën krah dhe me një buzëqeshje të tendosur. Ishte dita e saj e parë si drejtuese e departamentit të marketingut, dhe sapo kishte hyrë, kishte gjetur tre punonjës duke u grindur mbi maketin e një klienti. Flisnin me zë të ngritur, ia prisnin fjalën njëri-tjetrit dhe askush nuk dëgjonte askënd.
— Na falni, — tha vajza me syze pranë dritares. — Vetëm po sqaronim disa detaje.
— Detajet sqarohen në sallën e mbledhjeve, — Arlinda shkoi drejt tavolinës së saj. — Tani këtu do të ketë qetësi. Afati është nesër. Nuk kemi kohë për sherre.
Në zyrë ra një ngrirje e shkurtër. Për disa sekonda të gjithë e vështruan: me kureshtje, por edhe me një dyshim të lehtë. Pastaj një nga djemtë mërmëriti me zë të ulët:
— Ja, filloi. Fshesa e re…
Ajo nuk reagoi. Thjesht ndezi kompjuterin dhe nisi të shfletonte raportet.
Brenda dhjetë minutash, në dhomë mbretëronte heshtje e plotë.
Deri në mesditë Arlinda e kuptoi fare qartë se nuk kishte trashëguar një ekip të bashkuar.
Ishin dymbëdhjetë veta dhe, me sa dukej, gjysma e tyre mendonin se në karrigen e saj duhej të ishte ulur dikush tjetër. Më saktë, Rozafa Kovaçi: një grua e gjatë, e dukshme, gjithmonë e përmbajtur, me ton të ftohtë e profesional. Ajo punonte aty më gjatë se të gjithë, njihte klientët, mbante mbi supe projektet kryesore dhe shfaqte një shpërfillje tepër të dukshme ndaj gjithçkaje që ndodhte.
— Nëse do, mund të t’i tregoj të gjitha kontratat aktive, — tha Rozafa pas drekës, duke futur kokën në zyrë. — Sa për të ditur ku ndodhet secila punë.
— Shumë mirë, — iu përgjigj Arlinda. — Pas orës tre më përshtatet. Deri atëherë mbaroj këto.
— Në rregull. — Rozafa pohoi me kokë, por mbeti edhe një çast në derë, sikur po peshonte nëse duhej të shtonte diçka. — Vetëm… mos u mërzit, mirë? Këtu gjërat kanë vite që funksionojnë në një mënyrë të caktuar. Lart, ndërkohë, shpesh kujtojnë se me një drejtues të ri gjithçka do të ndryshojë menjëherë.
— Do ta shohim, — tha Arlinda me qetësi. — E rëndësishme është që puna të ecë.
Kur Rozafa doli, Arlinda më në fund lëshoi një psherëtimë të gjatë e të rëndë. E ndiente pastër: në sytë e tyre ajo ishte e huaj.
Dhe këtë ndjesi, të qenit “e huaj”, e njihte tepër mirë. Në shtëpi, e tani edhe në punë.
Në mbrëmje koka i gumëzhinte. Doli në rrugë dhe thithi thellë ajrin e ftohtë të Tiranës. Fundi i tetorit po afrohej; gjethet e rëna ishin ngjitur të lagështa pas trotuarit, ndërsa dritat e rrugës thyheshin mbi pellgjet e vogla të ujit.
Telefoni iu drodh në dorë. “Klajdi Tahiri”.
Nuk e hapi. Mund të priste. Ishte ende shumë herët për çdo lloj bisede.
U nis ngadalë në këmbë drejt stacionit.
Kaloi pranë kioskave, kafeneve dhe vitrinave të mbushura me ulje vjeshte. Njerëzit nxitonin, mbanin qese në duar, dikush qeshte me zë të lartë. Brenda saj, megjithatë, kishte vetëm boshllëk dhe heshtje.
Në mbrëmje, në shtëpi — nëse ai qoshe e vogël me qira, me vetëm një dhomë, mund të quhej vërtet shtëpi — Arlinda vuri çajnikun elektrik në prizë dhe u ul pranë dritares. Kuzhina ishte e imët, në parvaz rrinin disa kaktusë të vegjël që i kishte blerë fundjavën e kaluar, thjesht që aty të kishte diçka të gjallë.
Në telefon iu shfaq një mesazh i ri.
Klajdi Tahiri: “Mama pyet kur e merr rrogën? Duhet paguar fatura e ngrohjes.”
Arlinda e vështroi ekranin për një kohë të gjatë. Pastaj, pa u menduar më tej, e fshiu mesazhin.
Pa përgjigje.
Ditët që pasuan u mbushën deri në grykë. Ajo vinte në zyrë para të gjithëve dhe largohej e fundit. Përkulej mbi tabela, lexonte raporte të vjetra, rishkruante letra për klientët, përpiqej të kuptonte çfarë ishte lënë përgjysmë dhe çfarë ishte mbuluar vetëm sa për sy e faqe.
Të hënën e thirri drejtori i përgjithshëm.
— Shoh që e ke marrë seriozisht punën. Mirë. Vetëm mos i shtrydh shumë njerëzit, dakord? Të gjithë janë të tensionuar pas largimit të Endrit Imerit.
— E kuptoj, — tha Arlinda.
— Kryesorja është kjo: mos u përpiq të ndryshosh çdo gjë që ditën e parë. Vëzhgo kush si punon, çfarë mund të bëjë secili, ku i ka kufijtë. Pastaj nxirr përfundimet.
Ajo pohoi me kokë, edhe pse përbrenda e dinte se nuk kishte luksin të priste gjatë. Klientë, raporte, afate, vonesa, punë të ngecura — gjithçka i kishte rënë mbi supe njëherësh.
Gjatë dy javëve të para pothuajse nuk hëngri kurrë siç duhet. Jetonte me kafe dhe sanduiçë të blerë shpejt nga automatet.
Ndërkohë, Rozafa Kovaçi filloi të shfaqej gjithnjë e më shpesh në zyrën e saj me “këshilla” që në pamje të parë dukeshin ndihmë, por mbartnin brenda një lloj kontrolli të heshtur.