E vështroja gjithë këtë shfaqje me një buzëqeshje të lehtë në cep të buzëve. Brenda meje, çuditërisht, u zgjua një kureshtje gati shkencore, si ajo e një biologu që ndjek me vëmendje sjelljen e pazakontë të grabitqarëve të vegjël.
Lindita Elezi rregulloi jakën me gëzof të palltos, krejt e bindur se ishte ajo që mbante në dorë situatën dhe se fjala e saj duhej të merrej si urdhër.
— Ti, Arjana, duhet ta kuptosh mirë një gjë: tani që Qazim Beqiri dështoi me punët e veta, kjo banesë është pasuria e vetme që ju ka mbetur. Xhoana Gjini do të futet këtu, që shtëpia të mos rrijë kot bosh, ndërsa ju mund të shkoni të jetoni jashtë qytetit, të mbillni ndonjë kopsht, të nxirrni ndonjë gjë nga toka. Kjo quhet mençuri financiare elementare!
E ula filxhanin mbi pjatëz dhe porcelani lëshoi një tingull të hollë.
— Mençuri financiare elementare, zonja Lindita, është të dish se detyrimet mujore të kësaj banese shkojnë rreth shtatë mijë Lekë, ndërsa qiraja reale për një apartament të tillë në treg kap afërsisht nëntëdhjetë mijë.
E pashë drejt në sy dhe shtova qetë:
— Pra, në thelb, ju po më propozoni që unë të mbaj vajzën tuaj me tetëdhjetë e tre mijë Lekë çdo muaj, vetëm duke e mbështjellë këtë kërkesë me fjalë të bukura për ndihmë familjare.
Vjehrra përplasi duart në ajër, e fyer deri në palcë. Sytë iu hapën të mëdhenj, sikur sapo kisha thënë diçka krejt të pamendueshme.
— Ç’janë këto mijëra që përmend?! Kujt i duhet ajo kutia jote prej betoni për kaq para! Ju jeni të falimentuar. Në vend që të na falënderoni që po pranojmë t’jua ruajmë banesën, na nxirrni edhe llogari!
— Bujaria juaj tingëllon po aq bindëse sa një kanaçe bosh që rrokulliset në erë, — përfundova unë pa e ngritur zërin.
Në atë çast vendosi të futej në bisedë edhe Xhoana Gjini. Bëri një hap përpara dhe i kryqëzoi krahët mbi gjoks. Pak më herët, e kisha parë si kalonte gishtin mbi komodinën time, me sa duket duke vlerësuar nëse do t’i përshtatej apo jo arredimit të saj të ardhshëm.
— Mjaft u solle si e zgjuar! — më hodhi ajo prerë.
Pastaj, me tonin e dikujt që beson se ka gjetur goditjen përfundimtare, vazhdoi:
— Biznesi i Qazim Beqirit ishte familjar. Kjo do të thotë se edhe borxhet janë të përbashkëta. Nëse nuk më lejon të banoj këtu, kreditorët prapëseprapë do ta marrin apartamentin si pasuri të fituar gjatë martesës.
Unë u ngrita pa nxitim, shkova te dollapi, nxora prej andej një dosje të hollë blu dhe prej saj mora një fletë të trashë, me vula dhe nënshkrime.
— Histori interesante, Xhoana, — thashë me butësi, — vetëm se pjesa e provave çalon keq. Kjo banesë më është dhuruar nga gjyshi im tre vjet para se unë të njihja fare vëllanë tënd. Është pronë personale. As kreditorët, e aq më pak të afërmit tepër të përkujdesur, nuk kanë asnjë lidhje juridike me të.
Xhoana puliti sytë disa herë radhazi. Siguria që i rrinte në fytyrë u kris dukshëm, por, siç pritej, paturpësia doli më e fortë se logjika.