Zhurma e tenxheres bosh, që u përplas fort në fund të lavamanit, dukej sikur duhej të ishte nota e fundit e kësaj melodie poshtërimi. Vjollca Lufta rrinte në mes të kuzhinës me shpatullat drejt, ndërsa në sy i ndizej një shkëlqim i keq, triumfues. Madje nuk kishte marrë mundimin as të fshinte spërkatjet nga robdishani i saj prej mëndafshi.
Fjolla Kastrati, e ngrirë te pragu i derës, uli ngadalë telefonin.
— E derdhe të gjithin? — pyeti ajo me zë të ulët, pa lëvizur asnjë muskul të fytyrës.
— Të gjithin! — ia preu vjehrra, duke fshirë duart me peshqir si një fitimtare. — Ajo gjë nuk hahej. Kripë e helm, asgjë tjetër. Unë nuk do të lejoj të ma helmosh djalin me atë lëng të shpifur. A e di ti që Gentian Marku ka stomak të ndjeshëm? Apo ke vendosur me qëllim ta shkatërrosh?
— Gentiani e ka stomakun për bukuri, Vjollca Lufta. Dje hëngri tri pjata nga ai borsh dhe kërkoi edhe një tjetër.
— Hëngri nga edukata! — shpërtheu vjehrra, duke iu afruar. — Djali im është rritur shumë mirë për të ta thënë të vërtetën në sy. Prandaj jam unë këtu, që ta them. Ti nuk je zonjë shtëpie, moj Fjolla. Ti je një gabim.
Fjolla hodhi sytë nga ora. Ishte gjashtë e mbrëmjes. Gentiani do të vinte pas një ore. Zakonisht, në këtë kohë, ajo niste të vërtitej në kuzhinë: skuqte bukë, priste sallatë, përpiqej të zbuste thumbat në bisedat me “nënën e dytë”. Por sot diçka brenda saj kërciti. Ndoshta ishte tingulli i kapakut që fluturoi në lavaman.
— Pra, borshi nuk ekziston më, — tha Fjolla qetësisht.
— Nuk ekziston. Dhe mos shpreso se do të të lejoj ta gatuash përsëri atë tmerr. Darkën do ta bëj vetë.
— Mos u lodhni, — Fjolla hapi sërish ekranin e telefonit. — Unë tashmë e kam zgjidhur.
— Çfarë zgjidhjeje? — Vjollca Lufta ngushtoi sytë me dyshim. — Do të vraposh në market për ushqime gjysmë të gatshme?
— Jo, pse të lodhem? Thjesht porosita pica.
Vjehrra u mbyt me ajrin.
— Pica? Për darkë? Për burrin tënd, që punon dhjetë orë në ditë?
— Jo për burrin, — Fjolla shtypi butonin e pagesës në aplikacion. — Porosita një pica për një person. Për veten time. Me açuge të dyfishta dhe spec djegës. Gentiani nuk i duron dot, ju e dini shumë mirë.
— Po Gentiani? — Vjollca Lufta u ul rëndë në karrige. — Po unë?
— Ju, nënë, sapo thatë se do ta përgatisni vetë darkën. Atëherë, urdhëroni. Produktet janë në frigorifer, tenxherja në lavaman. Vetëm lajeni më parë, se është gjithë njolla yndyre.
— Ti… ti po më flet me paturpësi? — zëri i vjehrrës iu drodh. — Po e lë familjen pa ngrënë vetëm se të është prekur krenaria?
— Përse pa ngrënë? Ju jeni këtu. Ju jeni gjeniu i kuzhinës, mbrojtësja e stomakëve të ndjeshëm. Gentiani do të jetë i lumtur të provojë ushqimin tuaj dietik. Ndërsa unë sot kam pushim. Do ta ha picën në dhomën e gjumit dhe do të shoh serial.
Fjolla u kthye dhe shkoi drejt dhomës së saj, duke e lënë Vjollca Luftën vetëm me tenxheren bosh e të palarë. Pas dyzet minutash, zilja e derës ra. Korrieri i dha një kuti prej nga dilte një aromë hyjnore hudhre dhe erëzash.
— Fjolla! — u dëgjua zëri i vjehrrës nga kuzhina. — Ku është mielli? Nuk po e gjej miellin!
Fjolla doli në korridor me kutinë në duar.
— Në dollapin djathtas, në raftin e sipërm. Pranë çikores suaj të preferuar.
— Këtu është bosh!
— Ah, po, tani m’u kujtua.