E harrova fare. Dje e mbarova të gjithin për ato byrekët e vegjël që ju i quajtët “sholla gome” dhe pastaj ua hodhët zogjve. Kështu që miell nuk ka. Edhe mish, meqë ra fjala, nuk ka më; i gjithë ishte te borshçi që tani po shëtit nëpër tubat e kanalizimeve.
— Po tallesh me mua? — Vjollca Lufta doli me vrull në korridor, me telin e rrahjes së vezëve ende në dorë. — Me çfarë pres që të gatuaj unë?
— Me dashuri dhe përkujdesje, mama. A nuk thoshit ju se këto janë përbërësit kryesorë në çdo shtëpi?
Në atë çast, çelësi u rrotullua në bravë. Gentian Marku hyri brenda, duke fërkuar sytë e lodhur. Sapo nuhati ajrin, fytyra iu çel.
— O, picë? Fjolla, je shpëtim. Kam vdekur urie, as drekë nuk pata kohë të haja sot.
— Nuk është për ty, bir! — shpërtheu Vjollca Lufta dhe iu afrua me hapa të shpejtë. — E ka porositur vetëm për vete. Për një person! E kupton çfarë egoizmi?
Gentiani mbeti në vend, duke parë njëherë të ëmën, njëherë të shoqen.
— Si vetëm për vete? Po darka? Fjolla, ku është borshçi? Kam menduar gjithë ditën për të.
— Pyet mamanë tënde, — ia ktheu Fjolla shkurt, ndërsa hapte kutinë dhe kafshonte një copë brumi të nxehtë.
— Mam?
— Ishte tepër i kripur, Gentian! E derdha. Për të mirën tënde e bëra.
— Tepër i kripur? — ai rrudhi ballin. — Dje hëngra dy pjata. Ishte i përsosur.
— Ty të është dukur ashtu! — Vjollca ngriti duart lart, si të thërriste qiellin dëshmitar. — Nga stresi, shijet të janë mpirë. Kurse unë, si nënë, e kam detyrë të kujdesem për shëndetin tënd. Fjolla, përkundrazi, nuk do të gatuajë nga e para; vendosi të hajë me demonstratë ushqime kutish.
— Prit pak, — Gentiani kaloi në kuzhinë dhe hodhi sytë te lavamani bosh. — Ti derdhe një tenxhere pesëlitërshe me mish dhe perime vetëm sepse të shkoi mendja se kishte shumë kripë?
— Nuk më shkoi mendja, ashtu ishte!
— Dhe tani çfarë duhet të ha unë?
— Mama do të shpikë diçka, — u dëgjua zëri i Fjollës nga dhoma e ndenjjes. — Pak më parë po kërkonte miellin.
— Nuk kemi asgjë për të gatuar, Gentian, — tha vjehrra me zë të rënë. — Gruaja jote nuk di fare të planifikojë as buxhetin, as blerjet.
— Mam, Fjolla bën pazaret një herë në javë, me listë. Nëse ti hedh ushqimin e gatshëm në lavaman, kjo nuk do të thotë se ajo planifikon keq. Do të thotë që sonte mbetëm pa darkë për fajin tënd.
— Ti… ti po më fajëson mua? — sytë e Vjollca Luftës u mbushën menjëherë me lot. — Unë erdha për një muaj te ju që t’ju ndihmoja, që t’ju rregulloja shtëpinë, që më në fund ti të ushqeheshe si njeri…
— Unë jam ushqyer shumë mirë këto pesë vitet e fundit, sa kohë kemi jetuar vetëm të dy, — e ndërpreu Gentiani prerë. — Fjolla, më jep një copë?
— Jo, — Fjolla e tërhoqi kutinë pak më larg. — Ka açuge. Ti nuk i duron dot.
— Tani nuk më intereson më. Jam aq i uritur, sa do të haja edhe atë shollën që poqët dje.
— Shollën mama ua dha pëllumbave, — i kujtoi Fjolla qetësisht. — Kështu që më vjen keq.
Gentiani psherëtiu dhe u kthye nga e ëma.
— Mam, kam pasur një ditë të rëndë. Doja të vija në shtëpi, të haja një pjatë borshç dhe të shtrihesha për të fjetur. Në vend të kësaj, gjej kuzhinën bosh dhe një sherr në mes të korridorit. Të lutem, shko në dhomën tënde. Unë do të porosis diçka për ne.
— Unë nuk ha atë helm me kuti! — deklaroi Vjollca Lufta me krenari të lënduar.
— Atëherë shtrihuni pa ngrënë.
Mbrëmja u zvarrit në një heshtje të nderë. Vjehrra u mbyll në dhomën e mysafirëve dhe, herë pas here, nga brenda dëgjoheshin psherëtimat e saj të rënda.