— Po ç’rëndësi ka kush ia ka dhuruar kujt! Qazim Beqiri është vëllai im! Kur ju vetë i keni humbur të gjitha, jeni të detyruar të ndani me familjen! Nuk bëhet njeriu kaq dorështrënguar!
— Njohuritë e tua juridike janë vërtet mbresëlënëse, si balet mbi një fushë me mina, — i thashë ëmbël, ndërsa e futa dokumentin sërish në dosje.
Lindita Elezi e kuptoi se pushtimi paqësor i territorit kishte dështuar dhe vendosi të nxirrte në skenë artilerinë e rëndë. Fytyra iu ngrys, iu bë pothuajse prej guri, si e një njeriu që ishte mësuar të jepte dënime familjare në krye të tavolinës.
— Atëherë dëgjoni mirë! — përplasi befas pëllëmbën mbi shpinoren e karriges. — Nëse nuk pranoni ndihmën tonë, unë do ta heq Qazim Beqirin nga testamenti! Apartamenti im me tri dhoma në qendër do t’i mbetet vetëm Xhoana Gjinit, kurse ju do të endeni deri në pleqëri nëpër shtëpi me qira! Nuk do t’ju lejoj të më shtrydhni edhe fuqitë e fundit!
Në mendje, gati sa nuk i duartrokita. Lëvizje klasike, me shumë dramë. Do të kishte qenë goditje e bukur, po të mos ekzistonte një hollësi e vogël, të cilën vjehrra ime kishte vite që bënte sikur nuk e mbante mend.
— Po flisni për atë apartamentin me tri dhoma, që u privatizua në vitin nëntëdhjetë e pesë në pjesë të barabarta mes jush dhe Qazim Beqirit, atëherë ende i mitur? — ngrita lehtë vetullën dhe e pashë drejt e në sy. — Për të njëjtën banesë, gjysma e së cilës, sipas ligjit, vazhdon t’i përkasë atij dhe që ju, fizikisht e juridikisht, nuk mund t’ia lini të gjithën dikujt tjetër pa pëlqimin e tij?
Lindita u drodh. Duart nisën t’i dridheshin pabesisht. E gjithë siguria e shtirur filloi t’i binte copa-copa, si suva e vjetër nga muri.
— Ai s’ka asnjë të drejtë! Ajo është shtëpia ime! Unë e kam rritur, ai më ka borxh gjithë jetën! — klithi ajo, duke humbur përfundimisht atë pamjen e vet madhështore.
— Kërcënimet tuaja më trembin afërsisht sa një arush prej pelushi në kopsht fëmijësh, — u përgjigja qetë, me krahët kryqëzuar mbi kraharor.
Në korridor ra një heshtje e ngjeshur, e rëndë, që dukej sikur mund të pritej me thikë.
— Dhe tani, — përplasa duart një herë dhe e ndryshova tonin menjëherë, pothuajse në të gëzuar, — kam edhe unë një kundërpropozim të mrekullueshëm për ju. Meqenëse qenkeni kaq të etura të kujdeseni për ne, të gjorët, fatkeqët, të varfëruar papritur.
Lindita Elezi ngushtoi sytë me dyshim. E ndjeu se diçka nuk shkonte, por tashmë ishte vonë për t’u tërhequr.
— Pranojmë, — shpalla solemnisht. — Do të shpërngulemi.
— Më në fund, shumë mirë, — shfryu e lehtësuar Xhoana Gjini.