Në atë mbledhje, krejt papritur, u nxor në tavolinë pikërisht ai buxhet.
— Kush e ka përgatitur kontratën me nënkontraktorin? — pyeti drejtori i përgjithshëm, duke shfletuar dokumentet. — Këtu kemi një mospërputhje prej dyzet mijë Lekësh.
Në sallë ra një heshtje e rëndë.
Rozafa Kovaçi ishte ulur përballë Arlinda Bushatit dhe pinte kafenë me një qetësi të shtirur.
— Dokumentin ma solli Rozafa — tha Arlinda, pa e ulur shikimin. — Por unë nuk e firmosa.
— Për ç’arsye? — ngriti vetullat drejtori.
— Sepse shifrat janë ndryshuar. Nënkontraktori konfirmoi se asnjë listë e re çmimesh nuk është miratuar.
Rozafa u drodh lehtë, por e mori veten menjëherë.
— Arlinda, a e ke seriozisht? Ishte thjesht një gabim! Sekretarja ka bashkëngjitur dosjen e gabuar.
— Sa e çuditshme që “gabimi” do të sillte fiks dyzet mijë Lekë më shumë të ardhura — tha Arlinda me zë të ulët. — Dhe po aq e çuditshme që kopja e kontratës së vjetër është zhdukur nga dosja në server.
Besnik Tahiri i la letrat mënjanë dhe i vështroi të dyja me radhë.
— Do ta verifikojmë. Sot.
Pas mbledhjes, në departament mbretëroi një qetësi e akullt.
Arlinda u kthye në zyrën e saj, me zemrën që i rrihte fort në kraharor. E kuptonte qartë: tani kishte nisur pjesa e vërtetë. Dhe të tërhiqej ishte tashmë tepër vonë.
Rreth mesditës erdhi njoftimi nga financa: “Mospërputhja u konfirmua. Dosja origjinale është fshirë nga disku i përbashkët më 11 tetor, në orën 19:46.”
Arlinda e mbante mend mirë kush kishte qëndruar atë mbrëmje deri në tetë në zyrë. Vetëm Rozafa.
Një orë më vonë, të dyja u thirrën te drejtori i përgjithshëm.
Rozafa foli shpejt, e sigurt në dukje, me një fyerje të lehtë në zë:
— Kjo është kurth. Unë nuk kam prekur asgjë. Kam fëmijë në shtëpi, nuk jetoj natën në zyrë. Mund ta ketë ndryshuar dikush tjetër.
— Regjistrat do ta tregojnë — u përgjigj qetë drejtori. — Deri atëherë, Rozafa, merr një ditë pushim. Derisa të përfundojë verifikimi.
Kur Rozafa doli, duke e përplasur derën aq fort sa u dëgjua në korridor, Arlinda më në fund nxori frymën.
Megjithatë, lehtësimi nuk erdhi. Vetëm lodhja.
Në mbrëmje, në shtëpi, vuri ujin të ziente dhe hodhi sytë nga telefoni.
Sërish mesazh nga Klajdi Tahiri:
“Arlinda, e kam seriozisht. Të flasim. Pa akuza. Dua të të shoh.”
Ajo qëndroi gjatë duke parë ekranin. Pastaj shkroi:
“Nesër. Në shtatë. Te kafeneja pranë stacionit.”
Të nesërmen mbërriti e para. Porositi një kapuçino dhe u ul pranë dritares.
Klajdi erdhi dhjetë minuta më vonë. Ishte i njëjti, por njëkohësisht i ndryshuar: i lodhur, pa atë vetëbesimin e dikurshëm.
— Faleminderit që erdhe — tha ai.
— Fol — iu përgjigj Arlinda, e qetë.
— Unë… nuk dua ta humbas këtë. U solla si budalla. Nuk të dëgjova, nuk e pashë sa e vështirë ishte për ty. Mendoja se gjithçka ishte në rregull, derisa ike.
Ajo e dëgjoi në heshtje. Kafeja iu ftoh para duarve.
— Nuk e vure re sepse nuk deshe ta vëreje — tha më në fund. — Atëherë unë kërkoja vetëm mbështetje. Jo para, jo zgjidhje, jo shpëtim. Vetëm një fjalë të mirë.
Klajdi uli kokën.
— E di. E kuptova vonë.
— Po — tha Arlinda. — Vonë.
Ai psherëtiu dhe e pa sikur donte t’i fiksonte për herë të fundit të gjitha tiparet.
— Pra, kaq?
Arlinda buzëqeshi lehtë.
— Jo. “Fundi” vjen atëherë kur nuk ndien më asgjë. Unë ndiej ende. Vetëm se ndryshe. Ndoshta lodhje. Ndoshta qetësi.
Klajdi pohoi me kokë.
— Nuk do të të harroj.
— Nuk ke pse — tha ajo. — Thjesht jeto siç duhet.
Kur doli nga kafeneja, jashtë kishin nisur të binin fjollat e para — të rralla, të lagështa, të brishta. Arlinda ngriti jakën e palltos dhe mori rrugën drejt stacionit. Gjithçka dukej e heshtur.
Ndërkohë, në zyrë, çdo gjë ishte përmbysur.
Hetimi e vërtetoi: dokumentet ishin ndryshuar vërtet. Nga kompjuteri i Rozafa Kovaçit.
Besnik Tahiri thirri një mbledhje të shkurtër.
— Sipas vendimit të drejtuesve, Rozafa Kovaçi nuk do të jetë më pjesë e kompanisë. Arlinda, departamenti yt shpëtoi projektin dhe emrin tonë. Faleminderit.
Nuk pati duartrokitje. Vetëm një heshtje e shkurtër, e tendosur.
Por kolegët tashmë e shihnin ndryshe. Jo më me dyshim, por me respekt.
Në mbrëmje, pasi të gjithë u larguan, Arlinda qëndroi pranë dritares së zyrës së saj. Poshtë, dritat e makinave lëviznin me shpejtësi, ndërsa dëbora po binte gjithnjë e më dendur.
Nxori telefonin dhe i shkroi së ëmës:
Arlinda: “Mbaroi. Ia dola.”
Nëna: “E dija. Tani fillo të jetosh jetën tënde — jo vetëm t’i mbijetosh asaj.”
Arlinda buzëqeshi. E la telefonin mbi tavolinë.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh ndjeu se më në fund mund të merrte frymë lirisht.
Brenda pak javësh, gjithçka u kthye në ritmin e vet.
Puna ecte qetë, departamenti funksiononte i qëndrueshëm.
Ndonjëherë, vonë në mbrëmje, kur i duhej të qëndronte pas orarit, Arlinda e kapte veten duke kuptuar se nuk kishte më frikë.
Ishte e sigurt vetëm për një gjë: ajo që ishte shembur, nuk ishte shembur kot.
Një ditë, teksa kthehej në shtëpi, i ra në sy një poster në vitrinën e një librarie:
“Menaxhim projektesh për gra drejtuese. Si të ndërtosh karrierë pa humbur veten?”
U ndal dhe e pa gjatë.
Pastaj bleu një biletë për kursin. Ashtu, papritur. Pa plan.
Në pranverë, u gjend sërish pranë së njëjtës kafene ku dikur ishte takuar me Klajdin.
Nuk kishte më dëborë. Vetëm aromë asfalti të lagur dhe erë të ngrohtë.
Në dorë mbante një latte, në mendje një projekt të ri.
Pranë saj kaloi një çift i ri, duke qeshur.
Arlinda i ndoqi me sy dhe, krejt papritur, kuptoi se nuk i dhembte më.
Jeta nuk kishte ndryshuar brenda një çasti. Thjesht nuk i dukej më e huaj.
Vonë atë natë, pasi u kthye në shtëpi, nxori kutinë e vjetër — atë ku mbante letra, bileta dhe fotografi.
I pa të gjitha një nga një. Pastaj i hodhi me kujdes.
Pa lot. Pa dhimbje.
Mbi parvazin e dritares qëndronin dy kaktusët. Ishin rritur dhe kishin çelur lule.
Arlinda buzëqeshi dhe pëshpëriti:
— Të zotët qenkeni. Do t’ia dalim.
Fiku dritën, u shtri dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, e zuri gjumi e qetë — pa mendime të rënda, pa pritshmëri, vetëm me ndjesinë se gjithçka po shkonte ashtu siç duhej.
Dhe diku thellë brenda saj, më në fund, u bë heshtje.