Sapo e çoi pirunin në gojë, Gresa Tahiri ngriti zërin aq sa ta dëgjonte e gjithë tavolina:
— Anxhela Begaj, e paske bërë shumë të kripur. Mbase panxharin. Ose nuk e ke lënë harengën sa duhet në ujë.
Njëzet e pesë njerëz u mpinë në vend. Dikush uli sytë mbi pjatë. Mua m’u ndezën veshët nga turpi.
— Atëherë gatuaj vetë, — i thashë. — Kuzhina është e lirë.
Gresa u drodh lehtë.
— Po bëja shaka, — tha ajo. — Pse e merr menjëherë kaq rëndë?
— Nuk është menjëherë, — iu përgjigja. — Kam tri ditë që gatuaj për njëzet e pesë veta. Pa pagesë. Për përvjetorin tënd. Në shtëpinë time.
Heshtja ra si kapak mbi tavolinë. Arlindi e la tapahapësen mbi mbulesë.
— Anxhela, — foli ai me zë të ulët, — ta lëmë për më vonë.
— Më vonë kur? — e pyeta. — Pasi të laj edhe tridhjetë pjata të tjera?
U ktheva në kuzhinë. Duart më dridheshin. Jo nga frika, por nga inati. Dymbëdhjetë vjet. Gati njëqind dreka e darka me njerëz. Dhe as edhe një herë, asnjë “faleminderit” prej Gresës. Vetëm vërejtje: herë pak kripë, herë shumë kripë; herë mbulesa s’ishte e duhura, herë pirunët nuk qenë vendosur siç duhej.
Në mbrëmje, kur të ftuarit u shpërndanë, Arlind Qosja hyri në kuzhinë.
— Më turpërove para motrës, — tha.
Unë po laja gotat. Ishin njëzet e gjashtë; njërën Gresa e kishte thyer dhe nuk ishte munduar as të kërkonte falje.
— Ti më turpërove para njëzet e pesë njerëzve, — ia ktheva. — Kur nuk the asnjë fjalë.
Ai shkoi në dhomën e gjumit. Derën e mbylli fort, me një shtyrje të rëndë.
Unë vazhdova t’i laja enët vetëm. Si gjithmonë.
Atë natë i numërova: tetëdhjetë e pesë pjata, njëzet e pesë gota, tri tepsi, pesë tenxhere, tasat e sallatës, enët e salcave, pirunë, thika e lugë. Dy orë e njëzet minuta punë të pastër para lavamanit. Mbarova në një pas mesnate, fika dritën dhe u ula në stolin e kuzhinës. Shpina më digjte. Gishtat më ishin fryrë nga uji i nxehtë.
Një javë më pas, Arlindi njoftoi se për Vitin e Ri do të kishim tridhjetë të ftuar.
Tridhjetë. As nuk u habita më. Vetëm e shkrova numrin në një copë letër dhe e ngjita te frigoriferi.
Tri ditë rresht gatova. Ia nisa më njëzet e nëntë. Supë e mpiksur mishi, pjatë e ftohtë me xhelatinë, tri lloje sallatash, byrek me peshk, rosë e pjekur, patate fshati, asortimente mishi e djathi, kanape, dy torta. Arlindi bleu pemën e Vitit të Ri, e vendosi në sallon dhe i hodhi sipër dritat. Kaq ishte ndihmesa e tij.
Më tridhjetë e një dhjetor, në orën katër pasdite, vura përparësen. Atë të vjetrën, blu, me xhep përpara, ku mbaja gjithmonë peshqirin. Dymbëdhjetë vjet me të njëjtën përparëse. I ishte zbehur ngjyra, ishte ngrënë në disa vende dhe njëri rrip ishte qepur dy herë.
Mysafirët nisën të vinin në shtatë. Deri në nëntë, salloni ishte mbushur plot: tridhjetë veta. Kushërinj, kolegë, fqinj, Gresa me të shoqin. Arlindi qëndronte te dera, shtrëngonte duar, përqafonte njerëz, i rrihte miqësisht pas shpine. Unë çoja pjatat nga kuzhina në sallon. Para e mbrapa. Pa pushim.
Rreth dhjetë e gjysmë vendosa mbi tavolinë porcionin e katërt të asortimenteve, sepse tri të parat i kishin mbaruar, dhe u ktheva në kuzhinë për gjellën e ngrohtë. Rosa po piqej ende në furrë. Patatet, në tenxhere, po ftoheshin dhe duheshin ngrohur sërish. Vendosa tiganin në zjarr.
Arlindi hodhi kokën nga dera e kuzhinës. Kravatën e kishte shtrembër, faqet të skuqura, gotën në dorë.
— Ku është e ngrohta? — pyeti. — Të ftuarit po presin. Kastrioti pyeti për herë të tretë.
Unë rrija pranë sobës. Përparësja ishte plot njolla. Duart më mbanin erë qepë, hudhër dhe peshk. Pas murit qeshnin tridhjetë njerëz që ai i kishte ftuar. Njerëz që unë po i ushqeja.
— Do të jetë gati mind, — thashë.
— Hajde pak më shpejt, — piu një gllënjkë nga gota. — Është festë, fundja.
Festë. Unë kisha tri ditë që gatuaja. Atë mëngjes, më tridhjetë e një dhjetor, isha ngritur në gjashtë. Nuk kisha vënë grim. Nuk kisha krehur flokët. Nuk kisha pasur kohë. Madje as rrobat nuk i kisha ndërruar; poshtë përparëses mbaja po atë bluzë me të cilën kisha pastruar peshkun.
Arlindi u kthye në sallon. E dëgjova tek thoshte: “Tani, tani, e ngrohta po vjen!” Pastaj shpërtheu e qeshura.
Unë ula sytë te duart e mia: të skuqura, të ashpra, të shënuara nga një djegie e freskët.