Besnik Nushi shtrëngoi nofullat aq fort, sa fytyra iu ngurtësua. Dora iu drodh për një çast, pa dashje, sikur kërkonte të kapte diçka, ta përplaste, të godiste; por ai e përmbajti veten. U kthye menjëherë dhe mori korridorin, drejt e te dhoma e së ëmës.
Hana Kastrati mbeti pranë hyrjes, si e gozhduar në vend. Gishtat i dridheshin. Trupi i dukej sikur i ishte mbushur me plumb, me një peshë të ftohtë e të rëndë që e tërhiqte poshtë. U mbështet te muri dhe mbylli sytë.
Deri kur kështu? Sa kohë mund të durohej, të përkulej, të gëlltitej gjithçka në heshtje?
Iu kthye në mendje dita kur e kishte parë për herë të parë Besnikun. Tregu, balta e vjeshtës, qeset e rënda që ai ia mori nga duart dhe ia çoi deri te stacioni. Buzëqeshte hapur, me atë buzëqeshjen prej djali të mirë. Sytë i ndritnin; në ta kishte diçka të gjallë, të sinqertë. “Nuk do të lejoj të të lëndojnë”, i kishte thënë atëherë, dhe para se të ndaheshin për herë të parë, e kishte puthur në ballë.
Ku kishte shkuar ai burrë? Në ç’humbëtirë ishte tretur?
Nga dhoma u dëgjua zëri i mbytur i Besnikut. Po i thoshte diçka së ëmës. Plaka iu përgjigj dobët, me ton ankues. Hana nuk i dalloi fjalët, por e kuptoi menjëherë mënyrën si fliste: vjehrra po ankohej. Si përherë.
Ajo u kthye në dhomën e ndenjjes dhe fiku televizorin. U ul në divan dhe nguli sytë te duart e veta. I kishte të thata, me damarë të dalë në sipërfaqe. Gishtat i ishin skuqur nga larjet, nga pastrimet, nga uji e detergjentët. Në gishtin e unazës i rrinte ende rrethi i martesës, i hollë, i zbehur nga vitet.
Edhe sa?
Dera e dhomës së vjehrrës u hap. Besniku doli prej andej me fytyrë pa shprehje, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— Po, ishte vërtet e lagur, — tha. — Ia ndërrova rrobat.
Hana tundi lehtë kokën. Nuk i kishte mbetur fuqi për t’u zënë.
— Dëgjo, — burri pastroi zërin, si të mos dinte nga ta niste. — Ndoshta ka ardhur koha të ndryshojmë diçka. Mbase duhet të marrim një kujdestare. Do t’i shoh llogaritë, do të mendoj për paratë…
Hana e vështroi drejt. Në fjalët e tij nuk kishte as pendesë, as ndjesë, as kuptim të vërtetë. Kishte vetëm dëshirën për ta mbyllur çështjen shpejt, thjesht, në mënyrë që të mos i dilte më përpara.
— Mendoje, — iu përgjigj shkurt.
Besniku qëndroi edhe pak në vend, si të priste prej saj diçka tjetër. Por kur nuk mori asgjë, u kthye nga dera.
— Po dal në garazh. Do të kthehem vonë.
Dera u përplas pas tij. Hana mbeti vetëm.
Jashtë, dimri thurte dantella të bardha mbi xhama e mbi rrugë. Qyteti ishte fundosur në qetësi, i mbështjellë me një shtresë bore. Dhe pikërisht në atë heshtje, në atë bardhësi të palëvizshme, Hana e kuptoi befas me një qartësi therëse: diçka duhej të ndryshonte. Patjetër.
Vetëm se ende nuk e dinte çfarë.
Të nesërmen në mëngjes e zgjoi zilja e derës. Një tingëllimë e mprehtë, këmbëngulëse, që nuk linte dyshim se ai që ndodhej pas derës nuk kishte ndër mend të largohej. Hana hodhi sytë nga ora: shtatë. Besniku kishte ikur tashmë në punë, pa e zgjuar. Si gjithmonë.
Hodhi një rrobë shtëpie mbi supe dhe nxitoi drejt hyrjes. Përmes vrimës së derës pa një siluetë të njohur: Mimoza Beqiri, motra e vjehrrës. Ishte grua trupngjeshur, me flokë të kuq të lyer dhe me një fytyrë që dukej gjithmonë e pakënaqur.
— Po vij, po vij, — murmuriti Hana dhe hoqi shulin.
Mimoza Beqiri u fut brenda si furtunë, pa denjuar as të përshëndeste. Pas saj u shty edhe vajza, Denisa Basha, një grua rreth të tridhjetave, por që dukej më e madhe në moshë, me tipare të prera dhe sy të ligj.
— Ku është Rozafa Leka? — pyeti Mimoza me zë urdhërues, ndërsa që në korridor hoqi pallton e trashë dhe e flaku mbi komodinë.
— Po fle ende. Natën nuk ishte mirë, prandaj i dhashë ilaçin e gjumit…
— Ilaç gjumi?! — Mimoza përplasi duart me tmerr të shtirur. — A je në vete ti? Nuk jepen ashtu ato doza! Ti nuk je mjeke!
Hana përtypi me vështirësi. Brenda saj nisi të ngrihej ajo valë e nxehtë zemërimi, e njëjta që kishte mësuar ta fuste thellë, shumë thellë, vetëm që të mos shpërthente.
— Ia ka dhënë mjeku. E kam recetën…
— Ma trego!
Denisa qeshi nën hundë, me një të qeshur të shpifur, gati fëmijërore. Pa marrë leje nga askush, hyri drejt e në kuzhinë dhe filloi të hapte dollapët njëri pas tjetrit.
— Këtu qenka rrëmujë e madhe. Edhe enët janë palarë…
— Kanë mbetur që mbrëmë, — nisi të shpjegohej Hana, ndonëse e dinte fare mirë se nuk kishte pse t’i jepte llogari askujt. — U shtriva vetëm në dy të mëngjesit, nuk pata kohë…
— Nuk pate kohë! — e përqeshi Mimoza. — Ndërkohë Rozafa dergjet atje, e lagur, e sëmurë! Besniku më mori dje në telefon dhe më tregoi gjithçka. Tha se je bërë krejt e pacipë. Rri sheh televizor, ndërsa nëna e tij po shuhet!
— Kjo nuk është e vërtetë…
— Mos ma kthe fjalën! — Mimoza iu afrua aq shumë, sa Hana ndjeu erën e parfumit të lirë që i rëndonte në ajër, një aromë e rëndë, të përziente. — Kam kohë që e shoh si sillesh me motrën time. Që në fillim e kam parë. Ti nuk e do atë grua, ajo për ty është vetëm barrë!
— Ka tre muaj që kujdesem për të! Ditë e natë!
— Kujdesesh keq, — u hodh Denisa nga kuzhina, duke përtypur diçka. Hana e kuptoi me tmerr se ajo kishte gjetur byrekun e mbrëmshëm dhe po e mbushte gojën me të, pa e ngrohur fare. — Për teta Rozafën po flas.