Madje fërkoi edhe pëllëmbët, sikur sapo kishte mbyllur një marrëveshje fitimprurëse.
— Kështu duhej të kishit bërë që në fillim. Se na e kthyet shtëpinë në teatër kot më kot.
— Vetëm se nuk do të shkojmë në vilë, — thashë unë, duke i dhuruar një buzëqeshje aq të qetë, sa gëzimi i Xhoana Gjinit iu shua menjëherë në fytyrë.
Pikërisht atë çast, nga dhoma e gjumit doli Qazim Beqiri. Kishte veshur pantallona shtëpie, mbante në dorë një sanduiç dhe dukej i kënaqur deri në majë të kokës, sikur kjo skenë po i argëtonte pa masë.
— Ne do të shpërngulemi te ju, zonja Lindita Elezi, — vazhdova me zë të ëmbël. — Në metrat katrorë që i takojnë ligjërisht bashkëshortit tim. Para, siç e thatë edhe vetë, nuk kemi. Pra, ju, si nënë e dashur dhe me pension të rregullt, do të merreni me ushqimin tonë.
Pastaj ngrita pak supet dhe shtova:
— Ndërsa këtë apartament do t’ua jap me qira njerëzve seriozë. Të ardhurat do t’i përdor për projektin e ri.
Qazimi përfundoi së përtypuri sanduiçin, erdhi pranë meje, më hodhi krahun rreth belit dhe më puthi lehtë në tëmth.
— Plan i shkëlqyer, Arjana, — tha ai me një gjallëri të dyshimtë, duke ia hedhur një vështrim dredharak së ëmës. — Mami, do të sjell edhe baterinë time. Tani që jam pa punë, kam gjithë kohën e botës. Do të ushtrohem nga mëngjesi deri në darkë. Thonë se roku i rëndë është ilaç i mirë për të nxjerrë stresin. Për të fjetur, do të na mjaftojë salloni yt. E ke boll të madh.
Fytyra e Lindita Elezit u zgjat. Ajo lëvizte sytë e hutuar nga qetësia ime te kënaqësia e hapur e Qazimit dhe dukej sikur nuk arrinte të përpinte një të vërtetë fare të thjeshtë: ne sapo kishim filluar të luanim me rregullat që na i kishte vendosur ajo vetë.
— Po ju… ju e kuptoni çfarë po thoni?! — fërshëlleu ajo, ndërsa nisi të tërhiqej me hapa të shpejtë drejt derës. — Doni t’i bini në qafë nënës suaj?! Mosmirënjohës!
— Thjesht po zbatojmë mbështetjen familjare, mami, — iu përgjigj Qazimi pa u trazuar aspak.
Pastaj buzëqeshi edhe më gjerë.
— Ku është problemi? Ti vetë the se të afërmit duhet të rrinë bashkë. Na prit nesër në mëngjes, do të sjellim kutitë e para.
Xhoana Gjini, e cila sapo kishte kuptuar se apartamenti i bukur në qendër i kishte rrëshqitur nga duart pa asnjë qindarkë, ndërsa mundësia për të jetuar mur më mur me vëllanë baterist po bëhej tmerrësisht reale, ishte e para që kapi dorezën e derës.
— Hajde, mami. Këtyre u paska ikur mendja fare nga borxhet, — murmuriti ajo dhe u zhduk në shkallë me një shpejtësi sikur pas saj po sulej një tufë qensh të uritur.
Lindita Elezi doli pas saj pothuajse me vrap, pa marrë mundimin as të përshëndeste. Brava kërciti thatë dhe dera na ndau më në fund nga “ndihma” e tyre e bezdisshme dhe helmuese.
Unë dhe im shoq u pamë në sy për disa sekonda, pastaj shpërthyem në të qeshura të sinqerta. Në atë çast e kuptova përfundimisht një të vërtetë të thjeshtë: ndonjëherë mjafton t’u japësh njerëzve rastin të tregojnë fytyrën e tyre të vërtetë, që më pas ta mbyllësh derën para tyre pa as më të voglin dyshim.