— Shko menjëherë dhe laje nënën time! Ajo ka nevojë për kujdes, kurse ti rri e ngulur para televizorit! — hungëroi i shoqi.
— Hë pra, pse më rri aty si shtatore?! A më dëgjon apo jo?
Hana Kastrati u drodh sikur ta kishin prekur me dorë të ftohtë. Zëri i Besnik Nushit i ra në vesh me të njëjtën ashpërsi si një derë që përplaset papritur në mes të qetësisë. Ajo e shkëputi shikimin nga ekrani, ku heroina e re e serialit po qante mbi një dashuri të thyer, dhe pa burrin e saj: fytyrën të skuqur, flokët të shpupuritur, me atë rrudhën e përhershme të mbledhur mes vetullave.
— Çohu tani dhe shko laje nënën time! Ajo s’ia del dot vetë, ka nevojë për njeri, ndërsa ti vetëm televizorin sheh! — përsëriti ai me zë të rëndë, teksa rrëmbeu xhaketën e vjetër nga varësja.
Jashtë dimri po tërbohej. Bora binte dendur, kokëfortë, duke i ngjitur xhamave fjolla të lagështa. Errësira kishte ardhur herët, si gjithmonë në janar, dhe dritat që dilnin nga dritaret e pallateve përballë dukeshin çuditërisht të verdha, gati portokalli, sikur pas atyre mureve të huaja të ndizeshin oxhakë e të piqeshin byrekë të ngrohtë.
Hana u ngrit ngadalë nga divani. Këmbët i ishin mpirë; kishte ndenjur ashtu, pa lëvizur, të paktën dyzet minuta, ndoshta edhe më shumë. Në dhomë vinte era qepë të skuqura, por mbi të rëndonte edhe një aromë tjetër. Si spital? Jo. Më tepër si pleqëri. Këtë erë kishte filluar të lëshonte vjehrra e saj muajt e fundit.
— Sapo dola prej saj, — tha ajo me zë të ulët. — Ia ndërrova çarçafët, i dhashë ilaçet…
— Po, po, ia ndërrove, — e përqeshi Besniku, duke ia kthyer fjalët me tallje. — Atëherë pse më mori në telefon dhe u ankua se askush nuk hyn t’i hedhë sytë? Pse qenka shtrirë e lagur?
— Besnik…
— Mos më thirr “Besnik”! Nëna ime po shuhet, ndërsa ty s’të bëhet vonë! Ty të interesojnë vetëm serialet e tua!
Hana i mblodhi gishtat fort në grusht. Brenda saj u ngrit diçka e nxehtë, e hidhur, si ujë që fillon të vlojë në kraharor. Do të donte t’i bërtiste se prej tre muajsh nuk flinte si njeri; se ngrihej edhe natën për t’u marrë me plakën; se i lante përditë çarçafët; se nuk mbante mend më kur kishte dalë për herë të fundit thjesht për të ecur, pa vrapuar për në dyqan apo në farmaci. Do të donte t’i thoshte se jeta e saj ishte zhdukur diku, ishte tretur në këto ditë të njëjta, që i ngjanin njëra-tjetrës si binjake.
Por ajo nuk foli.
Besniku ndërkohë po mbathte çizmet, gati për të dalë. Ku do të shkonte? Me siguri në garazh. Atje shkonte gjithmonë kur zemërohej. Atje kishte botën e vet: vidha, dado, hekurishte, riparime të pafundme të makinës që prapë nuk ndizte. Aty ishte liria e tij. E vogël, me erë vaji e duhani, por e tija.
— Shko, pra, — ia hodhi Hana ftohtë. — Vrapo te nëna jote.
Burri u kthye nga ajo. Në fytyrën e tij u shfaq diçka e re; jo tamam zemërim. Më shumë… habi, ndoshta.
— Çfarë the?
— Atë që dëgjove. Shko ti. Laje ti, nëse mendon se unë i bëj të gjitha keq. Mua më ka ardhur në majë të hundës.
Fjalët “më ka ardhur në majë të hundës” tingëlluan çuditshëm. Tepër të thjeshta për të mbajtur gjithë atë që po i vlonte përbrenda. Lodhje quhet kur rri gjatë në këmbë, ose kur kthehesh në shtëpi duke mbajtur qeset e pazarit. Kjo, ama, ishte tjetër gjë. Sikur dikush t’ia kishte thithur ngadalë ajrin, ditë pas dite, derisa ajo tani të ishte pothuajse bosh.
Besniku mbeti te hyrja. Fytyra iu errësua gjithnjë e më shumë.
— Ti paske marrë shumë zemër, — tha ai. — Shumë fare. Mendon se ke të drejtë të më tregosh mua çfarë duhet të bëj? Në shtëpinë time?
— Në shtëpinë tënde? — Hana bëri një hap drejt tij. — Besnik, unë jetoj këtu prej njëzet e tre vjetësh. Njëzet e tre! Nëna jote nuk më ka dashur kurrë, dhe këtë e di edhe ti. Gjithmonë thoshte se unë nuk isha për ty. Se ti mund të gjeje një më të mirë.
— Edhe çfarë pastaj? Ajo është plakë, e sëmurë…
— Ka qenë kështu edhe kur ishte tridhjetë vjeçe. Edhe kur ishte dyzet. Gjithmonë ka qenë kështu. Vetëm ti nuk e shihje, sepse je djali i saj.
Besniku iu afrua, duke u ngritur mbi të me trup. Hana ndjeu aromën e kolonjës së tij, të lirë, therëse. E njëjta erë si para njëzet vjetësh, kur sapo ishin martuar.
— Mos guxo të flasësh kështu për nënën time.
— Përndryshe çfarë? — në zërin e saj hyri një teh i zemëruar. — Çfarë do të bësh, Besnik? Do të më godasësh? Do të më nxjerrësh jashtë?…
Ra heshtje. Përtej xhamave era ulërinte, duke i shtyrë vorbullat e borës mes pallateve. Diku poshtë u përplas dera e shkallëve, dikush qeshi me zë të lartë, por tingujt u shkrinë shpejt në errësirën e dimrit.
— Nuk po të njoh më, — tha i shoqi me zë të ulët. — Çfarë je bërë kështu?
Hana buzëqeshi. Thatë, pa asnjë gëzim.
— Unë? Më mirë shiko veten. Kur ishte hera e fundit që më pyete si jam? Kur u interesove çfarë ndiej? Qoftë edhe një herë të vetme gjatë këtyre muajve? Vjen në shtëpi, ha darkën që të kam bërë unë, pret që gjithçka të jetë gati e e pastër, pastaj zhdukesh në garazhin tënd. Ose ulesh para televizorit, ndërkohë që unë merrem me nënën tënde.
— Unë punoj! Unë sjell paratë në këtë shtëpi!
— Kurse unë, sipas teje, këtu po pushoj, apo jo? Po bëj pushime të gjata, ë?