Ato zakonisht shoqëroheshin me fjali të tilla:
— Me këtë nënkontraktor duhet të sillesh me kujdes. I pëlqen t’i bëjnë lajka, ndaj mos iu vërsul menjëherë.
— Me atë klient më mirë mos u merr tani. Ai e respektonte Endrit Imerin, kurse te ti ende nuk ka krijuar besim.
— Këtë buletinin unë do ta rishkruaja nga e para, por nëse do, lëre kështu… pastaj, gjithsesi, do të kthehemi te varianti im.
Të thuash se Arlinda Bushatit i vinte të shpërthente me fjalë të rënda, do të ishte shumë pak.
Megjithatë, ajo duroi.
Për momentin.
Një mbrëmje, kur në zyrë kishin mbetur vetëm ato të dyja, Rozafa Kovaçi e pyeti papritur:
— Më thuaj, është e vërtetë që ngritjen në detyrë ta propozuan pas një bisede kokë më kokë me Besnik Tahirin?
Arlinda ngriti sytë nga laptopi.
— Nga të erdhi ty kjo?
— Asgjë… dëgjova diçka andej-këtej.
— Thashethemet janë argëtimi i preferuar i atyre që nuk kanë fakte, — iu përgjigj Arlinda ftohtë dhe u kthye sërish te dokumentet.
— Mos u nxeh, thjesht pyeta, — tha Rozafa me një pafajësi të shtirur. — M’u duk e çuditshme që zgjodhën pikërisht ty. Kandidatë të tjerë kishte plot.
— Dhe prapë më zgjodhën mua, — tha Arlinda me qetësi. — Me siguri kanë pasur arsye.
Rozafa lejoi t’i shfaqej një buzëqeshje e zbehtë.
— Ndoshta. Por ti e di, këtu nuk vendosin gjithmonë rezultatet. Ndonjëherë… vendos simpatia.
Arlinda e mbylli laptopin ngadalë.
— Rozafa, nëse ke diçka për të thënë, thuaje hapur.
— Jo, jo, aspak, — ngriti duart ajo. — Po mendoja me zë. Mos e merr personale.
Arlinda nuk iu përgjigj.
Pikërisht atëherë e kuptoi për herë të parë me të vërtetë: beteja në shtëpi dhe beteja në punë ishin e njëjta gjë. Ndryshonin vetëm fytyrat.
Në fundjavë e telefonoi e ëma. Nëna e saj, jo familja e burrit.
— Bijë, ku je zhdukur? — zëri i saj ishte i ngrohtë, i njohur. — Të kam marrë, por nuk më je përgjigjur.
— Jam në punë, mami, — tha Arlinda. — Pozicion i ri, shumë përgjegjësi.
— Të paktën nuk mërzitesh, — qeshi e ëma. — Vetëm mos e shtrydh veten përtej mundësive. Dhe mos dëgjo askënd që të thotë se nuk ia del dot.
Arlinda e dëgjonte dhe papritur ndjeu se mezi po i mbante lotët.
Sa herë kishte dëshiruar vetëm kaq: që dikush t’i thoshte “unë besoj te ti”.
Nga Klajdi Tahiri nuk e kishte dëgjuar kurrë. Nga e ëma, po. Dhe për atë çast, kjo mjaftonte.
Pas telefonatës u ul në divan dhe qëndroi aty pa lëvizur.
Në kokë i vërtiteshin puna, njerëzit, dhe mendimi se sa lehtë mund të shembej gjithçka kur besimi zhdukej.
Dhe sa e vështirë ishte ta ndërtoje përsëri, kur pranë nuk kishe askënd.
Përplasja e parë e vërtetë shpërtheu në mbledhjen e së hënës.
Rozafa e ndërpreu në mes të prezantimit:
— Arlinda, më fal, por nuk ke marrë parasysh që buxheti i reklamave për tremujorin e katërt tashmë është shpërndarë. Nëse ndryshojmë kanalin tani, do të dalim mbi shpenzimet e planifikuara.
— E kam marrë parasysh, — u përgjigj Arlinda pa e ngritur zërin. — Buxheti ishte llogaritur gabim. Unë e rillogarita sipas të dhënave reale.
— Kush e miratoi? — zëri i Rozafës u bë i mprehtë.
— Unë.
— Pa u këshilluar me departamentin?
— Drejtuesi ka të drejtë të marrë vendime, — tha Arlinda prerë. — Nëse ka kundërshtime, i diskutojmë pas mbledhjes.
Në sallë ra heshtje.
Drejtori i përgjithshëm buzëqeshi fare lehtë, aq pak sa mund të mos vihej re, por Arlinda e pa.
Pas mbledhjes, Rozafa iu afrua pranë ashensorit.
— Po përpiqesh të tregosh sa e vendosur je? Kujdes, se mund të të copëtojnë.
— Le ta provojnë, — iu përgjigj Arlinda, duke e parë drejt në sy. — Jam mësuar.
Në mbrëmje i erdhi një mesazh i ri nga Klajdi Tahiri.
Klajdi Tahiri: “Arlinda, duhet të takohemi. I kam kuptuar të gjitha. Nuk dua që mes nesh të përfundojë kështu.”
Ajo nuk iu përgjigj për një kohë të gjatë. Më në fund shkroi:
Arlinda: “Do ta shohim. Tani nuk është momenti.”
Klajdi reagoi pothuajse menjëherë.
Klajdi Tahiri: “Ke ndryshuar. Je bërë kaq e ftohtë.”
Arlinda i pa ato fjalë dhe mendoi se, ndoshta, vërtet kishte ndryshuar. Vetëm se jo në kuptimin që i jepte ai. Nuk ishte bërë e ftohtë. Ishte kthjelluar.
Java kaloi me një ritëm të çmendur. Deri në fund të muajit, departamenti arriti rezultate shumë të mira: klientë të rinj, rritje të xhiros, më shumë kërkesa hyrëse. Besnik Tahiri e lavdëroi para të gjithëve:
— Keni punuar mirë. Sidomos Arlinda. Duket qartë që i mban gjërat nën kontroll.
Ajo e falënderoi, por buzëqeshja i doli e sforcuar. Tashmë e dinte: suksesi ishte thikë me dy presa. Pas lavdërimit, kolegët nisën ta shihnin ndryshe.
Disa e uruan sinqerisht.
Disa të tjerë vetëm me një gjysmëbuzëqeshje tallëse.
Atë mbrëmje, kur të gjithë ishin larguar, Arlinda mbeti vetëm. Zyra ishte zhytur në qetësi; dëgjoheshin vetëm zhurmat e largëta nga jashtë dhe drita e monitorit i binte mbi fytyrë.
Hapi mesazhet dhe i shkroi së ëmës:
Arlinda: “Mami, po ia dal. Por është e vështirë.”
Nëna: “Nëse është e vështirë, do të thotë se je në rrugën e duhur.”
Arlinda buzëqeshi.
Dhe kuptoi se, për herë të parë pas shumë kohësh, fjala “vështirë” nuk i sillte frikë.
Por të nesërmen gjithçka ndryshoi papritur.
Në mëngjes, sapo hyri në zyrë, Rozafa i zgjati një dosje.
— Këtu janë dokumentet për nënkontraktorin. Duhen firmosur.
— Lëri t’i shoh njëherë.
Arlinda i kaloi faqet me shpejtësi dhe menjëherë vuri re se shifrat nuk përputheshin. Sipas kontratës së mëparshme, shuma ishte më e ulët. Këtu dilnin dyzet mijë më tepër.
— Çfarë është kjo?
— Çmimore e re, — tha Rozafa me qetësi. — I kanë rritur tarifat.
— Për çfarë arsye?
— Inflacion, çmime që rriten, e di si shkon.
Arlinda ngriti sytë.
— Do t’i telefonoj vetë.
— Si të duash, — ngriti supet Rozafa. — Vetëm mos u habit nëse pastaj të duhet të kërkosh falje.
Brenda pesëmbëdhjetë minutash, Arlinda vërtet telefonoi kompaninë.
Dhe mësoi se nuk ekzistonte asnjë çmimore e re.
E uli telefonin mbi tavolinë dhe për disa sekonda qëndroi pa lëvizur. Pastaj u ngrit dhe tha me zë të ulët:
— Tani po fillon vërtet.
Atë mbrëmje u kthye në shtëpi edhe më vonë se zakonisht. Mbi tavolinë kishte mbetur një filxhan çaji i përgjysmuar, ndërsa në telefon e priste një tjetër mesazh nga Klajdi Tahiri:
“Më mungon. Dua të flasim. E di që gabova.”
Ajo nuk u përgjigj. Thjesht e fiku telefonin.
Të hënën në mëngjes gjithçka nisi me një mbledhje.