— Mos harro patën, — tha Arlind Qosja, pa e ngritur fare shikimin nga telefoni. — Mamasë i pëlqen me mollë.
Unë kisha mbetur në mes të kuzhinës me dy qese pazari në duar. Të rënda sa mezi mbaheshin. Në njërën kishte patate, karota e qepë. Në tjetrën, një patë katërkilëshe. Arlindi më kishte telefonuar në punë, gjatë pushimit të drekës, vetëm për të më njoftuar se të shtunën do të kishim miq në shtëpi. Njëzet veta. Ditëlindja e tij, pesëdhjetë e gjashtë vjeç.
Deri të shtunën kishin mbetur vetëm dy ditë.
Unë punoj si inxhiniere preventiviste. Tetë orë mes shifrash, llogaritjesh e tabelash; pastaj dyqani, pastaj kuzhina. Kështu prej dymbëdhjetë vitesh, që nga dita kur Arlindi vendosi se shtëpia jonë ishte vendi i përsosur për gostira. Kuzhinë e madhe, sallon i gjatë, oborr me skarë. Dhe, mbi të gjitha, një grua që i merrte përsipër të gjitha.
— Arlind, të kam kërkuar të më lajmërosh të paktën dy javë përpara, — i thashë ndërsa nxirrja ushqimet nga qeset. — Dy ditë nuk mjaftojnë për asgjë.
Ai vetëm ngriti supet.
— Po ç’ka kaq shumë për të bërë? Prit ca sallata, fut ndonjë gjë në furrë. Ty të pëlqen të gatuash.
Po, mua më pëlqen të gatuaj. Për dy veta. Edhe për katër, kur vijnë fëmijët. Por jo për njëzet njerëz. Jo çdo muaj e gjysmë. Dhe jo krejt e vetme.
Në dymbëdhjetë vjet, me mend, i kisha numëruar rreth nëntëdhjetë e gjashtë dreka e darka të mëdha. Afërsisht tetë në vit: ditëlindje, festa, “thjesht do kalojnë çunat”. Secila më merrte katërmbëdhjetë orë nga jeta: dy ditë për përgatitje, një mbrëmje të tërë për t’u shërbyer, gjysmë dite për pastrim. Dhe asnjëherë, as edhe një herë të vetme, Arlindi nuk kishte larë qoftë edhe një pjatë.
E futa patën në frigorifer dhe nisa të qëroja patatet.
Të premten në mbrëmje po prisja legenin e katërt me sallatë ruse. Duart më mbanin erë marinadë, uthull dhe qepë. Mbi tavolinë ishin rreshtuar tri tepsi me byrekë të vegjël: me mish, me lakër, me vezë. Në furrë piqej ngadalë pata. Në sobë ziente supa në një tenxhere dhjetëlitërshe, ndërsa përsheshi i ftohtë ishte vënë që të enjten.
Arlindi hyri në kuzhinë, mori një byrek të vogël dhe kafshoi një copë.
— Me mish qenkan pak, — tha. — Kastriot Prendi i ha nga pesë copë vetë.
— Kam bërë dyzet, — iu përgjigja.
— Dyzet për njëzet veta? I bie nga dy për secilin. Pak janë.
Pa thënë asnjë fjalë, hapa frigoriferin dhe nxora mishin e grirë.
— Edhe limonata bli nesër, — shtoi ai nga korridori. — Kola dhe ndonjë gjë për fëmijët.
I mbusha byrekët deri në një pas mesnate. Të shtunën u ngrita në gjashtë. Vendosa karriget, shtrova mbulesat, fërkova gotat derisa shkëlqyen. Arlindi u zgjua në dhjetë, piu kafenë dhe doli të blinte pijet. U kthye me dy qese: limonata, kola dhe tri shishe raki. I la mbi tavolinë, veshi këmishën e re dhe u ul të shihte futboll.
Miqtë erdhën në katër. Njëzet njerëz, dhe secilit duhej t’i hidhje pije, t’i çoje pjatën, t’i hiqje të përdorurat. Unë shkoja e vija nga kuzhina në sallon me tabaka në duar, mblidhja pjatat e pista, mbushja gotat, prisja bukën, ngrohja ushqimet që ftoheshin. Gjatë gjithë mbrëmjes nuk u ula asnjë minutë. As ujë nuk pata kohë të pija si njeri; vetëm një gllënjkë nxitimthi, nga një filxhan, në këmbë pranë sobës.
Arlindi rrinte në krye të tavolinës, tregonte histori dhe qeshte me zë. Nëna e tij hante patën me mollë dhe tundte kokën me miratim, sikur gjithçka të ishte në rregull. Një nga të ftuarat, Xhoana Sinani, gruaja e Kastriotit, më ndali teksa kaloja përsëri pranë saj me një pirg pjatash.
— Anxhela Begaj, ulu pak, moj. Ha të paktën diçka.
— Tani, — i thashë. — Sa të nxjerr të ngrohtat, do ulem.
Nuk u ula. Pas të ngrohtave erdhi ëmbëlsira. Pas ëmbëlsirës, çaji. Pas çajit, dikush pyeti: “A ka edhe ca byrekë të vegjël?”
Në njëmbëdhjetë të natës ikën të ftuarit e fundit. Mbi tavolinë kishte mbetur një mal me enë. I numërova: gjashtëdhjetë pjata, tridhjetë gota, tasa sallate, tepsi, pirunë, thika. Mbulesa ishte njollosur me panxhar dhe verë. Poshtë tavolinës kishte thërrime, një copë kastraveci të kafshuar dhe një pecetë të qullur me salcë.
Lava enë deri në një e gjysmë pas mesnate. Arlindi u shtri në dymbëdhjetë. Para se të flinte, hodhi kokën nga kuzhina, pa lavamanin plot me tenxhere dhe më tha t’i lija aty, se pjesën tjetër mund ta mbaroja të nesërmen.