Pastaj doli nga kuzhina.
Unë nuk i lashë enët për të nesërmen. I mbarova të gjitha. E dija shumë mirë ç’do të ndodhte po t’i lija aty: yndyra do të thahej, supa me panxhar do të ngjitej në faqet e tenxhereve dhe larja do të më merrte dyfish kohë.
Në mëngjes, Arlind Qosja rrinte ulur te tavolina e pastër, pinte kafenë dhe shfletonte telefonin.
— Kaloi bukur mbrëmja, — tha ai. — Të gjithë mbetën të kënaqur.
Unë nuk fola. Duart më rrihnin nga lodhja. Shpina më dhembte. Kisha punuar katërmbëdhjetë orë pa pushim dhe nuk kisha dëgjuar as edhe një “faleminderit”.
Megjithatë heshta. Si gjithmonë.
Tre muaj më vonë, Arlindi vendosi të bënte mish në zgarë. Pesëmbëdhjetë veta, kolegë nga puna. “Do pjekim vetëm ca mish, s’ka ndonjë gjë të madhe”, tha.
“Nuk ka ndonjë gjë të madhe” do të thoshte se unë, për dy ditë me radhë, mbajta në marinadë mish derri dhe pule, përgatita tri sallata, poqa kulaçë, zjeva patate, rregullova perimet e prera në pjata, bleva pjata e gota njëpërdorimshe — të cilat prapë nuk mjaftuan, ndaj në fund lava pjatat e zakonshme — ngrita tavolinat në oborr dhe nxora karriget nga shtëpia.
Arlind Qosja merrej vetëm me zgarën.
Njëri prej kolegëve, Kastriot Prendi, një burrë trupmadh me mustaqe, provoi mishin, fshiu buzët me pecetë dhe tha:
— Arlind, duart i paske flori. Mishi qenka zjarr.
— Po mundohem, — tha Arlindi, ndërsa kthente hellët dhe buzëqeshte.
Askush nuk pyeti kush e kishte marinuar atë mish. Askush nuk i pa tri legenët me sallata. Kastriot Prendi mori për herë të katërt patate me kopër dhe iu kthye Arlindit:
— Dëgjo, herën tjetër a mund ta bëjmë prapë këtu te ju? Oborri im është i vogël.
— Patjetër! — Arlindi i ra lehtë në shpatull. — Apo jo, Anxhela Begaj?
Unë qëndroja me një tabaka plot pjata të palara në duar. Duart i kisha me vaj. Përparësja, me njolla. Pesëmbëdhjetë palë sy u kthyen nga unë.
— Dy ditë kam gatuar, — thashë. — Katërmbëdhjetë orë punë. Marinadë, sallata, kulaçë, patate, perime të prera. Sa herë më thanë faleminderit? Asnjë.
Kastriot Prendi ngriu me pirunin pranë gojës. Arlindit iu zbardh fytyra.
— Po ç’ke tani, — u përpoq të qeshte ai. — Njerëzit janë mysafirë. Nuk është vendi.
— Unë nuk bëra asgjë pa vend, — iu përgjigja. — Vetëm po numëroj.
Në makinë, rrugës nga dyqani — kishim shkuar të merrnim bukë shtesë, sepse buka, si gjithmonë, nuk kishte dalë — Arlindi nuk foli për disa minuta. Pastaj tha:
— Më nxore keq para kolegëve.
— Kurse ti më nxjerr mua shërbëtore para tyre prej dymbëdhjetë vitesh, — i thashë. — Vetëm se këtë askush nuk e llogarit.
Ai nuk ktheu përgjigje. Ndezi radion. Deri në shtëpi nuk thamë më asnjë fjalë.
Në mbrëmje telefonoi Gresa Tahiri, motra e tij. Ajo telefononte gjithmonë pas “mbledhjeve” tona. Jo mua, Arlindit. Por zëri i saj dëgjohej nga kuzhina.
— Gruaja jote paska karakter, — tha Gresa. — Po ti je burri, Arlind. Është shtëpia jote. Vëri gjërat në vijë.
Gjërat në vijë. Kjo, në gjuhën e tyre, do të thoshte: Anxhela Begaj të heshtë dhe të shërbejë.
Lava edhe tepsinë e fundit, vara përparësen te grepi dhe shkova të flija.
Në shtator, Gresa Tahiri vendosi të festonte përvjetorin. Mbushte pesëdhjetë e dy vjeç. Arlind Qosja, pa më pyetur fare, i ofroi shtëpinë tonë. Njëzet e pesë të ftuar.
E mora vesh të hënën. Festa ishte të shtunën. Pra, kisha pesë ditë.
— Arlind, — i thashë. — Prapë nuk më pyete.
— Po ku të shkojë ajo? — ai rrinte në divan dhe lexonte lajmet në telefon. — Apartamentin e ka të vogël. Ne kemi sallon.
— Ne kemi sallon. Por gatimin do ta bëj unë.
— Do të të ndihmojë ajo.
Gresa nuk ndihmoi. Erdhi të shtunën në mëngjes, me fustan të ri dhe flokët e rregulluar. U ul në tavolinë dhe nisi të jepte urdhra.
— Anxhela, vendosi trëndafilat në vazo, por në atë të lartën. Anxhela, më mirë shtro mbulesën e bardhë. Anxhela, sallatën prite më imët, se një shoqe imja ka problem me dhëmbët.
Unë heshta dhe e preva sallatën më imët.
Nga ora tre, tavolina ishte gati. Njëzet e pesë veta zunë vendet. Arlindi hapte verën. Gresa pranonte urimet. Unë rrija pranë sobës dhe shpërndaja gjellën e ngrohtë nëpër pjata.
Pas dollisë së dytë, Gresa Tahiri vendosi të provonte sallatën me harengë nën shtresë perimesh.