Fjolla Kastrati mbaroi copën e fundit të picës, lau duart dhe u ul para laptopit. Gentian Marku, që kishte porositur sushi për vete, përtypte pa pikë gëzimi rolet në kuzhinë.
Rreth një orë më vonë, dera e dhomës së mysafirëve u hap pak. Vjollca Lufta, tashmë me këmishë nate, doli tinëz dhe u afrua te frigoriferi.
— Aty s’ka asgjë përveç kefirit, — tha Fjolla, pa e kthyer fare kokën.
Vjehrra u drodh sikur e kishin kapur në faj.
— Doja vetëm pak ujë.
— Uji është te filtri. Ndërsa kefirin, po të isha në vendin tuaj, nuk do ta pija. I skadon afati nesër. Kushedi, mos stomaku juaj kaq delikat nuk e përballon.
— Je bërë shumë thumbuese, Fjolla. Dikur ishe vajzë e ëmbël.
— Dikur ju nuk m’i derdhnit mundimet në tualet, Vjollca Lufta.
— Unë desha të bëja mirë!
— Jo. Deshët të tregonit kush komandon këtu. Të më kujtonit se vendi im është pranë sobës, por vetëm nën drejtimin tuaj të mençur. Ja ku jemi tani: soba është bosh.
— Mendon se fitove? — Vjollca iu afrua, me zërin të ulët e plot helm. — Gentiani do të jetë gjithmonë në anën time. Unë jam nëna e tij.
— Ai është në anën e arsyes. Dhe për momentin arsyeja i thotë se, për shkak të veprimit tuaj, mbeti pa supën e tij të preferuar.
— Ishte e kripur! — nguli këmbë ajo.
— Mirë atëherë, ta provojmë.
Fjolla u ngrit, shkoi te koshi i mbeturinave dhe nxori prej andej një kavanoz të vogël, nga ata të ushqimit për fëmijë.
— Ç’është kjo? — u vrenjt Vjollca Lufta.
— Një porcion borshçi që e kisha hequr mënjanë për kolegen time, para se ju të hynit në kuzhinë. Ajo donte ta provonte, sepse kërkoi recetën. Doni ta thërrasim Gentianin tani dhe ta shijojë para jush?
Fytyra e vjehrrës kaloi nga e zbehtë në të kuqe flakë.
— Ti… ti e ke bërë me qëllim këtë!
— Jo, kështu e solli rasti. Pra, ta thërrasim Gentianin? Apo pranojmë që borshçi ishte në rregull, ndërsa sjellja juaj jo?
Vjollca Lufta nuk foli. Vetëm merrte frymë rëndë. Në korridor u shfaq Gentiani.
— Ç’është ky zhurmim? Po grindeni prapë?
— Jo, bir, — nxitoi të thoshte e ëma. — Thjesht… po flisnim për mëngjesin. Fjolla premtoi të bëjë petulla.
— Nuk premtova, — e korrigjoi Fjolla qetë. — Nesër unë dhe Gentiani do të hamë mëngjes në një kafene, rrugës për në punë. Kurse ju, mama, mund të përdorni shërbimin e dërgesës së ushqimeve. Do t’jua instaloj unë aplikacionin.
— Unë nuk di të merrem me këto shpikjet tuaja!
— Do t’ju duhet të mësoni. Përndryshe, keni kefir.
Të nesërmen në mëngjes, Vjollca Lufta ishte çuditërisht e heshtur. Nuk tha asgjë për ngjyrën e perdeve, nuk preku kavanozët e erëzave dhe nuk u përpoq t’i radhiste sipas mendjes së saj. Kur Fjolla dhe Gentiani u bënë gati të dilnin, ajo doli në korridor.
— Gentian, kur kthehesh?
— Vonë, mam. Kemi mbledhje.
— Po… dreka?
— Do të hamë në zyrë. Fjolla, je gati?
— Po, ikim.
Ata dolën, duke e lënë Vjollca Luftën në qetësinë e banesës së zbrazët. Gjatë gjithë ditës ajo u end nga një dhomë në tjetrën, hapi dollapë, hodhi sytë nëpër rafte, por kudo përplasej me një rregull të përsosur, pikërisht atë rregull që i digjej ta prishte nën emrin e “ndihmës”. Nga dreka, uria iu bë e padurueshme. Hapi frigoriferin: kefir, një vezë dhe gjysmë qepe.
— Po tallet me mua, — pëshpëriti. — Me siguri po tallet.
Në fund, vendosi të provonte të gatuante vetë diçka.