U përpoq të ndizte sobën, por paneli modern me induksion nuk i bindej pa shtypur disa butona të caktuar. Pikërisht ata butona që Vjollca Lufta i kishte shpërfillur gjithmonë, duke kërkuar me zë të prerë që Fjolla Kastrati “ta vinte në punë atë makineri djalli”.
Telefoni mbi komodinën dha një tingull të shkurtër. Vjehrra e mori me përtesë, sikur po kapte diçka të padëshiruar. Ishte mesazh nga Fjolla: “Udhëzuesi i sobës është në sirtarin e parë poshtë lavamanit. Fjalëkalimi i Wi-Fi është data e dasmës sonë; Gentiani jua tha dje. Në aplikacionin e porosive kam lidhur kartën time, mund të porosisni ushqime deri në 2 000 Lekë. Ju lutem, mos merrni gjëra të panevojshme.”
Vjollca Luftën e përfshiu një valë zemërimi. Për një çast deshi ta përplaste telefonin pas murit. Por në vend të kësaj… hapi aplikacionin. Fotografitë e ushqimeve dukeshin tepër joshëse për t’u injoruar.
Në mbrëmje, kur çifti u kthye në shtëpi, që te dera i priti një aromë e pabesueshme.
— Uaa! — Gentian Marku hyri i pari në kuzhinë. — Qofte? Mami, e gjete më në fund miellin?
— Porosita galetë për lyerje, — ia ktheu Vjollca Lufta thatë, pa ia hedhur sytë nuses. — Edhe mish. Edhe perime.
Mbi tavolinë ishte vendosur një tigan me qofte të skuqura bukur, të arta në sipërfaqe, dhe pranë tij një tenxhere me pure patatesh.
— Uluni dhe hani, — urdhëroi vjehrra. — Se pastaj do thoni prapë që po ju lë pa bukë.
Fjolla u ul qetësisht, mori pirunin dhe preu me kujdes një copë të vogël nga qofteja.
— Hë, si është? — pyeti Vjollca Lufta me sfidë në zë. — Mos është e kripur më shumë seç duhet?
Fjolla e përtypi ngadalë, pa ia shmangur shikimin.
— Kripa është tamam. Gati po aq e shijshme sa supa ime.
Gentiani u mbyt me ujin që po pinte, ndërsa Vjollca Lufta u kthye menjëherë nga dritarja, si për të fshehur fytyrën.
— Recetën e gjeta në internet, — mërmëriti ajo. — Shkruhej: “qoftet ideale”.
— E rëndësishme është që ia dolët me aplikacionin, — buzëqeshi Fjolla. — Ky është hap i madh përpara.
— Mos u gëzo para kohe, — vjehrra u kthye nga ajo, dhe në sy iu ndez prapë ajo shkëndija e njohur, vetëm se këtë herë pa atë ligësinë e mëparshme. — Nesër do mësoj si porositen ushqimet për gjithë javën. Dhe po bleve përsëri atë çikoren tënde të tmerrshme në vend të kafesë normale, do ta zgjedh vetë llojin më të mirë. Me kartën tënde.
— Dakord, mami, — pohoi Fjolla. — Vetëm një kusht: ushqimi nuk derdhet më. Edhe kur ju duket se i mungon pak piper.
— Do ta shohim, — tha Vjollca Lufta dhe u ul përballë nuses. Pastaj, pas një pauze të shkurtër, shtoi: — Meqë ra fjala, Fjolla… ajo pica jote me açuge… vërtet ishte e mirë?
Fjolla i shkeli syrin Gentianit.
— Doni ta porosisim nesër për dy veta?
— Për tre! — ndërhyri Gentiani menjëherë. — Jam gati ta marr përsipër rrezikun.
Për herë të parë që kur kishte ardhur në atë shtëpi, Vjollca Lufta buzëqeshi. Ishte një buzëqeshje e hollë, mezi e dukshme, por e sinqertë.
— Mirë pra. Por vetëm nëse ka djathë tamam, jo atë gomën që të pëlqen ty.
Mosmarrëveshja nuk u shua krejt atë mbrëmje; përpara i prisnin ende plot beteja të vogla për rregullat dhe territorin. Megjithatë, në atë banesë tenxheret nuk përfunduan më të përplasura në lavaman. Ndonjëherë, për të vendosur paqe në shtëpi, mjafton t’u bësh të qartë të gjithëve se zonja e shtëpisë është vetëm një, por edhe mysafirëve u ofrohet gjithmonë një menu për të zgjedhur. Edhe kur ajo zgjedhje nis nga një tenxhere bosh dhe nga një porosi për një person të vetëm.