Teta është mbushur me plagë nga qëndrimi në shtrat. I pamë dje, kur hymë ta shihnim.
— Ç’plagë thua?! — Hana Kastratit iu duk sikur dyshemeja iu zhduk nën këmbë. — Ajo nuk ka plagë! Unë e pastroj çdo ditë, e lyej, e kthej nga njëra anë në tjetrën…
— Vazhdo, vazhdo gënje, — Mimoza Beqiri u nis drejt dhomës së Rozafës. — Tani do ta shoh vetë.
Hana i shkoi pas me nxitim. Rozafa Leka rrinte shtrirë në krevat, e zbehtë, me sytë mbyllur. Frymëmarrja i dilte me zor, me një fishkëllimë të hollë. Pa pikën e kujdesit, Mimoza ia tërhoqi batanijen dhe ia ngriti këmishën e natës.
— Ja, shiko! E sheh apo jo?! — i tregoi me gisht shpinën e së motrës.
Hana u përkul. Po, aty dukej një skuqje e vogël, fare e imët, sa një monedhë. Por plagë nuk ishte. Ishte thjesht acarim nga qëndrimi i gjatë shtrirë. Ajo ia lyente përditë atë vend me krem…
— Kjo nuk është plagë, — tha me zë të ulët. — Është vetëm…
— Mbylle gojën! — ulëriti Mimoza. — Kujton se nuk e di si fillojnë këto gjëra? Njëzet vjet kam punuar infermiere! Ti ma ke shkatërruar motrën! Me qëllim e ke bërë!
— A jeni në vete? — Hana bëri një hap prapa. Duart i dridheshin. — Unë bëj gjithçka për të! Gjithçka që mundem!
— Ta marrim në telefon Besnikun? — ndërhyri Denisa, që ishte kthyer nga kuzhina ende me gojën plot. — Le ta marrë vesh se ç’bën gruaja e tij këtu.
— Tani po e marr! — Mimoza e nxori menjëherë celularin.
Hana mbeti në mes të dhomës dhe ndjeu si brenda saj gjithçka u mblodh në një nyjë të fortë. Ishte e padrejtë. E egër. Ajo kishte dhënë edhe fuqinë e fundit, kishte harruar veten, ditët e saj, jetën e vet — dhe shpërblimi ishte ky. Akuza. Poshtërim.
Rozafa hapi sytë. I kishte të turbullt, të ndezur.
— Mimoza? — pëshpëriti. — Ke ardhur?
— Këtu jam, moj zemër, këtu, — Mimoza u ul në cep të krevatit dhe, si me urdhër, e ndërroi zemërimin me një zë të butë e të mëshirshëm. — Mos u shqetëso. Ne i shohim të gjitha. Të gjitha.
Plaka ktheu kokën nga Hana. Në vështrimin e saj kishte diçka të çuditshme… një kënaqësi të fshehur, ndoshta? Një shkëndijë e vogël, e ngopur.
— Ajo… ajo nuk kujdeset… — gërhiti vjehrra me zë të ngjirur. — Harron… ilaçet…
— Gënjeshtër! — i doli Hanës pa e kontrolluar dot veten. — Ia jap gjithmonë në orar! Gjithmonë!
— Mos i bërtit të sëmurës! — Mimoza u ngrit vrik. — Edhe guxon të ulërasësh mbi të! Besnik! Besnik, më dëgjon?!
Ajo fliste në telefon. Hana dëgjoi zërin e shurdhët të të shoqit, por fjalët nuk i kapi.
— Eja menjëherë në shtëpi! — vazhdoi Mimoza. — Nëna jote është në gjendje të tmerrshme! Kurse kjo… kjo e ka humbur fare ndërgjegjen!
Biseda zgjati rreth tre minuta. Gjatë gjithë asaj kohe Denisa qëndroi te dera dhe e vështroi Hanën me një buzëqeshje që mezi e mbante të fshehur. Në sytë e saj dukej qartë kënaqësia: dikush tjetër vuante, dikush kishte rënë në gropë, ndërsa ajo rrinte sipër dhe ngrohej me atë pamje.
— Besniku po vjen, — njoftoi Mimoza, duke futur telefonin në xhep. — Dhe do të flasim me të. Siç duhet do të flasim. Sepse kështu nuk vazhdohet më!
— Po ju çfarë kujtoni se jeni?! — Hana ndjeu se diçka brenda saj kërciti. — Kjo është shtëpia ime! Familja ime! Me ç’të drejtë…
— Me ç’të drejtë?! — Mimoza u fry nga indinjata. — Kam të drejtë ta mbroj motrën time! Kurse ti… ti çfarë je, në fund të fundit? Thjesht gruaja e tij. Si erdhe, ashtu edhe ikën.
— Mami ka të drejtë, — pohoi Denisa, duke lëpirë gishtat. — Edhe unë nuk e kuptoj mbi ç’bazë jep urdhra këtu. Shtëpia është e Besnikut. Edhe nëna është e tij.
Hana u ul në një karrige. Nuk i kishte mbetur më forcë për të kundërshtuar. Edhe pse, për çfarë? Ata e kishin marrë vendimin me kohë. Mendimin e kishin formuar, dhe asgjë nuk do t’ua ndryshonte.
Jashtë dimri vazhdonte me të vetën — i pamëshirshëm, i ftohtë. Bora binte pa pushim, mbulonte oborret, makinat, stolat. Bota dukej e bardhë, e pastër… por në atë apartament sundonte një tjetër ngjyrë. Gri. E errët.
Dera u përplas — Besnik Nushi ishte kthyer. Hana ngriti sytë dhe u ndesh me shikimin e tij. Në atë vështrim nuk kishte asnjë dyshim. Faji tashmë i ishte hedhur asaj.
Besniku hoqi pallton dhe e hodhi mënjanë, pa ia hedhur as sytë gruas së vet. Shkoi drejt e te nëna, u përkul mbi të.
— Si je, mama?
— Keq, biri im, — rënkoi Rozafa Leka. — Shumë keq… Nuk më jep të ha… as ujë nuk më jep…
— Çfarë?! — Hana u ngrit në këmbë si e goditur. — Kjo është e pamundur! Dje i gatova supë me mish!
— Çfarë supe? — fryu me përbuzje Mimoza. — Me kubikë, apo jo? Plot kimikate. Të sëmurit nuk i jepen gjëra të tilla!
— Besnik, ti e di… — Hana deshi t’i afrohej, por ai e ndali me një vështrim. Të ftohtë. Të huaj.
— E di, — tha ai ngadalë. — E di që kohët e fundit je bërë disi… tjetër njeri. Flet ashpër. Nuk më dëgjon. Kurse dje ma ngrite zërin në kokë.
— Nuk të bërtita! Thashë vetëm të vërtetën!
— Të vërtetën? — ai u drejtua dhe u kthye përballë saj.