— Mblidhi plaçkat, Arjana Qosja. Unë dhe Xhoana Gjini e kemi biseduar mirë këtë punë dhe arritëm në një përfundim: në gjendjen ku jeni, të kapesh pas apartamentit në kryeqytet nuk quhet më dinjitet, por kokëfortësi e pastër.
— Për ca kohë do të rrini te shtëpia e fshatit, do të merrni ajër të pastër, ndërsa këtu do të vendoset Xhoana Gjini me fëmijët.
Lindita Elezi, vjehrra ime e paçmuar, kishte zënë vend në korridor me atë pamjen e një gjenerali fitimtar që ka ardhur të marrë trofetë që, sipas tij, i takojnë me të drejtë.
Pas shpinës së saj përdridhej kunata, Xhoana Gjini. Ajo tashmë po i hidhte sytë me llogari letër-murit tim italian dhe dukej sikur, në mendjen e vet, po vendoste se ku do t’i rrinte divani, ku dollapi e ku tavolina.
Burri im, sipas asaj që dinin ata, kishte humbur biznesin dhe ne kishim mbetur pa asnjë lek. Të paktën, këtë version u lamë të dëgjonin të afërmit. Në të vërtetë, Qazim Beqiri kishte mbyllur në kohë një kompani që po dilte me humbje, ishte shkëputur nga ortakë të dyshimtë dhe i kishte kaluar më herët pasuritë tona personale në një zonë të sigurt.
Pra, nuk kishte ndodhur asnjë tragjedi. Mirëpo fjala “falimentim” ndikoi te farefisi i burrit tim pothuajse njësoj si era e gjakut te peshkaqenët.
Për vite me radhë, Qazim Beqiri kishte qenë për ta një bankomat i hapur ditë e natë. Firma e tij merrej me furnizime pajisjesh të ndërlikuara dhe ai punonte gati pa pushim. Ndërkohë Xhoana Gjini, e cila falë përpjekjeve të së ëmës kishte mbaruar një institut të çuditshëm, ndërronte vendet e punës më shpesh sesa çantat.
Sa herë që kunatës i niste një etapë e re e “gjetjes së vetes”, Lindita Elezi i telefononte të birit me zë tragjik: “Ti je vëllai i saj, e ke detyrim ta ndihmosh!”. Dhe vëllai ndihmonte. I paguante kurse, i shlyente borxhet e kartave, i blinte edhe pushime në bregdet.
Tani, kur sipas tyre burimi i parave ishte tharë, fytyra e vërtetë doli menjëherë në sipërfaqe. Ato menduan se ishim dobësuar dhe erdhën të ndanin atë që, në përfytyrimin e tyre, kishte mbetur prej nesh.
— Sa bamirësi familjare e papritur, mama, — thashë qetë, duke u mbështetur te banaku i kuzhinës. — Nuk ka nevojë për këto frazat tuaja therëse. Po shoh se keni vendosur të na bëni të lumtur me zor, madje në përmasa të mëdha?
— Unë po veproj vetëm nga kujdesi për familjen! — ngriti mjekrën me krenari vjehrra dhe hyri në sallon pa i hequr fare këpucët e rrugës.
— Qazim Beqiri tani është pa punë, ju jeni të varfër. Nuk keni me çfarë të paguani as faturat. Xhoana Gjini do të jetojë këtu dhe do t’i mbulojë shpenzimet. Ku është e keqja? Njerëzit e një gjaku duhet të qëndrojnë pranë njëri-tjetrit!