— Dhe, Melihate Bardhi, nëse edhe një herë tjetër fusni duart në sendet e mia, do të bëj kallëzim për vjedhje. Ekstraktet bankare janë të dhëna të mia private. Çdo gjë e kam të regjistruar. Edhe premtimin tuaj se do të ma nxini jetën.
Atë natë, Elvana doli në ballkon. Poshtë, qyteti flinte i zhytur në errësirë; dritaret e verdha vezullonin aty-këtu, ndërsa nga larg vinte një zhurmë e mbytur makinerish nga rruga kryesore. Ajo qëndroi e mbështjellë me një batanije të vjetër dhe sytë i mbetën te valixhja që kishte bërë gati gjashtë muaj më parë e pastaj e kishte fshehur në depo. Ishte valixhja e arratisjes. E mbushur fshehurazi me dokumente, ca para dhe dy ndërrime rrobash. Atëherë kishte besuar se një ditë, kur të mos duronte më, do të ikte në mes të natës pa kthyer kokën pas. Tani e kuptonte qartë: nuk kishte pse të largohej askund. Duhej të rrinte aty dhe të mos thyhej.
U kthye në dhomën e gjumit, hapi laptopin dhe i shkroi një avokati që njihte. Pas njëzet minutash mori përgjigje: “Më dërgoni dokumentet e apartamentit dhe regjistrimin e kërcënimeve. Sipas ligjit, keni të drejtë të largoni nga banesa çdo person që nuk është pronar. Vjehrra nuk ka asnjë status juridik aty; bashkëshorti është vetëm i regjistruar si banues. Duke marrë parasysh kërcënimet nga ana e vjehrrës dhe mosveprimin e burrit tuaj, çështja ka perspektivë të mirë.”
Java e re nisi. Një javë heshtjeje, por heshtje e mbushur me helm.
Melihate Bardhi dhe Iliri u sollën sikur nuk kishte ndodhur asgjë. Sherri dukej sikur ishte avulluar, sikur ishte tretur në ajrin e shtëpisë. Çdo mëngjes mbi tavolinë dilte mëngjesi gati, rrobat rrinin të palosura me kujdes, dhe në apartament mbretëronte një pastërti e çuditshme, gati e panatyrshme. Melihate Bardhi nuk hidhte më kunja drejtpërdrejt; në vend të tyre, kur Elvana ishte pranë, ndizte emisione të vjetra televizive për “vlerat familjare” dhe i komentonte me zë të lartë për të birin.
— Shiko, Ilir, ja ç’do të thotë grua e vërtetë. Burrin e adhuronte, veten nuk e kursente, gjithë jetën ia kushtoi atij. Prandaj edhe e nderuan, edhe e respektuan. Kurse këto të sotmet… vetëm të nxjerrin burrin nga dera dinë. Egoiste, Zoti më faltë.
Iliri tundte kokën në shenjë miratimi dhe i hidhte gruas shikime anësore. Elvana vinte kufjet dhe nuk dëgjonte. Ajo e dinte se kjo ishte thjesht një taktikë tjetër. Me frikësim nuk ia kishin dalë, me përkëdhelje jo e jo; tani po përpiqeshin ta shtypnin ngadalë, pa zhurmë, me presion të fshehtë. Ndërkohë avokati i kishte dërguar draftin e padisë: largim i bashkëshortit nga banesa përmes gjykatës për shkak të pamundësisë së bashkëjetesës, bashkë me regjistrimet audio si provë. Për Melihate Bardhin nuk nevojitej asnjë çregjistrim, sepse ajo, thjesht, nuk kishte asnjë të drejtë mbi atë apartament. Ditën e caktuar mjaftonte të thirrej policia.
Ditën e pestë, Elvana u kthye nga puna më herët se zakonisht. Mbledhja u anulua dhe ajo mbërriti në shtëpi në orën katër, jo në tetë. Në korridor hoqi këpucët dhe eci pa zhurmë mbi tapet. Dera e sallonit ishte e mbyllur fort; nga brenda vinin zëra. Elvana u ndal në vend, ende pa arritur në mes të korridorit.
— Budalla je ti, — pëshpëriste me egërsi vjehrra. — Ajo do të të nxjerrë përjashta me gjyq dhe ne do të mbetemi me gisht në gojë. Duhet vepruar me mend.
— Po çfarë propozon ti? — zëri i Ilirit tingëllonte i lodhur.
— Ti tani tërhiqu. Bëji sikur je penduar, mbushi veshët me fjalë dashurie. Le të mbetet shtatzënë. Sapo të lindë, do të hyjë në leje lindjeje, do të dobësohet, do të bëhet më e butë, më e përkulshme. Me fëmijë në krah nuk ka ku shkon. Pastaj e trembim përmes kujdestarisë: u themi që është nënë nervoze, që na dhunon. Apartamentin në rast divorci e ndajmë me fëmijën, caktohen pjesët. Më vonë mund të më regjistrojmë edhe mua aty si gjyshe. Në fund, ajo vetë do të na i dorëzojë çelësat.
Elvana mbeti e ngrirë. Zemra i kërceu në fyt, pastaj iu rrëzua rëndë në stomak. Ajo e dëgjoi. Me veshët e saj. Një plan. Një plan i ftohtë, i menduar hollë, për t’i shkatërruar jetën.
— Mami, kjo është pak mizore… Në fund të fundit, ajo është gruaja ime.
— Do të përfundosh duke jetuar në ndonjë kuti kartoni? Ajo nuk na konsideron njerëz. Tani le të paguajë. Dhe mbaje mend mirë: në luftë, çdo mjet lejohet.
Elvana u largua majë gishtash nga dera, rrëshqiti drejt dhomës së gjumit dhe e mbylli pas vetes me kujdes. I gjithë trupi i dridhej. U ul në krevat, rrëmbeu telefonin dhe hapi kamerën. Me gishta që i dridheshin, hyri te cilësimet e aplikacionit të diktofonit, të cilin e përdorte për regjistrimin e mbledhjeve; ai mund të regjistronte zërin edhe në sfond. Telefonin e la në dhomë. Mori frymë thellë dhe doli sërish në korridor, këtë herë duke përplasur qëllimisht derën e hyrjes.
— Erdha!
Në sallon zërat u prenë menjëherë. Pas një minute, dera u hap dhe prej andej doli Melihate Bardhi, e lyer në fytyrë me një buzëqeshje të ëmbël.
— Elvanë moj, ne s’të prisnim kaq herët! Sa mirë që erdhe. Po bëhesha gati të shtroja darkën. Rri me ne, të pimë nga një çaj.
Elvana e pa atë buzëqeshje, ata sy të butë pas të cilëve fshihej llogaria e ftohtë. Dhe buzëqeshi edhe ajo.
— Faleminderit, Melihate Bardhi. Me shumë kënaqësi.
Natën, kur i shoqi e zuri gjumi në sallon — tani flinte aty, mbi divan — Elvana mori telefonin nga dhoma e gjumit. Regjistrimi kishte dalë i gjatë, gati një orë e gjysmë. Ajo gjeti pjesën që i duhej dhe e dëgjoi një herë, pastaj një të dytë, pastaj një të tretë. Më pas e kopjoi në një USB, në hapësirën cloud dhe në një USB tjetër rezervë. Tani kishte në dorë një armë. Një armë të vërtetë.
Dita e fundit e javës erdhi e zakonshme dhe e zymtë. Jashtë binte një shi i imët, qielli ishte mbuluar nga re të ulëta. Elvana u zgjua në shtatë, piu kafenë, u vesh si për në punë: kostum serioz, flokët të mbledhur, grim fare i lehtë. E dinte se atë ditë do të vendosej gjithçka, ndaj donte të dukej sa më e qetë, sa më e përmbajtur.
Iliri ende flinte. Nga kuzhina vinte aroma e petullave; vjehrra po përgatiste mëngjesin dhe këndonte nën zë diçka fetare. Gjithçka dukej si në një familje paqësore e të lumtur. Veçse ajo nuk ishte familje. Ishte fushëbetejë.
Në mesditë mbërriti “forca mbështetëse” e Melihate Bardhit. Teze Donika, motra e madhe e vjehrrës, hyri në apartament si një anije luftarake: e rëndë, zëmadhe, e vendosur të vinte rregull në shtëpinë e dikujt tjetër. Elvana ia hapi derën dhe menjëherë u përball me një lumë akuzash.
— Po ti, moj e mallkuar, si të shkon mendja ta nxjerrësh në rrugë nënën e burrit?! Si të mban toka ty! Unë me Melihaten jemi rritur bashkë që të vogla, nuk e lë njeri ta marrë nëpër këmbë! Ku e ke ndërgjegjen, moj vajzë?!
Iliri e priti gruan me lule të shtirura në dorë: tri karafila të vyshkur, të blerë me nxitim te kioska më e afërt. U përpoq ta puthte Elvanën në faqe, por ajo u tërhoq.
— Elvana, mos bëj budallallëqe, mjaft e zgjate këtë luftë, — i pëshpëriti ai. — Ta zgjidhim me të mirë, para dëshmitarëve. Mami është zemërbutë, fola me të, është gati t’i harrojë të gjitha. Vetëm edhe ti harroji dhe ktheji paratë në familje.
— Në familje, — përsëriti Elvana dhe hyri në sallon.
Aty, Melihate Bardhi kishte zënë vend në rolin e martires së madhe. Sytë i kishte të skuqur, në dorë mbante një shami, buzët i kishte mbledhur me dhimbje të studiuar.
— S’ka gjë, Donikë, do ta përballojmë edhe këtë. Zoti është gjykatësi i saj. Ne do të ikim në paqe, nëse ndërgjegjja e saj ia lejon.
Teze Donika u kthye nga Elvana, vuri duart në ije dhe ngriti mjekrën.
— Hë pra? Ç’ke për të thënë, moj pa turp?
— Melihate Bardhi, Ilir, — foli Elvana qetë, pastër, si të ishte në një mbledhje pune. — Kam për ju një ofertë të fundit paqeje. Para dëshmitarëve. Pranoni se më keni shpifur dhe premtoni se do të largoheni deri nesër pa skandal. Në atë rast nuk do të bëj kallëzim kundër jush.
Vjehrra ngriti duart në ajër me teatralitet.
— O njerëz të mirë! Po më kërcënon! Do të bëjë kallëzim! Për çfarë?! Ne u kujdesëm për ty, të dhamë për të ngrënë e për të pirë! Ti vetë i shkundje paratë, si parazite e fundit…
— Këtë e kërkuat vetë, — ia preu Elvana.
Nxori telefonin, hapi aplikacionin dhe shtypi butonin. Përmes Bluetooth-it, telefoni u lidh me televizorin. Në ekranin e madh u shfaq ikona e një skedari audio.
— Çfarë është kjo? — u ngrys teze Donika.
— Dëgjoni. Dëgjojeni të gjithë.
Dhe dhoma u mbush me zërin e vjehrrës. Pikërisht me atë zë të gërvishtur, të ulët, tinëzar.
— …Le të mbetet shtatzënë. Sapo të lindë, do të hyjë në leje lindjeje, do të dobësohet, do të bëhet më e butë, më e përkulshme. Me fëmijë në krah nuk ka ku shkon. Pastaj e trembim përmes kujdestarisë: u themi që është nënë nervoze, që na dhunon. Apartamentin në rast divorci e ndajmë me fëmijën, caktohen pjesët. Më vonë mund të më regjistrojmë edhe mua aty si gjyshe. Në fund, ajo vetë do të na i dorëzojë çelësat.
Heshtja ra mbi ta si goditje me çekan. Gota e vogël me liker që mbante teze Donika i rrëshqiti nga gishtat dhe u përplas në parket, duke u thyer me një kërcitje të thatë. Melihate Bardhi mbeti me gojë hapur, si statujë allçie. Iliri u zbardh në fytyrë, pastaj iu mbushën faqet me njolla të kuqe.
— Është nxjerrë nga konteksti! — bërtiti ai. — Kjo nuk jam unë… unë heshta! Unë nuk pranova!
— Por as nuk kundërshtove, — e korrigjoi Elvana.